به گزارش خبرنگار ما، صبح روز 26 اسفندماه سال 89 مأموران پليس كرج جسد زني را در حالي كه روسري گلدار به دور گردنش پيچيده شده بود، اطراف فرودگاه پيام كشف كردند. بررسيهاي اوليه نشان داد كه اين زن با فشار بر عناصر حياتي گردن كشته شده است. همزمان با انتقال جسد به پزشكي قانوني، مأموران پليس متوجه شدند كه مردي گم شدن ناگهاني همسرش را به پليس گزارش داده است. اين مرد بعد از شناسايي جسد زن جوان گفت: همسرم گلنار، عصر روز حادثه براي انجام كاري خانه را ترك كرد و ديگر برنگشت. وقتي با تلفن همراهش تماس گرفتم، گوشي او خاموش بود و كسي هم از او خبر نداشت.
خواهر مقتول اما اطلاعات بيشتري در اختيار مأموران پليس گذاشت. او گفت: شوهرخواهرم مدتهاست كه بيكار است و به مصرف مواد هم اعتياد شديد دارد. خواهرم هرچه تلاش كرد نتوانست او را ترك دهد. آنها سه بچه داشتند و براي تأمين مخارج زندگي با مشكلات زيادي روبهرو بودند. يك روز خواهرم به من گفت براي تأمين مخارج زندگياش هفتهاي يك بار به خيابان ميرود و خفتگيري ميكند. البته او توضيح بيشتري درباره كارش نداد. عصر روز حادثه به خانه ما آمد. بچههايش را گذاشت و از خانه بيرون رفت تا خفتگيري كند اما ديگر برنگشت. بعد هم متوجه شدم كه كشته شده است. احتمال ميدهم كه هنگام خفتگيري كشته شده باشد.
در شاخه ديگري از بررسيها مأموران پليس تماسهاي گلنار را بررسي كردند و متوجه شدند آخرين بار با مردي به نام كامران تماس داشته است. اين مرد زماني كه بازداشت شد، به قتل اقرار كرد اما گفت كه قصد كشتن گلنار را نداشته است. كامران توضيح داد: عصر روز حادثه در ميدان مادر با گلنار آشنا شدم و او را سوار كردم. گفت كه زن تنهايي است و پيشنهاد دوستي مرا پذيرفت. بعد به طرف خارج از شهر رانندگي كردم. وقتي حوالي فرودگاه پيام رسيديم، درخواست 5 ميليون تومان پول كرد. گفتم كه نميتوانم پول را برايش تهيه كنم. اما گلنار تهديد كرد و گفت شماره پلاك خودروي مرا يادداشت كرده و اگر اين پول را به او ندهم نشاني مرا به دست ميآورد و آبرويم را ميبرد. به خاطر موقعيت شغلي كه داشتم از حرفش ترسيدم. خودرو را كنار جاده نگه داشتم. به او گفتم حاضرم همانجا كه سوارش كردم، پيادهاش كنم اما قبول نكرد و گفت بايد پول را به او بدهم. پياده شدم و به طرف در شاگرد رفتم. در را باز كردم و گفتم بايد پياده شوي. دستش را به صندلي گرفت و مقاومت كرد. روسرياش را كشيدم تا پياده شود اما نميدانم چطور نفسش بند آمد. وقتي متوجه شدم كه فوت شده است، گوشي تلفن همراهش را برداشتم. جسد را كنار جاده رها كردم و از محل دور شدم. سيمكارت گوشي را شكستم و همراه گوشي دور انداختم و به خانه رفتم تا اينكه مأموران چند ماه بعد مرا بازداشت كردند.
بعد از اقرار مرد جوان، بازپرس او را به اتهام قتل عمد و سرقت گوشي مجرم شناخت و پرونده بعد از صدور كيفرخواست روي ميز هيئت قضايي شعبه اول دادگاه كيفري استان البرز قرار گرفت. در جلسه محاكمه، بعد از اينكه قاضي هدايت رنجبر، رسميت جلسه را اعلام كرد، نماينده دادستان متهم را گناهكار دانست و براي او درخواست صدور مجازات قانوني كرد، اوليايدم گفتند كه خواستهشان قصاص است. پس از آن متهم در جايگاه ايستاد و اتهام خودش را پذيرفت و حادثه را شرح داد. او گفت: من قصد كشتن گلنار را نداشتم. وقتي كه گفت شماره پلاك ماشينم را يادداشت كرده و تهديد به آبروريزي كرد، ترسيدم و خواستم او را از خودرو پياده كنم اما مقاومت كرد و حادثه اتفاق افتاد. قاضي رنجبر بعد از شنيدن آخرين دفاع متهم با اعضاي دادگاه وارد شور شد و كامران را به قصاص، تحمل 74 ضربه شلاق و يك سال حبس محكوم كرد. رأي دادگاه بعد از بررسي در ديوان عالي كشور تأييد شد. متهم در صورتي كه نتواند رضايت اوليايدم را جلب كند قصاص خواهد شد.
