تا به حال دقت كردهايد كه ما چقدر قشنگ، خوب و زيبا شعار ميدهيم،براي روشن شدن بهتر مسئله مثالي ميزنيم،المپيك 2012 لندن كه تمام شد همه گفتند كه كار براي المپيك ريو را بايد از همين امروز شروع كرد؛ درست مثل بقيه كشورها كه اين كار را در دستور اجرا قرار ميدهند. حالا امروز چيزي حدود سه سال و نيم از المپيك لندن ميگذرد و حدود شش ماه ديگر تا آغاز رقابتهاي المپيك 2016 ريو باقي مانده است، كشورهاي صاحب عنوان در المپيك مطابق معمول و برابر با برنامههاي مدون از پيش تعريف شده با فراموش كردن هر آنچه در لندن اتفاق افتاده بود خود را آماده حضوري قدرتمند در ريو كردند اما ما فقط شعار داديم. شعار داديم و در باد پيروزي بزرگ لندن خوابيديم،شعار داديم كه بايد كار كنيم، بايد بچههاي مدالآور المپيك را حمايت كنيم اما فقط شعار داديم، شعار داديم و افتخارآفرينان ورزش با حسرت به آماده شدن رقبا و روند رو به رشد آنها در راه حضور در المپيك ريو نگاه كردند، نگاه كردند و حسرت خوردند.
نكته جالب اينكه هنوز هم مشغول سر دادن شعار هستيم، ميگوييم از امروز هم كار كردن براي المپيك و آماده شدن براي حضوري موفق در ريو دير است، باز هم شعار ميدهيم و كار نميكنيم، ميدانيم دير است ولي يادمان ميرود كه ميتوانيم شعار بدهيم كه ماهي را هر وقت از آب بگيري تازه است، هر چند كه اگر اين شعار را هم سر دهيم هيچ وقت ماهي از آب گرفته نميشود و همه چيز در حد شعار باقي ميماند.
اوضاع رشتههاي المپيكي ايران جالب نيست. اصلاً خراب است، اينقدر خراب كه كيومرث هاشمي رئيس كميته ملي المپيك پس از كلي داد و فرياد كردن حالا با نااميدي بلندتر از قبل صدا ميزند: «حالا كه نميتوانيم كمك زياد كنيم، نبايد فشار را روي دوش فدراسيونها بگذاريم، كمك كه نميكنيم حداقل فشار هم نياوريم.»
وضعيت المپيكيها بغرنج است، اينقدر بغرنج كه مهدي هاشمي رئيس فدراسيون تيراندازي، يعني همان فدراسيوني كه ملي پوشانش با تمرين خشك و بدون فشنگ پنج سهميه المپيك كسب كردند حالا ديگر دست تمنا به سمت بانك مركزي دراز ميكند: «حتي از نظر تأمين لباس هم مشكل داريم، مشكل مهمات هنوز حل نشده، بانك مركزي بايد منابع ارزي و حوالههايي را كه در اختيار ما بوده، تأمين كند خواهش ميكنم به داد ورزش برسيد، اگر در مسابقات پيش رو شركت نكنيم رنكينگ ملي پوشان پايين ميآيد، اگر نتيجه نگيريم مسئولان مقصر هستند.»
شنيدن اين حرفها دردآور است، البته ميتوان با چند شعار دم دستي خيلي راحت آنها را از اين گوش به آن گوش كرد ولي وقتي رئيس كميته ملي المپيك دستها را به علامت تسليم و ناتواني در تأمين اعتبار براي رشتههاي المپيكي بالا ميبرد و وقتي رئيس يكي از پرمدالترين رشتهها عاجزانه خواهش ميكند و پاسخ نميگيرد، ناخودآگاه اين سؤال در ذهن ايجاد ميشود كه پس بودجه ورزشي كشور قرار است كجا خرج شود؟ به ناگاه اين فكر به ذهن خطور ميكند كه تمام شعارهاي بعد از المپيك لندن تا به امروز رديف بودجه داشتهاند براي آنها كه آن را فرياد زدهاند امروز ديگر چيزي براي كيومرث و مهدي هاشمي و بقيه فدراسيونهاي المپيكي باقي نمانده. راستي بودجه ورزش كجا خرج ميشود كه در فاصله شش ماه مانده به المپيك حتي ديگر شعار زيبا هم سرداده نميشود؟
