هر روز كه ميگذرد زواياي جديدي از خيانتهاي برخي از مديران باشگاههاي دولتي به بيتالمال رو ميشود و اين سؤال پيش ميآيد كه ولنگاري مالي و حيف و ميل بودجه عمومي كشور تا چه زماني بايد در فوتبال ادامه داشته باشد و چرا ارادهاي براي برخورد با سوءاستفاده كنندگان از بيتالمال وجود ندارد؟ سالهاست دلسوزان و استخوان خردكردههاي فوتبال كشورمان نسبت به قراردادهاي بيضابطه و ميلياردي فوتباليستها هشدار ميدهند، اما كمتر مسئولي در ورزش ايران پيدا ميشود كه آن را جدي بگيرد و جلوي دستدرازي فوتباليستها و اهالي فوتبال از مربي و مدير و دلال گرفته تا برخي رسانهها به بيت المال را بگيرد. نمونه آخر اين سوءاستفادهها هم آپشنهايي است كه در قرارداد بعضي از فوتباليستها درج ميشود تا رقم قراردادهاي ميلياردي بازيكنان بالا و بالاتر برود. ديروز يكي از خبرگزاريها فاش كرد قرارداد كاوه رضايي، مهاجم ناكام استقلال كه قراردادش در سازمان ليگ يك ميليارد عنوان شده با آپشنهايي كه در قراردادش گنجانده شده، به يك ميليارد و 500 ميليون هم ميرسد. حتي براي رقم قرارداد بعضي ديگر از فوتباليستها با اين آپشنها بالاتر هم ميرود و به بالاي 2 ميليارد هم ميرسد، اما مرور آپشنهايي كه در قراردادهاي فوتباليستها درج شده، خيانت مديران باشگاههاي فوتبال را بيشتر از قبل برملا ميكند.
به عنوان نمونه مهاجمي مانند كاوه رضايي كه در اين فصل در 15 بازي تنها براي استقلال سه گل به ثمر رسانده، در قرارداد يك ميلياردياش، عنوان شده كه در صورت حضور در 25 بازي حدود 250 ميليون تومان بيشتر از قرارداد ثبت شده دريافت خواهد کرد. علاوه بر اين، اگر مهاجم استقلال به تيم ملي دعوت شود، حدود 100 ميليون ديگر به دستمزد او اضافه ميشود. آپشن بعدي تعداد گلهاي اوست. اگر رضايي 15 گل براي استقلال به ثمر برساند، 150 ميليون تومان ديگر دريافت ميکند. يا نمونه ديگر مهدي رحمتي، دروازهبان استقلال براي هر مسابقهاي كه گل نخورد 30 ميليون تومان به قرارداد ميلياردياش اضافه ميشود، البته اين مختص استقلال نيست و در باشگاههاي ديگري مانند پرسپوليس و ديگر تيمهاي بزرگ كشور گنجاندن چنين آپشنهايي در قرارداد فوتباليستها براي اضافه كردن به صفرهاي قراردادشان ديده ميشود تا حيف و ميل بيتالمال در فوتبال، آن هم در روزهايي كه مردم از مشكلات اقتصادي عديدهاي رنج ميكشند، بيشتر از قبل آزاردهنده و تلختر باشد.
با توجه به آپشنهاي قراردادهاي يك مهاجم يا يك دروازهبان اين سؤال پيش ميآيد كه پس مهاجمي مانند كاوه رضايي يا دروازهباني مانند مهدي رحمتي، اگر قرار است براي گل زدن يا گل نخوردن يا حتي بازي كردن با توجه به آپشنهاي قراردادهايشان پول بگيرند، پس قرارداد يك ميلياردي و يك ميليارد و 200 ميليونيشان براي چه چيزي است؟ چرا اين مبلغ به آنها پرداخت ميشود، مگر غير اين است كه وظيفه يك مهاجم گل زدن و يك دروازهبان بسته نگه داشتن دروازهشان است و به همين خاطر هم با آنها قرارداد ميلياردي بسته ميشود. حال چرا بايد به اين بازيكنان براي وظيفهاي كه پولش را آن هم ميلياري دريافت ميكنند، بار ديگر پول ديگري تحت عنوان آپشن به خاطر اينكه وظيفهشان را انجام دادهاند، پرداخت كرد؟ اين چيزي جز خيانت به بيتالمال و پول مردم نيست، اينكه باشگاههاي دولتي كه با بودجه عمومي كشور اداره ميشوند به فوتباليستهايي كه پولهاي ميلياردي را به جيب ميزنند، با قراردادن آپشنهاي مضحك و خندهدار، قرارداد يك بازيكن را بالا ببرند، بخشي از فساد در فوتبال كشورمان است كه بايد بالاخره جايي جلوي آن گرفته شود تا فوتباليها وقيحتر از قبل به خودشان اجازه سوءاستفاده از بيتالمال را ندهند و برخي مديران اينگونه چوب حراج به پول مردم و ريختن آن به جيب فوتباليستهايي كه فساد و رسواييهاي اخلاقيشان بر كمتر كسي پوشيده است، نزنند.
البته مجلس گذشته به ماجراي فساد در فوتبال ورود پيدا كرد و گزارشي مفصلي پرده از فساد گسترده در فوتبال و مافيايي كه در اين رشته ورزشي به جان بيتالمال افتادهاند برداشت، اما متأسفانه مجلس دهم با برداشتي سياسي، اين پرونده را بايكوت گذاشته است تا فساد در فوتبال هر روز كه ميگذرد، بيشتر شود تا جايي كه مديران خيانتكار باشگاههاي دولتي و بزرگ به خودشان اجازه دهند كه براي اينكه مديريتشان را موفق نشان دهند به هر ساز يك فوتباليست برقصند و رسواييهايي مانند آپشنهاي قرارداد فوتباليستها برملا شود. بديهي است كه با توجه به اهمال مجلس بايد قوه قضائيه و نهادهاي نظارتي و اطلاعاتي وارد اين ماجرا شوند و با خشكاندن ريشه فساد در فوتبال، اجازه ندهند، مديريت خيانتگونه برخي مديران، ورزشي كه علاقهمندان زيادي دارد را بيشتر از اين در منجلاب فساد فرو برود و غارت بيتالمال در آن به قانوني نانوشته بدل شود.
