سهميه المپيك در برخي رشتههاي ورزشي مانند دوچرخه سواري به شخص داده نميشود، به همين دليل اين فرصت وجود دارد كه براي حضور در اين رقابتها، بهترين ورزشكار اعزام شود. در چنين مواقعي مسابقات انتخابي برگزار ميشود. مسابقاتي كه اين فرصت را در اختيار ورزشكاران قرار ميدهد تا تواناييهاي خود را براي حضور در المپيك اثبات كنند. البته همواره در مسابقات انتخابي حرف و حديثهايي از سوي نفراتي كه انتخاب نميشوند وجود دارد، خصوصاً كه همه دوست دارند در المپيك حاضر شوند اما المپيك جاي نفرات برتر هر رشته است. در دوچرخه سواري اما اين مسئله تا حدودي حل شده است، خصوصاً با تصميمي كه براي انتخاب نفرات برتر گرفته شده است. دوچرخه سواري سه سهميه دارد اما 15 دوچرخه سوار خوب در سطح عالي دارد كه تواناييهاي نزديك به هم دارند.
با اين وجود انتخاب سه نفر اصلي طبق امتيازهايي كه آنها ميتوانند در مسابقات داخلي و تورنمنتهاي خارجي كسب كنند، فرصتي عادلانه در اختيار دوچرخهسواران قرار ميدهد تا براي رسيدن به المپيك تلاش كنند. ضمن اينكه در نظر گرفتن امتيازها بر اساس حضور در مسابقات متعدد اين شانس را به ورزشكاران ميدهد كه اگر در يكي از مسابقات داخلي يا تورنمنتهاي خارجي در شرايط ايده آل نبودند، ناكامي خود را در ديگر مسابقات جبران كرده و هيچ جاي گلهگذاري براي انتخاب سه نفري كه قرار است كاروان ايران را در ريو همراهي كنند نباشد. اگر چه حضور دوچرخهسواران جواني كه تجربه حضور آنها در المپيك ميتواند كمكي براي آينده دوچرخه سواري باشند بهترين گزينه حضور در ريو هستند.
با اين وجود انتخاب دوچرخهسواران المپيكي به روشي كه فدراسيون در نظر گرفته ميتواند عادلانهترين راه باشد كه جاي هيچ گله و شكايتي را هم باقي نميگذارد، خصوصاً كه تعداد دوچرخه سواراني كه توانايي حضور در اين رقابتها را دارند كم هم نيست اما تنها سه نفر بايد اعزام شوند و اين كار را براي انتخابي عادلانه سختي ميكند اگر تصميمگيري به روشي ديگر جز حساب امتيازها بر اساس مسابقات باشد.
