عليرضا محجوب كه در هر دور از انتخابات با استفاده از عكس يك پيرمرد شكسته و ژوليده، تبليغاتش را شروع ميكند، خوب ميداند قشر كارگر جامعه آنقدر مشكل دارد كه بخواهد به هر وعده و وعيدي دل خوش كند و با هزار اميد و آرزو نمايندهاي را روانه مجلس كند. اما چند روز پيش آماري از ميزان حضور اين نماينده اصلاحطلب در مجلس نهم منتشر شد كه كمي كارگران را به فكر فروبرد.
محجوب با 3548 دقيقه غيبت در مجلس به عنوان بينظمترين نماينده معرفي شده است. اين همه غيبت نماينده كارگران در مجلس ما را به ياد دوران مدرسهمان انداخت. آن زمانهايي كه اگر چند دقيقه ديرتر به محل تحصيل ميرسيديم، ناظم يا مدير، با جمله معروف «فردا بدون ولي نمياي مدرسه!» ماراتا كلاس درس مشايعت ميكرد.
اين جمله چند ويژگي داشت. اولاً اينكه در كمتر از چند ساعت والدينمان ميفهميدند ما دير به مدرسه رفتهايم و تنبيهات لازمه را قبل از شروع كلاس فردا، در موردمان اعمال ميكردند. دوم اينكه مسئولان عزيز و زحمتكش نيز در مدرسه خيالشان براي گرفتن هر تصميم انضباطي در موردمان راحت ميشد. آنوقت ما ميمانديم و آن خوشگذرانيهايي كه حالا زهرمارمان شده بود و به قول ابوي «اين يللي تلليها بايد از دماغت بياد بيرون...»
هر چند با اينكه آن موقعها ما نماينده هيچ گروه و قشري نبوديم كه وكالتي از طرفشان براي درس خواندن داشته باشيم و براي رفت و آمد به مدرسه هم حقوقي نميگرفتيم، اما سختگيريها آنقدر زياد بود كه چنين القا كرده بودند نمره انضباط مهمترين نمره كارنامه است. زيرا اگر مدرسهمان را عوض ميكرديم با چند نمره تك هم ميشد دوباره در جاي ديگري ثبت نام كرد اما با نمره انضباط پايين، تمام مدارس از پذيرش ما امتناع ميكردند. مسئلهاي كه گوشت تنمان را ميريخت و اجازه نميداد حتي براي لحظهاي به فكر «پيچاندن» كلاس باشيم.
اما حالا بعد از گذشت سالها از آن دوران و با ديدن رفتارهاي برخي نمايندگان دچار نوعي دوگانگي شدهايم. نميدانيم واقعاً آن همه فشار براي با انضباط كردن ما براي چه بود؟!
يعني نمايندگان مجلس هم آن زمانها يادشان ميآيد؟ معلوم نيست الان رئيس مجلس هم براي آگاهي از حضور نمايندگان در صحن، «حاضر، غايب» ميكند و به نمايندهاي كه وقت و بيوقت غيبت ميكند، چه ميگويد: آيا هنوز هم «فردا بدون ولي نيا...!» وجود دارد؟
اگر اينطور است، نمره انضباط بي انضباط ترين نماينده مجلس چند است؟!
