حضور موفق بانوان در عرصههاي مختلف ورزشي افتخاري بزرگ براي ايران اسلامي محسوب ميشود. در شرايطي كه رسانههاي غربي از هر حربهاي استفاده ميكنند تا ورزش بانوان ايراني را منزوي جلوه دهند، زنان ورزشكار كشورمان دوشادوش مردان در تورنمنتهاي بينالمللي شركت ميكنند و با افتخارآفرينيهاي مكرر نقشههاي پوشالي بيگانگان را نقش برآب ميكنند. به همين دليل در فاصله يك سال تا شروع المپيك 2016 ميطلبد كه مسئولان با نگاهي متفاوت از گذشته از بانوان المپيكي حمايت كنند.
ورزشكاران كشورمان كمتر از يك سال زمان دارند تا بهترين عملكرد خود را در مسابقات گزينشي المپيك ريو به نمايش بگذارند و سهميه حضور در اين رقابتها را كسب كنند. حال آنكه انتظار ميرود بانوان در رشتههاي مختلف نيز همچون گذشته با تعصب و باانگيزه براي به دست آوردن حداكثر سهميهها بكوشند. با اين وجود در ماههاي اخير گلايههاي زيادي در مورد بيتوجهي و بيخياليهاي جدي مسئولان از سوي ورزشكاران مطرح شد؛ گلايههايي كه تاكنون با مصاحبههاي اميدواركننده به آن واكنش نشان دادهاند. همانطور كه اشاره شد زمان زيادي تا برطرف كردن كمبودهاي اساسي ورزش بانوان باقي نمانده و تا دير نشده بايد اقدامي اساسي در جهت رفع كمبودها صورت بگيرد.
در المپيك لندن كاروان ايران هشت ورزشكار زن را در جمع خود ميديد. در همان دوره بهترين نتيجه تاريخ ورزش بانوان كشور با صعود الهه احمدي به مرحله يك چهارم نهايي مسابقات تيراندازي رقم خورد، نتيجهاي كه انرژي مضاعفي به بانوان داد تا با روحيه بهتري نسبت به گذشته براي طي كردن پلههاي ترقي تلاش كنند. اما برخلاف انتظارها چند هفته كه از اين اتفاق گذشت هياهوهاي مسئولان ذوق زده هم فروكش كرد و به كل فراموش كردند كه نابغههاي ورزشي را نبايد به حال خود رها كرد. حالا كه سه سال از آن نتيجه درخشان ميگذرد دوباره خيليها يادشان افتاده كه تيراندازان توانايي كسب سهميه را دارند. در ماههاي اخير سفرهاي برون مرزي و اردوهاي تداركاتي تيم ملي تيراندازي لغو شده و همين مسئله موجب شده كه تيراندازان بانو تاكنون موفق به كسب سهميه نشوند. علاوه بر اين تمريناتشان نيز با مشكلات زيادي مواجه شده است. در حال حاضر فشنگ كافي براي تمرين وجود ندارد، تيراندازان مجبورند با سلاحهاي خالي فقط حالتگيري را تمرين ميكنند. در چنين شرايطي چگونه ميتوان از احمدي و ساير بانوان تيرانداز انتظار داشت بيشترين سهميه را براي ورود به ريو كسب كنند؟!
دغدغههاي بانوان به همين جا ختم نميشود. دووميدانيكاران نيز همانند تيراندازان با مشكلات زيادي روبهرو هستند. با اين تفاوت كه ليلا رجبي اخيراً سهميه المپيك را گرفت. اما بانوي پرتابگر ديسك از بيتوجهيها مينالد. رجبي هم مثل خيليهاي ديگر انتظار دارد حالا كه سهميه گرفته توجه ويژهاي به او شود، مربي اختصاصي، اردوهاي برون مرزي و پرداخت به موقع پاداشها كمترين توقع ورزشكاري است كه ميخواهد در بزرگترين آوردگاه ورزش دنيا حضور يابد و اتفاقاً همه هم انتظار مدال دارند. از سوي ديگر آنكه وزارت ورزش نيز توقع دارد در اين دوره بانوان بيش از هشت سهميه المپيك را به دست بياورند و ركورد لندن را بشكنند. اين انتظارات در حالي مطرح ميشود كه مسئولان از نحوه آمادهسازي ملي پوشان خبر ندارند و نميدانند شانسهاي كسب سهميه علاوه بر دغدغههاي معيشتي بايد تمركزشان را صرف جور شدن تمرينات و اعزامها كنند. در ورزش حرفهاي براي رسيدن به نتيجه ايدهآل بايد حرفهاي فكر و عمل كرد. اينكه مسئولان به گونهاي اظهارنظر كنند كه تنها به بالا رفتن سطح توقعات منجر شود بدون شك به نفع ورزش ايران نخواهد بود. بانوان ورزشكار در تورنمنتهاي مختلف بارها تواناييهايشان را ثابت كردهاند و مدالهاي خوشرنگي را به گردن آويختهاند. منتها دستاندركاران ورزش اعتقادي به حمايت همه جانبه از نابغههاي ورزش ندارند و تنها در آستانه رقابتهاي مهم ياد قهرمانان خود ميافتند.
