اوضاع اصلاً به نفع پرسپوليس نيست. اين تيم نه مديرعامل دارد و نه برنامهاي براي تقويت تيم براي نيم فصل دوم. بازيكنان مستاصل هستند و سرمربي حرف از رفتن زده. حال هواداران ماندهاند و يك تيمي كه هيچ اميدي به آيندهاش نيست.
خيلي نبايد تعجب كرد. باشگاهي كه در عرض چند ماه سه مديرعامل و يك سرپرست را با تفكرات مختلف به خود ديده چگونه ميتواند اوضاع خوبي داشته باشد! رحيمي كه پس از رفتن رويانيان آمد خيليها فكر كردند تمام مشكلات و حاشيههاي قرمزها به حداقل ميرسد. منتها همان طور كه پيش بيني ميشد دستهاي پشت پرده اجازه بازسازي پرسپوليس را به مدير اصفهاني ندادند. تومار رحيمي را پيچيدند تا منتقمي حكم سرپرستي بگيرد؛ حكمي كه ظاهراً به اسم او و در عمل به نام اسپانسر زده شد. مشكلات روز به روز بيشتر شد تا جايي كه هيئت مديره رأي به مديرعاملي كسي داد كه در مصاحبههايش براي تصدي اين پست بيميل نشان ميداد. با آمدن سياسي نه تنها از بار مشكلات قرمزها كاسته نشد، بلكه بعد از گذشت 10 روز آقاي مديرعامل با دستبند راهي اوين شد.
اين فقط گوشهاي از دغدغههاي اين روزهاي سرخپوشان بود. از نابسامانيهاي مديريتي كه بگذريم به بحث فني ميرسيم؛ بحثي كه اگر هرچه زودتر به آن توجه نشود و تلاشي براي حل مشكلات اين بخش صورت نگيرد، لطمهاي جبران ناپذير به آبروي پرسپوليس و فوتبال ايران زده خواهد شد. ثمره يارگيري ضعيف سرخپوشان در فصل نقل و انتقالات در نيم فصل اول ليگ به وضوح ديده شد. نتايج ضعيف و نااميدكننده اين تيم اگرچه صداي اعتراض هواداران را بارها و بارها درآورده اما تا به امروز حركت جدي براي برطرف كردن اين ضعفها نشده است. بيشتر بازيكناني كه در تركيب اصلي پرسپوليس قرار ميگيرند به هيچ وجه درحد و اندازههاي نام اين تيم نيستند و قرمزها در تمامي خطوط نيازمند بازيكن جديد هستند.
از طرفي قرعهكشي ليگ قهرمانان آسيا انجام شده و حالا رقيبهاي تيمهاي ايراني هم مشخص شدهاند. حال آنكه پرسپوليس در گروه مرگ قرار گرفته و فقط دو ماه تا شروع بازيها زمان دارد، زماني كه به سرعت ميگذرد و تغييري در روند تيم به چشم نميخورد. همگروهان عرب بدون شك بيشترين استفاده را از ضعفهاي پرشمار پرسپوليس ميكنند. تمامي موارد ذكر شده را همه ميدانند، از سرمربي گرفته تا بازيكنان ولي در آشفته بازار كنوني همه دست روي دست گذاشتهاند و منتظر آينده هستند، آيندهاي مبهم كه هيچ اميدي به آن نيست.
حميد درخشان كه روزي براي نشستن روي نيمكت تيم محبوبش سرو دست ميشكست حالا تهديد به رفتن كرده. اين بار با شرايط فعلي بايد حق را به سرمربي داد. درخشان حالا كه فهميده چه مسئوليت سنگين و دشواري را پذيرفته و ميخواهد بازيكنان مورد نظرش را به خدمت بگيرد دستش بسته است. نه ميتواند بازيكن بخرد و نه ميداند به بازيكنان ناراضي چه جوابي بدهد. از يك سو انتقاد هواداران و رسانهها را تحمل ميكند و از سوي ديگر هم نگران آينده كاري خود است. به علاوه اينكه ليگ قهرمانان هم به دغدغههايش اضافه شده. با ادامه بلاتكليفيها احتمالا بايد منتظر تغييرات دوبارهاي در اين باشگاه پرطرفدار باشيم. ديروز يكي از بازيكنان در مصاحبهاي كنايه آميز گفته بود « فقط پزشك و ماساژور پرسپوليس در دسترس هستند».
در چنين اوضاعي چطور ميتوان از درخشان انتظار داشت كه بازيكنانش را بدون حاشيه در تعطيلات نيم فصل جمع و جور كند. فوتباليستهاي ايراني در عاديترين شرايط مستعد ياغيگري هستند حال چه برسد به اينكه باشگاهي مديرعاملش زنداني و سرمربياش حرف از كنارهگيري بزند. اعضاي هيئت مديره هم كه با كوچكترين اتفاق خودشان را كنار ميكشند.
درست است كه تعطيلي طولاني مدت ليگ برتر صداي همه را درآورده اما بايد اذعان كرد كه پرسپوليس از اين تعطيلي بيشترين سود را ميبرد. شايد تا زمان آغاز نيم فصل دوم سرخپوشان از برزخ خود ساخته رهايي يافتند.
