آذرماه يادآور درگذشت پرويز دهداري مربي اخلاق فوتبال كشورمان است، مربياي كه جاي خالياش به شدت امروز در فوتبال ايران احساس ميشود. آن هم در روزهايي كه روند صعودي ناهنجاريهاي اخلاقي در بين فوتباليها از بازيكن و مربي گرفته تا مدير سبب شده تا فرهنگ و اخلاق در فوتبال رو به زوال و نابودي برود، طوري كه براي پيدا كردن يك فوتباليست نمونه و اخلاقمدار بايد ذرهبين به دست گرفت و در بين تيمهاي مطرح و نامدار فوتبال كشور گشت و بازيكني كه از نظر اخلاقي يك بازيكن كامل و الگو باشد را پيدا كرد. سقوط آزاد اخلاق در فوتبال كشورمان شرايط ناگواري بر اين ورزش حاكم كرده و پرونده فساد در فوتبال كه توسط مجلس گذشته تهيه شده بود، بخشي از فساد حاكم بين فوتباليها كه را افشا كرد كه تكاندهنده بود. مصرف الكل و روابط نامشروع، مصرف مواد مخدر، رواج خرافهگرايي از جمله سحر و جادو و... از جمله مواردي بود كه در گزارش مجلس به آن اشاره شده بود و نشاندهنده وضعيت نامناسب اخلاقي فوتبال كشورمان بود. فوتبال در حالي به اين وضعيت دچار شده است كه مربيان اخلاقگرا به كنج خانههايشان تبعيد شدهاند و جاي خاليشان به شدت روي نيمكتهاي باشگاهها احساس ميشود و بر خلاف دو دهه گذشته كمتر مربياي را در فوتبال ميتوان مثال زد كه در رديف مربيان اخلاقگرا قرار بگيرد. با توجه عزلتنشيني نسل اخلاقمدار فوتبال، بديهي است كه امروز فوتباليستهاي كشورمان در فساد غرق شوند و از نظر اخلاقي وضعيت خوبي نداشته باشند.
اما چه شده است كه فوتبال ديگر مربي اخلاق رو نميكند و پرويز دهداري همچنان آخرين مربياي است كه به از او به عنوان مرد اخلاق نام برده ميشود؟ غمانگيز خواهد كه پس از نزديك به سه دهه از زماني كه دهداري مربيگري ميكرد، مربياي در حد و اندازههاي او نتوانسته نامش را به عنوان استاد اخلاق مطرح كند و يك نسل اخلاقمدار را تحويل فوتبال كشور بدهد. مانند خيلي از ناهنجاريهاي حاكم بر فوتبال، وضعيت نامناسب اخلاقي فوتبال كشور و عدم ميدانداري مربياني كه اخلاق سرلوحه كاريشان باشد، به سيستم مديريتي فوتبال برميگردد، سيستمي كه ريشه مشكلات و فساد حاكم بر فوتبال است، مديراني كه با توجه به عدم نظارتي كه روي عملكردشان وجود دارد، مسائل اخلاقي و فرهنگي در اولويتهايشان قرار ندارد و همين زمينهساز به وجود آمدن شرايطي شده است كه نسل مردان اخلاق در فوتبال رو به نابودي برود. در بين مديران فوتبال كشور چه در فدراسيون و چه باشگاهها، كمتر مديري را ميتوان ديد كه اخلاقيات در تصميمگيريهايش نقش اساسي داشته باشد. نگاه اقتصادي و منفعتطلبانه مديران باعث شده تا اخلاق به حاشيه برود و توجه به مسائل فرهنگي به نصب بنر و چفيه انداختن خلاصه شود.
در نگاه اينگونه مديران با مربي يا بازيكني بايد قرارداد بسته شود كه براي باشگاه مقام و افتخار بياورد، حتي اگر اين بازيكن يا مربي صلاحيت اخلاقي نداشته باشد. نگاه تكبعدي در ارزيابي يك مربي و بيتوجهي به فاكتورهاي اخلاقي كه يك مربي براي تربيت بازيكنان بااخلاق ميتواند داشته باشد، زمينه خانهنشيني مربيان اخلاقمدار شده است. در اين شرايط ميدان به دست مربياني افتاده است كه برخي از آنها نه تنها اعتقادي به مسائل اخلاقي و فرهنگي در سيستم كاريشان ندارند، بلكه خودشان نيز غوطهور در انواع و اقسام فسادهاي اخلاقي و مالي هستند. بديهي است بازيكني كه زير نظر چنين مربياي آموزش ببيند به هيچ عنوان نميتواند يك الگوي اخلاقي براي نسل جوان فوتبال كشور باشد. در چنين سيستمي يك مربي به جاي اينكه در كنار مسائل تاكتيكي، براي شاگردانش مربي و استاد اخلاق باشد و فضاي اخلاقي را بر تيمش حاكم كند، به دنبال اموري ميرود كه به هر طريق ممكن به موفقيت برسد. بيتوجهي به مربيان اخلاق در هرم فوتبال و در فدراسيون فوتبال هم ديده ميشود و معيارهاي در نظر گرفته شده براي ارزيابي موفقيت يك مربي، يك مدير يا يك بازيكن، فاكتور اخلاقي ديده نميشود و همواره از مربياني تجليل ميشود كه توانستهاند جامهاي مختلفي در كارنامهشان داشته باشند، ديگر به اين توجه نميشود كه اين مربي آيا از نظر اخلاقي هم توانسته يك تيم درست بسازد يا نه؟ همين مسئله سبب ميشود تا بازيكن هم وقتي يك مربي اخلاق بالاي سرش نميبيند به سمت مسائل غيراخلاقي كشيده شود تا امروز نسل فوتباليست بااخلاق رو به نابودي برود.
