حضور در المپيك آينه تمامقد ورزش هر كشوري محسوب ميشود، به همين دليل هم قدرتهايي كه همواره براي كسب مدالهاي خوشرنگ مدعي هستند تمام توجه خود را معطوف به اين آوردگاه ميكنند اما در ورزش ايران خبري از اين توجهات نيست. علاوه بر نگرانيهايي كه از آماده نبودن المپينها احساس ميشود، مصدوميت بهداد سليمي زنگ خطر جديدي را به صدا درآورد. درست است كه المپيك ريو تابستان سال آينده برگزار ميشود اما در ورزش حرفهاي فرصت باقي مانده زمان زيادي محسوب نميشود. در ادوار گذشته رشتههايي چون تكواندو، كشتي و وزنهبرداري بيشترين مدالها را براي كاروان كشورمان به ارمغان آوردهاند. اين در حالي است كه در سالهاي گذشته رشتههاي ديگري از جمله بوكس، تيراندازي و دووميداني نيز پتانسيل خود را براي كسب مدال ثابت كردهاند، اما اين روزها هيچ كدام از اين رشتهها حال و روز خوشي ندارند و با مصائب زيادي دست و پنجه نرم ميكنند. كشتي ورزش اول ايران، علاوه بر دغدغههاي فني با درگيريهاي مديريتي نيز دست به گريبان است. رئيس و نايبرئيس فدراسيون مدتهاست با هم به مشكل خوردهاند و اين اواخر هم كه مشكلشان رسانهاي شده باز هم حاضر به حل مسالمتآميز آن نيستند. متأسفانه مسئولي هم پيدا نميشود كه به آنها گوشزد كند دود اين اختلافات به چشم تيم ملي ميرود و ثمرهاي جز ناكامي در المپيك نخواهد داشت. اين در حالي است كه تغييرات در تيم فرنگي نيز دير اعمال شد و همين تأخير سبب شده از همين حالا هشدارهايي در خصوص نتيجه احتمالي داده شود.
وزنهبرداري نيز اوضاع بهتري ندارد. بهداد سليمي بدون شك اميد اول كشورمان براي گرفتن مدال طلا به شمار ميرود. منتها آسيبديدگي شديد او در تمرينات موجي از نگراني را ايجاد كرد. وزنهبردار فوقسنگين كشورمان مسابقات جهاني را از دست داده اما ترس او و مربيانش بابت تداوم مصدوميت و از دست دادن المپيك است. به غير از سليمي، البته ساير مليپوشان هم وضعيت بهتري ندارند. از طرفي تكواندو نيز در مسابقات اخير خود شكستهاي زيادي را تجربه كرد. هرچند كه كسب چند مدال در تورنمنت منچستر و قزاقستان شرايط برخي از تكواندوكاران را براي كسب سهميه المپيك بهبود بخشيد اما بايد حواسمان باشد كه چند نفر از بهترين نفرات تيم ملي خيلي زود از گردونه رقابتها حذف شدند. اگرچه كادر فني ناداوري را در بسياري موارد دخيل ميداند ولي در ورزش روز جهان استناد به چنين عللي نميتواند توجيه قابل قبولي محسوب شود.
رشته تازهنفسي چون دووميداني در برزخ بيبرنامگي به سر ميبرد. در حالي كه تاكنون چند سهميه اين رشته در المپيك قطعي شده است اما المپينهاي دووميدانيكار اصلاً از وضعيت موجود رضايت ندارند. بيبرنامگي و بلاتكليفي بلاي جانشان شده است. بيتوجهي به ليلا رجبي، بانوي پرتاب وزنه تنها يك مورد از اين نارضايتيهاست. احسان حدادي نفر اول پرتاب ديسك آسيا و دارنده مدال نقره المپيك لندن پس از نتايج ضعيفي كه گرفت، تلاش ميكند خودش را به آمادگي لازم برساند. رئيس جديد اين فدراسيون در حالي مدعي است يك ميليارد تومان براي او كنار گذاشته كه در فاصله 10 ماه مانده تا المپيك 2016 هنوز تكليف مربي او مشخص نشده است! تيراندازان با بيفشنگي دست به گريبان هستند و احسان روزبهاني تنها اميد تيم ملي بوكس نيز اين اواخر حواشي زيادي را پشت سرگذاشت. همه اين نكات موجب شده كه مسئولان ارشد ورزش ايران بارها در خصوص ناكاميهاي احتمالي در ريو هشدار دهند. متأسفانه پس از المپيك لندن مسئولان در باد مدالهاي كسب شده خوابيدند و حالا كه زمان عمل رسيده فقط هشدار ميدهند؛ هشدارهايي كه به معني شانه خالي كردن از پاسخگويي به اذهان عمومي است.
