سرمربی سابق تیم ملی تیراندازی معتقد است برخی از مدالآوریهای تیراندازان برای پیش بردن کارهای شخصیشان استفاده میکنند.
لازلو
سوچک، سرمربی مجار تیم ملی تیراندازی که طبق اعلام قبلی پس از المپیک از
ایران رفت می گوید هیچ کار دیگری را به شکل تمام وقت انجام نخواهد داد اما
در صورت ارائه پیشنهاد پاره وقت ممکن است با همکاری خود با ایران ادامه
دهد. گفتگوی اختصاصی ایسنا با لازلو را در ادامه می خوانید.
* وضعیت پرداخت بدهیهای فدراسیون به شما به کجا کشید؟
قبل از این که ایران را ترک کنم تفاهم نامهای را برای زمان بندی پرداخت
دستمزدهای عقب ماندهام امضا کردیم. قرار بر این شد که دو سوم پول باقی
ماندهام در سال جاری شمسی پرداخت شود. اگر این دو سوم را طبق برنامه
پرداخت کنند، یک سوم باقی مانده را به طور 100 درصد به آنها تخفیف خواهم
داد. این برنامه پرداختی نیز تاکنون دنبال شده است.
* حاضرید به صورت پاره وقت با تیراندازی ایران کار کنید؟
شاید. البته تاکنون هیچ پیشنهاد مکتوبی از سوی ایران برای ادامه همکاری
به دست من نرسیده است. من به همسر و خانوادهام قول داده بودم تا بعد از
بازی المپیک ریو خانهام را جابه جا کنم. 24 سال بود که من دور از خانه و
در مکانهای مختلف بودم. در این هشت سالی هم که در ایران بودم تحت شرایطی
دشوار بیشترین تلاشم را برای کمک به تیراندازی ایران انجام دادم و برای
موفقیتهای فعلی که به دست آوردهایم خوشحالم و به آن افتخار میکنم. ما
سبد کاملی از مدالها را به دست آوردیم و رکوردهای جهانی را شکستیم.
ورزشکارانی با کلاس جهانی و مربیان جوانی با دانش بالا تربیت کردیم، اگر
اینها به مانند کشورهای دیگر حمایت شوند، موفق خواهند شد، اما این خسته
کننده است که ما مدال می گیریم و برخی افراد این موفقیت را برای کارهای
شخصی شان استفاده میکنند. تغییرات زیادی در راس این ورزش لازم است که
انجام شود.
* آیا در مسابقات سلاحهای بادی قهرمانی آسیا در کنار تیم ایران خواهید بود؟
به احتمال خیلی زیاد من در آنجا نخواهم بود.
* آیا پیشنهادی از کشورهای دیگر دارید؟
بله. من دارم. اما طبق قولی که به خانوادهام دادهام من به صورت تمام
وقت هیچ کاری را قبول نخواهم کرد. در مجارستان نیز گزینههای زیادی برای
کمک به ورزش تیراندازی وجود دارد.
* چرا به ایتالیا سفر کردید تا به عنوان مربی در کنار تیراندازان ایرانی باشید، در حالی که همکاریتان تمام شده بود؟
من با تیم ایران در فصل جام جهانی تیراندازی کار کردهام و فینال جام
جهانی مسابقه پایانی این فصل بود. الهه احمدی، حسین باقری و مه لقا جام
بزرگ، ورزشکاران من مستقل از زمان پایان قراردادم بودند.
* تجربه کار در ایران چطور بود؟
این انتخاب من بود که وظیفه چالش آمیز کار در ایران را انتخاب کنم و یک
تیم را از صفر بسازم. کار کردن با ورزشکاران و مربیان همیشه آسان بود، چون
که آنها با انگیزه و باهوش بودند. آنها ملزومات رسیدن به سطح بالای ورزش
را یاد گرفتند. از کارم در ایران لذت بردم، اما سازماندهی و شرایط مالی به
صورت منفی تغییر کرد. استعدادهای زیادی در ایران وجود دارد، اما از ناتوانی
سازمانشان رنج میبرند. برخی از این ناتوانی های سازمانی به ترتیب زیر
هستند: نبودن پول کافی برای آماده سازی. اهمیت ندادن به کار با جوانان و
نوجوانان. عدم توجه به ورزشکاران و مربیان به عنوان یک انسان نه به عنوان
یک ماشین مدال سازی.
انتهای پیام
