به باور من از دست دادن شعور انساني اولين و مهمترين عاملي است
كه يك فرد معتاد به مواد مخدر صنعتي و روانگردان بعد از استعمال
اين مواد مبتلا به آن شده و در نهايت دست به جناياتي فجيع ميزند.
ابتدا بهتر است بدانيم كه اين قبيل از مخدرها درجه تحريك پذيري را بالا ميبرند. وقتي اين درجه از تحريكپذيري در معتادي كه به تازگي اين مواد را استعمال و استفاده كرده است، بالا ميرود، فرد دچار يك سري توهمهاي عجيب و غريب ناشي از كشيدن اين موادها ميشود و آن وقت است كه او در عالمي از رؤيا به دنبال يكسري انتقامجوييها ميگردد.
وقتي در آن حال خراب فردي به او نزديك ميشود و در برابر او قرار ميگيرد، اين فرد معتاد شيشهباز است كه در وهله اول تلاش ميكند تا او را از سر راه خود بردارد و به نوعي از او انتقام بگيرد. اينجاست كه در يك لحظه خشونتي افسار گسيخته بر معتاد غلبه و او را وادار به انجام يك جنايت ميكند. اين يك لحظه ريشه در پيامدهاي سوءمخدرهاي صنعتي دارد كه منجر به نابودي دو زندگي ميشود؛ يكي زندگي فرد معتاد و ديگري زندگي شخص قرباني.
به نظر من بهترين راه درمان اين معضل اجتماعي دور نگه داشتن مردم از معتادان و شيشهبازها است. نهادهاي متولي بايد با اطلاعرساني و بالا بردن آگاهي مردم و همچنين با ايجاد كار و مسئوليت براي زنان و جوانان دختر و پسر آنها را از آسيبهاي اعتياد و خطرهاي افراد معتاد دور كنند. مسئولان امر بايد مردم را متوجه اين امر كنند كه اگر از شيشهايها فاصله نگيرند چه عواقب ناگواري در انتظارشان خواهد بود.
به نظر من با اعراض از معرض قرار گرفتن سوژههاست كه ميتوان از آمار قربانيان اينچنين جنايتهايي كاست و از قرباني شدن برخي از اشخاص ديگر جلوگيري كرد. شايان ذكر است كه افراد جامعه بايد با احتياط از افرادي كه دچار توهم شيشهاي شدهاند، فاصله بگيرند و با رفتار مؤدبانهاي كه از خود نشان ميدهند با آنها برخورد كنند.
با ايجاد شادي و نشاط در جامعه و همچنين انگيزههاي فرحبخش غير موادي بين مردم است كه ميتوان از اين امر جلوگيري كرد. گرفتار شدن افراد در منجلاب اعتياد و مخدر شيشه ريشه در بسياري از عوامل جامعهشناختي دارد. بيكاري عاملي است كه بسيار از آن ياد شده است. به نظر من تا زماني كه معضل بيكاري در جامعه و در ميان جوانان رفع نشود نميتوان لكه ننگ اعتياد را از دامن جامعه و جوانان پاك كرد. خب طبيعي است.
واضح و مبرهن است كه وقتي جوان جامعه كه ميتواند در برههاي از زمان، مسير زندگي خود را به درستي تعيين و راه را براي پيشرفت خود در تحصيل و... هموار كند، با سد بيكاري رو به رو ميشود، ناخودآگاه به سمت اعتياد سوق پيدا ميكند.
به نظر من براي نجات جامعه از بيماري اعتياد ابتدا بايد دسترسي به شيشه و ديگر مخدرهاي صنعتي را كاهش داد. دسترسي آسان به شيشه و استعمال آن در مكانهاي در دسترستر است كه منجر به فقدان شعور و حلول غريزه خونخواري در فرد معتاد به شيشه ميشود و او را به سمت ارتكاب جرمهاي فجيع و قتلهاي شنيع راهنمايي ميكند.
مسئولان و ضابطين بايد با قاطعيت قانوني با عوامل توزيعكننده اين گونه از مواد برخوردي قاطع و سخت داشته باشند و آنها را به بدترين شكل ممكن مجازات كنند. بهتر است جلسه توزيع مواد مخدر صنعتي صورت گرفته و به افراد مصرف كنند مراتبي از ترك ياد داده شود. وقتي اين امر محقق شود، دست اجنبي و توليدكنندهها نيز از اين مملكت قطع ميشود.
* پروفسور حسين باهر/ جامعهشناس و بنيانگذار مكتب رفتارشناسي 
