«امكانات اورژانس فقط پاسخگوي يك سوم نياز تهرانيهاست.»
«امكانات مديريت بحران شهر تهران فقط جوابگوي 500 هزار نفر از جمعيت 10 ميليوني پايتخت است.» اين جملات كوتاه بخشي از سخنان مسئولان در بخشهاي امداد و نجات و اورژانس و دستگاههاي مرتبط با مديريت بحران است كه از كافي نبودن امكانات و تجهيزات در ارائه خدمات گلايه ميكنند و خواستار توجه بيشتر براي تجهيز دستگاههاي مربوطه خود هستند. اين درخواستها در حالي بيان ميشود كه متأسفانه دستگاههاي مسئول ارائه خدمات امداد و نجات در مواقع ضروري براي حوادث و درخواستهاي كوچك هم نميتوانند در عمل خوب از عهده كارها برآيند و خدمات مناسب را ارائه دهند. روند گسترش شهر و افزايش جمعيت شهرها در كشور ما در حالي صورت ميگيرد كه شهرها هر روز متراكمتر ميشوند و افزايش جمعيت شهرنشيني نيز در حالي رشد ميكند كه از يك سو امكانات مورد نياز در موقع بحران يا تأمين نشده يا به نسبت جمعيت شهر و فضاها و سازههاي شهري فراهم نميشود و از سوي ديگر آموزش و پيشگيري براي كاهش حوادث و بحران هم در اولويت آخر اين دستگاهها و سازمانها قرار ميگيرد.
شهرها همواره آبستن حوادث مختلفي هستند و هرچه بر ميزان تراكم شهري در مؤلفههاي جمعيتي و سازههاي شهري افزوده ميشود ميزان حوادث هم رشد ميكند. بنابراين لازم است براي كاهش حوادث شهري دستگاههاي متولي به بحث پيشگيري و كاهش حوادث به صورت اساسي ورود كنند و اگر اين اقدام هرچه سريعتر مورد توجه مسئولان قرار نگيرد با كوچكترين حادثه يا اتفاقي خسارتهاي جاني و مالي بسياري بر جاي ميماند كه كسي هم پاسخگوي كمكاريها نخواهد بود. در حقيقت لازم است مباحث پيشگيري از حوادث و مقابله با آن در مقياسهاي كوچكتر همچون خانه، محله، مدرسه و دانشگاه و ادارات آغاز شود.
به واقع حساس كردن يك فرد براي كاهش حوادث و خسارتها ميتواند به نوعي علاوه بر پيشگيري حادثه، سرمايهگذاري در اين بخش به حساب آيد يعني با كاهش حوادث و خسارتها ميتوان هزينهها را به مباحث آموزشي سوق داد.
به روز بودن تجهيزات و امكانات از يك سو و توانايي استفاده از امكانات موجود از سوي ديگر سبب خواهد شد ميزان خسارتها در همه بخشها كاهش يابد و اقدام زماني پاسخگو خواهد بود كه همه دستگاهها به نوعي خود را در مقام پيشگيري و كاهش حوادث احتمالي مسئول بدانند.
هر گروه يا دستگاهي امكانات و تجهيزات لازم در زمينه امداد و نجات را در حد توان تأمين كنند و به عنوان يك ضرورت به آن اهميت بدهند نه اينكه منتظر آن بمانند تا گروههاي امداد و نجات به محل حادثه برسد. با اين رويكرد دستگاههاي مسئول در حوزههاي آموزش و پيشگيري هم ميتوانند بهتر به اين مهم اقدام كنند تا از بار حوادث و اتفاقات شهري كاسته شود.
