اين دستاورد كه در مجله ساينس شرح آن آورده شده است، توانايي ساخت سريع و ارزان ماشينهاي پيچيدهاي را نشان ميدهد كه ميتوانند با محيط اطرافشان وارد تعامل شده و همچنين ظرفيت خودكار كردن بخش زيادي از روند طراحي و مونتاژ ماشينها را به نمايش ميگذارد.
روشي كه دانشمندان در طراحي اين روبات از آن الهام گرفتهاند فرايند خود مونتاژي در طبيعت است همچنان كه تواليهاي خطي آمينواسيدها (اسيدهاي سازنده پروتئينها) به يكديگر ميپيچند و باهم پيوند ميخورند تا پروتئينهايي با كاركردهاي پيچيده بسازند.
دكتر راب وود از دانشگاه هاروارد كه محقق ارشد اين پروژه است، ميگويد: رسيدن به يك روبات كه خود به طور خودكار خودش را مونتاژ ميكند و كاركردي را به اجرا ميگذارد نقطه عطفي است در مسيري كه ما سالهاست آنها را پي گرفتهايم.
اين دستاورد علاوه بر توسعه دامنه راههايي كه بشر ميتواند از طريق آن روبات بسازد، پيشرفتي است كه بر ظرفيت انسان براي پيشبرد ساير پروژههاي عجيب و غريب ديگر ميافزايد. سام فلون دانشجوي دكترايي كه در اين پروژه نقش دارد ميگويد: تصور كنيد يك مجموع از ماهوارههاي روباتگونه كه به صورت ساندويچي كنار هم قرار دهيم (براي اينكه اگر مونتاژ شوند، جاي زيادي ميگيرند و موشك بزرگتر، سوخت و هزينه بيشتري لازم است) و بعد آنها را به فضا بفرستيم، وقتي به محل مورد نظر در فضا رسيدند خودشان آنجا خودشان را مونتاژ كرده و سرهم شوند و شروع كنند به گرفتن عكس و جمعآوري ديتا و انجام مأموريتهاي محوله ديگر. به گفته دكتر وود رؤياي درازمدتي كه ميتوان با توسعه اين فناوري آن را محقق كرد اين است كه در هر شهري تأسيساتي داشته باشيد كه نهايتاً به اندازه يك ساعت با شما فاصله داشته باشد و وقتي كه نياز داشتيد يك روبات به شما كمك كند- از كارهاي روزانه خانگي و جارو كشيدن ايوان خانه گرفته تا مثلاً پيدا كردن محل نشتي گاز در محله شما- به اين تاسيسات مراجعه كنيد. در آنجا بتوانيد حتي با زبان غيرتخصصي آن نياز خود را تعريف كنيد و بعدش به خانه برگرديد و يكساعت بعد روبات كمككننده شما به در خانه فرستاده شود.
منبع: www.sciencedaily.com
