عزیزم دقت کن!

آقای صالحی گفته است اگر ما در تنظیم برجام دقت بیشتری می‌کردیم امریکا از آن سوءاستفاده نمی‌کرد.

ما نمی‌دانیم علت این بی‌دقتی چه بوده، ولی یک حدس‌هایی می‌زنیم که شاید در گفت‌وگوی بین مذاکره‌کنندگان‌مان این طوری مطرح شده باشد:

- صد دفعه گفتم به جای بازی کردن با خودکار حواست به جلسه باشه!

- راستش من وقتی که می‌خندم چشمام ریز میشه، دقیق نمی‌بینم! یکی دو بند از توافق را اصلاً ندیدم.

- سر ماجرای دبه که من کارم به بیمارستان کشید، بخاطر این بود که موقع مذاکره همه‌ش چشمم به دبه جان کری بود که یه وقت درنیاره، حواسم پرت شد. آخر هم این دبه کار دستمون داد.

البته از حق نگذریم، یکی از اعضای تیم مذاکره خیلی با دقت کارش را انجام داد و به نوعی جور بی‌دقتی بقیه را هم کشید و بجای همه دقت کرد. اونم جاسوس عزیز تیم بود که با دقتی وصف‌ناشدنی کارش را به نحو احسن انجام داد. خداقوت جاسوس گرانقدر!

البته دیگران هم هر کدام به شکلی در این دقتِ تاریخی سهم داشتند، مثلاً نمایندگان محترم مجلس که فرصتی بالغ بر 20 دقیقه در اختیار داشتند که حسابی در برجام دقت کنند! این 20 دقیقه آنقدر زیاد بود که بعضی‌ها بر اثر وفورِ دقت به کلی در برجام فرو رفتند به طوری که تا همین حالا هم هنوز از آن حالت درنیامده‌اند!