استاد حبيبالله عسگر اولادي، مبارز ديرين نهضت اسلامي و انقلابي دينباور بود كه از عنفوان جواني به شكلي جدي به مجاهدت در راه انقلاب اسلامي پرداخت و با آغاز نهضت امام همه عمر، استعداد و توانايي خود را در خدمت آن قرار داد. او كه با آگاهي و شناخت عميق نسبت به قرآن و احكام اسلامي به راه دشوار مبارزه گام نهاده بود، هرگز جذب جريان و حزبي نشد و همواره با بصيرتي مثالزدني و پيروي محض از مرجعيت و ولايت صراط مستقيم را تشخيص داد.
پس از تبعيد امام در سال 43 سايه سنگين اختناق بر كشور هرگونه مبارزه و تلاش براي نابودي رژيم فاسد سلطنتي را ناممكن ساخته بود، لذا مبارزين متدين كه با فرمان حضرت امام هيئتهاي مؤتلفه را تشكيل داده بودند، به اين نتيجه رسيدند كه بايد با اعدام انقلابي برخي از سران رژيم جو اختناق و سكوت سنگين را شكست و روحي تازه در كالبد مبارزان دميد.
در پي اعدام انقلابي حسنعلي منصور عامل اصلي تصويب لايحه ننگين كاپيتولاسيون و كسي كه با بيپروايي به مرجعيت توهين كرده بود، عاملين ترور او و نيز عدهاي از سران حزب مؤتلفه، از جمله مرحوم عسگر اولادي دستگير و به مجازاتهاي سنگين محكوم شدند.
مرحوم عسگر اولادي به همراه شهيد عراقي و چند تن ديگر به حبس ابد محكوم شدند و دوران طولاني زندان، تبعيد و فشارهاي رواني آغاز شد. ايشان اين فرصت را غنيمت شمرد و در زمينه مطالعه دروس حوزوي، تفسير قرآن، يادگيري زبان انگليسي و آموزش آنها به شكلي بسيار منظم برنامهريزي كرد و حتي ثانيهاي را از دست نداد.
ايشان همواره به شيوهاي بسيار سازمانيافته و برنامهريزي شده حركت ميكرد، اما به هيچ گروه و دستهاي وابستگي حزبي نداشت و تنها نكته مهم براي او آرمانهاي بزرگ انقلاب بود. او حقيقتاً و به معناي واقعي كلمه فراجناحي عمل ميكرد و نسبت به مسائل گوناگون اجتماعي و سياسي نگاهي حكيمانه و دلسوزانه داشت.
نكته بارز در مسير مبارزاتي مرحوم عسگر اولادي اصالت دادن به خط امام و روحانيت بود، به همين دليل در تمام حركتهاي سياسي لحظهاي رأي خود را بر رأي وليفقيه مقدم ندانست و همواره بر اين خط اصيل پايمردي كرد و هرگز و در هيچ مقطعي از زندگي دستخوش هيجان و احساسات نشد و سخني از سر بيبصيرتي نگفت.
وي در بيان عقايد خود فوقالعاده شجاع بود و جنجالهاي رسانهاي و سياسي او را از ميدان به در نميبرد. حقطلبي، گذشت، ايثار، اخلاص، انصاف و تلاش براي بازگرداندن اقشار مختلف اجتماعي و سياسي به دامان انقلاب، بهويژه در واپسين سال زندگي ايشان جلوهاي شگفتانگيز داشت.
تلاش بيوقفه مرحوم عسگر اولادي براي خدمت بيمنت به محرومان و رفع مشكلات آبرومندان تا روزهاي آخر زندگي ادامه داشت، بهطوري كه حتي روي تخت بيمارستان و پس از عمل جراحي همواره درخواست ميكرد او را بازگرداندند تا در فرصت اندك باقيمانده هم گرهاي از كار مردم بگشايد.
انصاف، اعتدال در رفتار، پيروي قاطع و بيفراز و نشيب او از ولايت و مرجعيت، استواري بر مشي مبتني بر اسلام و قرآن، از خودگذشتگي، اخلاص، فروتني، شوق خدمت به محرومان، استغناي از ثروت، مقام و قدرت و ويژگيهاي برجسته اخلاقي كه از او اسوه مبارزه، دينداري و خدمت ساخته بود، حاصل خود را در مراسم تشييع او بهخوبي آشكار ساخت. بسيار كم پيش ميآيد در چنين مراسمي افراد از طيفها و اقشار مختلف اجتماعي و سياسي و حتي كساني كه از نظر فكري در تضاد آشكار با يكديگرند، همراه و همگام پيكر عزيزي را بدرقه كنند، اما مرحوم عسگر اولادي با سلوك ويژه خود همچنان كه در دوران حيات تلاش ميكرد همگان را بازگرداند و عميقاً به جذب حداكثري و دفع حداقلي ايمان داشت، در مرگ خويش نيز چنين كرد و نمايش زيبايي از وحدت را رقم زد.
يادمان شاهد ياران براي اين يار ديرين نهضت اسلامي، از گفت و شنودها اسناد و تصاويري تشكيل مييابد كه بسياري از آنها براي آغازين بار منتشر شده است. مصاحبههاي تفصيلي اين دفتر با ياران قديمي و صميمي عسگر اولادي، جنبههايي مغفول از شخصيت وي را نمايان ميسازد و بيترديد تاريخ پژوهان انقلاب را در شناخت يكي از پيشكسوتان آن، به كار خواهد آمد.
