حرفهاي بوژيدار رادوشوويچ، دروازهبان كروات پرسپوليس در خصوص چهار برابر شدن دستمزدش در ايران نسبت به تيم قبلي او در مجارستان اعتراف تلخي است كه سالها است به صورت فرياد از حنجره رسانهها شنيده ميشود، اما كمترين اهميتي به آن داده نميشود! اينكه رادوشوويچ ميگويد: «شرايط قراردادم نسبت به زمان حضورم در تيم دبرسن مجارستان چهار برابر بهتر است.» حرف تازهاي نيست كه فوتبال ايران را متعجب كرده يا مسئولان آن را از خواب بيدار كرده و نظرشان را به اتفاقات ناخوش آيندي كه در عقد قرارداد با بازيكنان بيكيفيت خارجي بسته ميشود، جلب كند. چندي پيش هم گفته شد كرواتهاي پرسپوليس چهار برابر بيشتر از ارزش واقعي خود با اين باشگاه قرارداد بستهاند. خبري كه چند روزي دست به دست شد و بيآنكه آب از آب تكان بخورد و خم به ابروي مقام و مسئولي بياورد، به دست فراموشي سپرده شد!
فوتبال ايران سالهاست كه به بهشت بازيكنان بيكيفيت خارجي تبديل شده است. بازيكناني كه به دليل عدم نظارت جدي مسئولان، ميتوانند به راحتي و با ترفندهاي خاص دلالها، قراردادهاي هنگفتي بسته و پولهاي كلاني به جيب بزنند. بيآنكه بازده مثبتي داشته باشند. بازيكناني كه نه به دليل توانايي بالاي فني، كه به دليل ضعف مديريت، عدم توجه و نظرات و مهمتر از آن توانايي بالاي دلال هاست كه طي سالهاي اخير توانستهاند فوتبال ايران را سركيسه كنند. اين البته روي خوش ماجراست. اينكه بازيكنان بيكيفيت بيايند و گاه بيآنكه دقيقهاي به ميدان بروند يا تأثير مثبتي در روند حركتي تيم خود داشته باشند، پول هنگفتي به جيب بزنند و بروند. چراكه عقد قرارداد با بسياري از اين خارجيهاي بيكيفيت به گونهاي است كه در اكثر مواقع كار را به جاهاي باريك كشانده و حتي پاي فيفا را نيز به ميان ميآورد تا نه فقط رقمي كه در صفحات قراردادشان نوشته شده را به جيب بزنند، كه چيزي به مراتب بيشتر، به عنوان ديركرد يا ضرر و زيان بگيرند و بروند.
نحوه پرداخت به بازيكنان خارجي و عقد قراردادهاي بيسر و ته با آنها كه گاه حتي روي قرارداد تركمنچاي را هم سفيد ميكند، بارها و بارها فوتبال ايران و تيمهاي باشگاهي را با معضلاتي بزرگ مواجه كرده است، اما هرگز باعث ايجاد نظارتي دقيق و حساب شده روي قراردادهايي كه ارز زيادي را از كشور خارج ميكند و ضربه مالي محكمي به بيتالمال ميزند، نشده است. پولهايي كه به دليل دولتي بودن تيمهاي باشگاهي، به طور مستقيم و غيرمستقيم از بيتالمال و جيب ملت است، هزينه ميشود. بدون آنكه رضايتي از جانب مردم در خصوص اين حيف و ميلهاي مالي وجود داشته باشد. حيف و ميلهايي كه اكثر آنها نيز بيبازده است و كمترين سودي براي فوتبال ايران دارد كه ندارد هيچ، ضررهاي بيشماري را هم به دنبال دارد. اما از آنجايي كه هرگز نظارتي بر كار مديران ناكار آمدي كه به راحتي خام دلالها ميشوند و گاه حتي دستشان با آنها در يك كاسه ميرود نيست، اين روند اشتباه همچنان ادامه دارد. به طوري كه حالا حتي خود اين بازيكنان نيز به راحتي اعتراف ميكنند كه در ايران به مراتب بيش از هر جاي ديگري دريافتي دارند.
حرفهاي رادوشوويچ اگر چه مسئلهاي تازه يا پنهاني نيست و تنها تأكيدي است به واقعيتي تلخ اما واضح و شفاف، اما ثابت ميكند فرياد رسانهها طي سالهاي اخير مبني بر بهشت بودن فوتبال ايران براي بازيكنان بيكيفيت خارجي نه جوسازي بوده نه بازيهاي حاشيهاي. بلكه واقعيتي تلخ بود كه سعي در به تصوير كشيدن روند حيف و ميلهاي بيمورد فوتباليها از جيب ملت و بيتالمال را داشته كه همواره بينتيجه مانده است. فريادهاي دلسوزانهاي كه همواره با اتهام حاشيهسازي در گلو خفه شده اما امروز، ميتوان آن را از زبان يكي از همين بازيكنان شنيد و شايد اعتراف گلر پرسپوليس بتواند چشم مسئولان را باز كرده و نظر نهادهاي نظارتي را به خود جلب كند براي كوتاه شدن دست دلالهايي كه بهره بردن از اجنبيهاي بيكيفيت، سالهاست كه براي بيت المال كيسه دوخته و وقيحانه از آن تغذيه ميكنند!
