با آغاز هفته تربيت بدني كه روز گذشته نخستين روز آن بود، همه نگاهها به سمت وزارت ورزش است و تلاشي كه براي توسعه ورزش، به خصوص ورزش همگاني كرده است. ورزش همگاني كه ارتباط مستقيمي با سلامت جامعه دارد و وزارت ورزش مدعي است كه براي توسعه آن خرجهاي هنگفتي و ميلياردي كرده است. خرجهايي كه البته بايد ديد به چه شكلي هزينه شده و آيا بازده مثبتي براي جامعه دارد و ميتواند نقشي در همگاني كردن ورزش داشته باشد يا...
توجه به ورزش همگاني، يك اصل بسيار مهم و اساسي است كه ميتواند سلامت هر جامعهاي را تضمين كند، چراكه كل افراد يك جامعه را دربر ميگيرد نه فقط يك قشر خاص را. در واقع همگاني شدن نقش پررنگي در سلامت هر جامعه و كاهش هزينههاي درماني آن دارد. مسئلهاي كه رهبري نيز بارها و بارها به آن اشاره و حتي تأكيد كردهاند: «يکي از نيازهاي اساسي کشور، فراگير شدن ورزش همگاني است.» نياز اساسي كه البته طي سالهاي گذشته در حد شعار باقي مانده يا نهايتاً به برگزاري چند همايش پيادهروي ختم شده است. همايشهايي كه هنوز هم به يمن جوايزي كه براي آن در نظر گرفته ميشود مردم را به سطح خيابان ميكشد. مسئله تأسفباري كه نشان ميدهد اهميت ورزش كردن در ايران هنوز آنگونه كه بايد نهادينه نشده و توجهها جز به ورزش قهرماني نيست. سالهاست كه قرار است ورزش در جامعه همگاني شود تا علاوه بر كاهش هزينههاي درمان و ايجاد نشاط بيشتر در بين افراد جامعه، شاخص سلامت نيز رشد چشمگيري داشته باشد، اما اين امر محقق نميشود مگر آنكه نگاه راهبردي مسئولان به آثار و نتيجه ورزش در سالمسازي جامعه از مرحله شعارهاي زيبا به مرحله عمل رسيده و اجرايي شود.
اجرايي شدن ورزش همگاني در جامعه نيز نيازمند يك برنامه دقيق، حساب شده و گسترده است و تنها برگزاري همايش پيادهروي خانوادگي نميتواند ورزش را همگاني كرده و مردم جامعه را به آن تشويق كند. همانگونه كه برگزاري همايشي چند روزه كه گفته ميشود 5/7 ميليارد تومان خرج آن شده است نميتواند باعث همگاني شدن ورزش در جامعه شود. در واقع به نظر ميرسد كه در بحث ورزش همگاني، آن هارموني كه بايد وجود ندارد و برنامهها به گونهاي كه انتظار ميرود، پيش نميرود كه اگر غير از اين بود، نبايد آنگونه كه غلامرضا شعبانيبهار، معاون وزير ورزش و رئيس ستاد هفته تربيت بدني و ورزش ميگويد، 5/7 ميليارد براي جشنوارهاي سه دورهاي هزينه شود كه بيشتر به برگزاري مسابقات استاني و كشوري ميماند كه بدون شك هرگز رقمي اين چنيني روي دست مسئولان نميگذارد. رقم هنگفتي كه شايد بتوان با آن برنامههايي به مراتب بهتر و بيشتر براي همگاني كردن ورزش اجرا و شرايطي را مهيا كرد كه مردم عادي و كمتوان جامعه بتوانند بهتر و بيشتر به ورزش روي آورند.
ورزش همگاني اگرچه كل اقشار جامعه را دربر ميگيرد، اما بيشتر ميتواند قشر ضعيف جامعه را پوشش دهد. قشري كه توان هزينه كردن در ورزش را ندارند و بايد فضايي بهتر براي آنها مهيا شود تا با روي آوردن به ورزش، درصد سلامت و نشاط جامعه را بالا ببرند، چراكه اين فضا براي افراد متمول با توجه به تمكين مالي و توجه خاص به ورزش، خصوصاً ورزشهاي پرخرج، مهياست و نه در زمينه ورزش كردن و يافتن فضاي مناسب براي توجه به اين مسئله با مشكلي مواجه هستند و نه از لحاظ مالي نگراني دارند. حال آنكه قشر ضعيف جامعه، نياز توجه بيشتري براي روي آوردن به ورزش همگاني دارند. حال آنكه برخي برنامههايي كه براي هفته تربيت بدني در نظر گرفته شده، اين تصور را ايجاد ميكند كه توجه مسئولان در ورزش همگاني نيز همچون ورزش قهرماني به قشري خاص است چراكه برنامههايي چون همايشهاي صحرانوردي و كوهنوردي در ارتفاعات دارآباد و توچال، هر اندازه هم كه همايش رايگاني باشد، براي قشر كمدرآمد و ضعيف جامعه هزينهبردار است كه تنها ميتواند نظر قشر خاصي از جامعه را به خود جلب كند نه توجه كل اقشار جامعه را. حال آنكه انتظار ميرود در توسعه ورزش همگاني، توجه مسئولان به قشر ضعيف و كمدرآمد جامعه باشد نه قشري كه از عهده هرگونه هزينه كردني براي پرداختن به ورزشهاي مختلف برميآيند.
