حضرت امير (ع) فرمود: «البشاشه حبالهالموده: خوشرويي كمند مودت و دوستي است.»
از نشانههاي خوشخلقي آن است كه شخص با ديگران بسيار گرم و صميمانه برخورد كند و اين مرحلهاي فراتر از گشادهرويي و نرمخويي است. ارتباط گرم و صميمانه نه تنها كينهها و دشمنيها را ميزدايد، بلكه دلها را بسان حلقههاي به هم پيوسته زنجير با هم پيوند ميدهد. پيامبر (ص) و ائمه (ع) در دلهاي مردم نفوذ بسيار داشته و همه مردم آنان را دوست داشتند و لب به ستايششان ميگشودند. بيترديد يكي از مهمترين عوامل اين امر- در كنار ساير عوامل معنوي و علمي- برخورد گرم، مهربانانه و همراه با كرم آنان بوده است.
داوري درباره تأثير اين رفتارهاي گرم و مهربانانه و جذب دلها، زدودن دشمنيها و نفاقها، ايجاد فضاي دوستي و برادري صادقانه- كه از اركان اصلي مدينه فاضله است- كار چندان دشواري نيست. آموزههاي اسلامي نظير سبقت گرفتن در سلام، مصافحه، صلهرحم، ياري كردن يكديگر و... همگي براي تحكيم ارتباط مهربانانه و صادقانه ميان دوستان و برادران است. بيتوجهي به هر يك از اين آموزهها، ميان دوستان جدايي ميافكند و همين امر باعث بدبينيها و ايجاد زمينههاي سخنچيني، سعايت، غيبت، تهمت و سرانجام سبب گسسته شدن رشته دوستيها و صميميتها ميشود. اين مسئله نه تنها در رفتارها و تعاملهاي خرد اجتماعي تأثيرهاي منفي ميگذارد، بلكه موجب شكاف ميان اشخاص در يك مجموعه كاري يا نهاد اداري يا نهادهاي همسو شده و باعث تعلل و گاه فروپاشي بسياري از انديشهها و طرحها ميگردد.
نيروي محبت از نظر اجتماعي نيروي عظيم و مؤثري است. بهترين اجتماعها آن است كه با نيروي محبت اداره شود و عنصر مهرباني، موجب ايجاد شهري آرماني خواهد شد.
