
با پايان المپيك در حالي عملكرد تيم ملي واليبال كشورمان در اين رقابتها در بوته نقد قرار گرفته كه بايد گفت لوزانو در چند ماهي كه از حضورش در كشورمان ميگذرد، نتوانسته انتظارات را برآورده كند. با ورود اين مربي آرژانتيني انتظار زيادي از وي به عنوان يكي از مربيان مطرح واليبال دنيا ميرفت، اما متأسفانه در پنج ماهي كه از حضور ايشان در واليبال كشورمان ميگذرد، تأثيرات حضور لوزانو كمتر از حدي بوده است كه پيشبيني ميشد و توقع بيشتري از ايشان ميرفت. البته بايد توجه داشت كه لوزانو زمان زيادي هم در اختيار نداشت، اما بررسي كارنامهاش در مسابقاتي كه هدايت تيم ملي واليبال كشورمان داشته، نشان ميدهد كه او نتوانسته چيز زيادي به واليبال ايران اضافه كند و همان چيزهايي را كه در زمان ولاسكو شاهد بوديم، هماكنون نيز تيم با همان آموختهها به كارش ادامه ميدهد.
يكي از مسائلي كه خودش را در المپيك نشان داد، نداشتن انگيزه برد در بين بازيكنان پس از صعود به جمع هشت تيم برتر بود، اين ضعف را بايد در عملكرد كادر فني جستوجو كرد، به خصوص اينكه واليباليستهاي كشورمان با توجه به نمايشهاي قبليشان، ميتوانستند در مرحله يكچهارم نهايي نمايش بهتري داشته باشند. حالا هم بعد از المپيك با توجه به خداحافظي برخي از مليپوشان، تيم ملي شاهد تغييراتي خواهد بود و تركيب تيم جوانتر خواهد شد.
شايعاتي هم درباره تغيير كادر فني به گوش ميرسد، در اين رابطه معتقدم در صورت آمدن يك مربي جديد، اين مربي بايد در سطح بالاتر از نظر علمي و تجربه نسبت به لوزانو باشد. نميشود لوزانو برود و سيچلو دستيار وي يا يك مربي سطح پايينتر جانشين او شود. اتفاقي كه با رفتن ولاسكو و آمدن كواچ رخ داد و نتيجه آن را هم ديديم و در همين راستا نبايد اين تجربه تكرار شود. اگر قرار است مربي با دانش كمتري انتخاب شود، همين بهتر كه لوزانو بماند و اگر فدراسيون قصد همكاري با اين مربي را ندارد، بايد به دنبال مربي بادانشتر و درجه اول جهان باشد كه بتواند سطح واليبال ايران را از وضعيتي كه قرار دارد، ارتقا دهد.