توجه به ورزشكاران مدالآور و برطرف كردن چالشهاي معيشتي آنها همواره يكي از دغدغههاي اهالي ورزش محسوب ميشود. اين در حالي است كه تجليلهاي گاه و بيگاه از اين قشر زحمتكش نميتواند مشكلگشاي مشكلات آنها باشد.
مراسم تجليل از مليپوشان تكواندو با حضور سخنگوي دولت و وزير ورزش برگزار شد، مراسمي كه اصحاب رسانه در آن حضور نداشتند. تيمملي تكواندو ايران در مسابقات جهاني روسيه عنوان قهرماني جهان را به دست آورد. اين عنوان در حالي به دست آمد كه هوگوپوشان پيش از اين و در دو تورنمنت معتبر قهرماني آسيا و بازيهاي آسيايي هم خوش درخشيده بودند. اما قهرماني جهان موجب شد تا مسئولان دولت رسماً از زحمات كادر فني و بازيكنان تقدير كنند. با اين حال فعالان ورزشي به اين واقعيت واقفند كه برگزاري مراسمي از اين دست حتي دغدغههاي كوتاهمدت آنها را هم برطرف نميكند.
بخش اعظمي از ورزشكاران كشورمان با مشكلات معيشتي دست و پنجه نرم ميكنند؛ اجارهنشيني، نداشتن حقوقي در حد و اندازه يك قهرمان ورزشي و نگراني از بابت دوران بازنشستگي از جمله مهمترين دغدغههايي است كه روز به روز رو به افزايش است. بارها اخباري از اين دست كه فلان ورزشكار براي فرار از بيكاري به مشاغل ديگر روي آورده و فلان قهرمان ترجيح داده ورزش را براي هميشه كنار بگذارد و راهي براي حل مشكلات روزمرهاش پيدا كند. تمامي اين اخبار در شرايطي به گوش ميرسد كه مسئولان همواره دم از حمايت از اهالي ورزش زدهاند. نوبخت، معاون رئيسجمهور در جمع تكواندوكاران از علاقه شديد دولت به پيشرفت ورزش گفته است: «با توجه به در پيش بودن رويداد بزرگي چون المپيك 2016 زمان حرف زدن گذشته است و متناسب با گزارشات، بايد عمل كنيم.»
اين همان ادعايي است كه بارها از مسئولان مختلف شنيده شده اما به مرحله اجرا نرسيده است. همانطور كه سخنگوي دولت اشاره كرده زمان زيادي تا شروع المپيك ريو باقي نمانده و ورزشكاران ما بايد با فراغ بال خود را براي رقابت با بهترينهاي دنيا آماده كنند. اما نگاهي اجمالي كه به حال و روز اين روزهاي ورزشكاران مياندازيم اثري از فراغ بال به چشم نميخورد. فعاليت در عرصه ورزش حرفهاي ميطلبد كه ورزشكار با كمترين دغدغه تمرين كند و تنها به فكر كسب خوشرنگترين مدالها باشد. با اين وجود در ورزش ما به غير از فوتباليستهايي كه درآمد نجومي دارند سايرين هر لحظه بايد به فكر معيشت خود باشند. اين در حالي است كه دستاندركاران ورزش چندان توجهي به اين بخش ماجرا ندارند. هراز چندگاهي آن هم پيش از اعزام تيمها به مسابقات مهم سري به تمرينات ميزنند و در صورت موفقيت تيم توجه آنها به ورزش را يكي از عوامل مهم اين موفقيت معرفي ميكنند.
براي آنكه بتوان از اميدهاي ورزش انتظار درخشش و رقابت در سطح جهاني را داشت بايد بستر مناسبي براي رشد و شكوفاييشان فراهم كرد. چطور ميتوان از ورزشكاري كه دغدغه نداشتن كرايه خانه دارد انتظار موفقيت در المپيك را داشت؟ ورزشكاراني كه ميدانند پس از به پايان رسيدن عمر قهرمانيشان به راحتي فراموش ميشوند و بايد با گوشهنشيني كنار بيايند نميتوانند تمام تمركز خود را معطوف اهداف خود كنند. در حال حاضر پيشكسوتان رشتههاي مختلف از بيتوجهيها گلايه دارند و حتي بسياري براي تأمين هزينههاي درمان نيز با مشكلات زيادي دست به گريبان هستند. همانطور كه آقاي نوبخت اشاره كرده وقت عمل فرا رسيده و تا دير نشده بايد فكري اساسي به حال معيشت ورزش ايران كرد.
