مرگ ناگهاني هادي نوروزي، كاپيتان جوان پرسپوليس شوكي بزرگ براي جامعه ورزش بود. هرچند پيش از اين نيز جامعه ورزش ايران بارها عزادار شده بود؛ زماني كه نفراتي چون غلامرضا تختي، محمود نامجو، پرويز دهداري، سيروس قايقران، آيدين نيكخواه بهرامي، ناصر حجازي، بابك معصومي، مجيد سبزي، مجيد پاشامقدم، فريدون بهنامپور، منصور اميرآصف، بيت اله عباسپور، غلامحسين مظلومي و. . . را از دست داده بود. اما فوت نوروزي، پسرمحجوب سرخپوشان در 30 سالگي، آن هم به دليل سكته، داغي بزرگ بر دل جامعه ورزش گذاشت كه بيشك تا مدتها فراموش نخواهد شد.
غلامرضا تختي
مرگ تختي از آن مرگهايي بود كه داغ بزرگي بر دل مردم گذاشت. تختي براي مردم بيش از يك ورزشكار يا كشتيگير بود. او يك پهلوان بود كه مرگش مردم را داغدار كرد. مرگي كه هنوز هم حرف و حديثهاي زيادي در خصوص آن وجود دارد. در دي ماه سال 1346 تختي درگذشت. مرگ ناگهاني او باعث ازدحام از«پارك شهر» تا «ابنبابويه» شد. در تشييع پيكر وي علاوه بر مردم عادي كه دوستدار اين پهلوان بودند، گروههاي سياسي نيز حضور داشتند و شعارهاي سياسي ميدادند. جنازه تختي در وضعيتي عجيب بعد از اذان مغرب دفن شد، تابوت تختي هر بار به سمت گور ميرفت، در ازدحام منحرف ميشد و قديميها و ريش سپيدها ميگفتند كه جنازه، به علت دلبستگي به دنيا نميخواهد زيرخاك برود!
محمود نامجو
در بهمن 1368 اولين قهرمان ورزشي ايران در دنيا، در 71 سالگي درگذشت. فوت نامجو، نابغه وزنهبرداري ايران و جهان به علت فشار روي ستون مهرهها و اشكال استخواني و همچنين سه سال تحمل بيماري سرطان لوزالمعده بازتاب زيادي در جامعه ورزش داشت. به طوريكه براي اولينبار، امجديه براي اتفاقي به جز فوتبال، از جمعيت پر شد؛ براي تشييع پيكر مردي كه شكستن32 ركورد جهاني، كسب11 مدال افتخار مسابقات جهاني، المپيك و آسيايي و دريافت لقب مقاومترين وزنهبردار جهان ازجمله افتخاراتش بود.
پرويز دهداري
تنها عنصر جامعه فوتبال ايران كه بعد از مرگ رفتار و كنشهاي اجتماعي او تبديل به يك مكتب اخلاق شد و شأن حريم روابط اجتماعي او تا سر حدي بالا رفت كه برايش همايش شناخت ويژگيها و رفتارها گذاشته شد. او آذر 71 بعد از چهار سال درد كشيدن چشم از دنيا بست. مردي با لقب معلم اخلاق و البته ستارهستيز كه همان اندازه كه طرفدار داشت، منتقد هم داشت. گروهي به شكلي افراطي حامي او بودند و گروهي نيز منتقدش. با اين وجود دار فاني را كه وداع گفت، جمعيت زيادي براي تدفينش به خيابانها آمدند.
سيروس قايقران
يكي از تلخترين روزهاي ورزشي ايران روزي بود كه خبر تصادف و سپس فوت قايقران و پسرش راستين منتشر شد. فوت قايقران در فروردين سال 1377سيل جمعيت را به استان گيلان، شهر بندرانزلي و محله كليور كشاند. قايقران كاپيتان تيمملي و اهل رفاقت و صميميت بود، چنانچه در تشييع جنازهاش بسياري از فوتباليستها مثل عابدزاده، از اردوي تيمملي خارج شده و به بندرانزلي رفتند.
آيدين نيكخواه بهرامي
نقش بزرگي در قهرماني تيم ملي بسكتبال ايران در رقابتهاي قهرماني آسيا و بهدست آوردن سهميه المپيك پكن ۲۰۰۸ داشت اما هنوز منظره بريدن تور از سبد محل برگزاري مسابقات جام ملتهاي آسيا و قهرماني تيم ملي از ذهن مردم پاك نشده بود كه خبر تصادف و مرگ آيدين نيكخواه بهرامي جامعه ورزش را شوكه كرد. فوت او چنان تكاندهنده بود كه در هنگام دفنش در قطعه نامآوران بهشت زهرا جاي سوزن انداختن نبود. به طوري كه دكتر فرزانه ابراهيمي فخار، مادر آيدين ميگفت آيدين اگر ميدانست آن قدر طرفدار و دوستدار دارد هيچوقت به آن سفر نميرفت. . .
ناصر حجازي
۳۰ آذر 88 پزشكان گفتند بين سه تا شش ماه بيشتر زنده نميماند؛ مردي كه بعد از مرگش سايت فيفا نوشت: «هفته اخير، هفتهاي بود كه در آن مردي كه با واكنشهاي ماوراي صوت خود ايران را به دو قهرماني جام ملتهاي آسيا در روزهاي اوج آن تيم در دهه ۱۹۷۰ رسانده بود، مردي كه «منچستريونايتد» براي به خدمت گرفتن او تمايل داشت، مردي كه دومين دروازهبان برتر «آسيا» در قرن بيستم شناخته شد و مهمتر از همه مردي كه در طول ۶۱ سال زندگياش متواضع، صادق و فروتن ماند، از ميان دوستدارانش رفت.» 30 ارديبهشت ۱۳۹۰در حين تماشاي بازي استقلال- پاس همدان در روز آخر ليگ برتر بهدليل وخامت حالش به كما رفت و در حاليكه از بيماري سرطان ريه رنج ميبرد، ۲خرداد ۱۳۹۰در بيمارستان كسري درگذشت. حضور چشمگير دوستداران ناصر حجازي در ورزشگاه آزادي بيش از تصور عمومي بود.
حسين معدني
درگذشت حسين معدني مربي جوان واليبال ايران يكي از غمبارترين مرگهاي سال اخير را رقم زد. به دليل گرفتگي مجراي صفرا دچار دلدرد شد كه بعد از مراجعه به بيمارستان، پزشكان متوجه شدند كه تودهاي راه مجرا را بسته و با قرار دادن يك لوله مجرا را باز كردند. از عوارض اين عمل، التهاب پانكراس بود كه حسين معدني با اين مشكل مواجه شد. اين التهاب به ريه هم سرايت كرد و باعث اختلال كار ريه شد؛ به طوري كه سرمربي سابق تيم ملي واليبال ايران فقط با دستگاه تنفسي قادر به تنفس بود، اما سرانجام و درحالي كه پزشكان و نزديكان وي از بهبود حال او خبر ميدادند، 10 مرداد 93، در ۴۱ سالگي دار فاني را وداع گفت. درخشش در ليگ جهاني واليبال ۲۰۱۴ همراه با تيم ملي آخرين افتخار ورزشي وي در دوران حياتش بود.
بيت اله عباسپور
يكي از دو بدنساز قرن ايران آنقدر با سكوت رفت كه ميتوان از كوچ او به عنوان يكي از مظلومانهترين مرگها ياد كرد. بيتو با سالها سابقه قهرماني در رقابتهاي جهاني، پس از مدتها دست و پنجه نرم كردن با بيماري نادر، قبل از عزيمت به خارج از كشور براي معالجه، به كما رفت و سوم شهريور 94 چشم از جهان بست.
