به گزارش ژورنال تخصصي ارتش امريكا «ايران هر ماه يك پهپاد جديد يا قابليت جديد را رونمايي ميكند. در حاليكه اين كشور اولين پهپاد خود را در دهه 80 ميلادي ساخت، تنها در شش سال نخست اين دهه پهپادهاي شناسايي، كاميكازاهاي(هجومي، انتحاري) مختلفي را ساخته است. ايران مدعي شده كه اينك توانايي ناوبري پهپادهايش را با كمك سامانه موقعيتياب ماهوارهاي(جي.پي.اس) به دست آورده و بر اين كمبود غلبه يافته است». بر اين اساس، اينك ايران موفق به ساخت پهپادي با قابليت عمليات جنگال و پارازيتاندازي در ارتباطهاي دشمن و اختلال در آن شده است. با اينكه هنوز آشكار نشده كه آيا واقعاً ايران به اين فناوري رسيده يا آن ادعا جزو آرمانهاي اين كشور است، با وجود اين قابليتهاي مهندسي و هكري ايران پيشرفته هستند. حتي اگر پهپاد جديد ادعايي ايران به اهداف كامل نرسيده باشد، اين كشور به طور محتمل به زودي به چنين قابليتي خواهد رسيد و كشورهاي منطقه را تحت تأثير ناوگان پهپادي خود ميگذارد.
ژورنال تخصصي ارتش امريكا در ادامه نوشت: «بهنظر ميرسد تمركز ايرانيها بر پهپاد برنامهاي آنها جهت نبردهاي نامتقارن است. در حالي كه ايران به طور فزاينده در منطقه حضور نظامي دارد، با كمك نبردهاي نيابتي يا آموزش نظامي قدرت خود را اعمال ميكند.» در خاتمه اين مطلب آمده است: با افزايش تنش و شايد درگيري با عربستان سعودي يا ديگر كشورهاي شوراي همكاري خليج فارس جاي ترديد است كه ايران ميل و علاقهاي به نبرد دريايي مستقيم يا ارتش كلاسيك داشته باشد. اين كشور احتمالاً به دنبال تقويت نيروي هوايي با خريد جنگندههاي روسي يا چيني يا ترميم ناوگان دريايي خود است اما تأكيد و تمركز بر انواع پهپادها مبين اين است كه ارتش ايران خود را براي درگيري متفاوت و با شدت كمتر در آينده آماده ميكند؛ درگيرياي كه پهپادها در آن به آزار و اذيت ميپردازند يا به دنبال اختلال در عمليات سامانههاي گرانقيمت اعراب همسايه در سراسر خليج فارس هستند.
