ايرانيها مردمي هستند كه از ابتدا در تاريخچه فكري و زندگي آنها كمتر فردگرايي ديده شده است. شايد به همين خاطر است كه تمام مناسبتهاي تاريخي مردم ما بيشتر جنبه جمعي و اجتماعي دارد. اين خصلت ما ايرانيها اگرچه به واسطه گسترده شدن تأثيرگذاريها و افزايش اتحاد در بين جمعهايمان بسيار قابل ستايش است اما همين خصلت ما در بسياري از زمينهها كار را براي اهل فن سختتر ميكند. اينكه مسئولان ما بايد تمام برنامهريزيهايشان را از فردي به جمعي تغيير دهند و براي اهدافشان به جاي فردگرايي، جمع گرايي را ملاك قرار دهند كار بسيار سختي است كه به مراتب دغدغهها و هزينههاي بيشتري به آنها تحميل ميكند اما در مقابل اينكه يك برنامه براي خانوادههاي يك كشور اجرا شود مطمئناً نتيجه بيشتري ميدهد تا اينكه همان برنامه در مدت طولانيتري براي تكتك اعضاي يك جامعه اجرا شود. در يك مثال ساده فكر كنيد نمايش يك فيلم براي نتيجهگيري به تكتك اعضاي يك جامعه هم وقت بيشتري ميطلبد هم هزينه بالاتري ميخواهد در حالي كه ميشود با جمع كردن خانوادهاي همان اعضاي تك نفره يا جمع كردن كلي همه در يك مكان با زمان كمتر و هزينه بسيار پايينتر نتيجه بهتري گرفت.
يك نكته بسيار مهمتر در مورد فرهنگ جمعي و خانوادگي ايرانيها اين است كه چون ميشود هر برنامه را براي يك قشر وسيع سني در نظر گرفت پس ميتوان انتظار داشت نتيجهاي كه به دست ميآيد ماندگارتر و مطلوبتر باشد. وقتي شما يك آموزش واحد را به بچهها، نوجوانها، جوانها و ميانسالهاي خانوادهها ميدهيد ميتوانيد مطمئن باشيد كه در مدت كوتاهتري بچهها آموخته امروز جاي جوانهاي فردا را بگيرند، بچههايي كه چون در دوره كودكي آموزش ديدهاند ديگر نيازي به هزينه كردن شما ندارند و اين آموزشها نسل به نسل خودجوش انتقال پيدا ميكند. ورزش از جمله آموزشهايي است كه نميتوان انتظار داشت در سن جواني يا حتي نوجواني به قشر خاصي آموزش داد و نتيجه خوبي گرفت. امروز هيچ كس نميتواند نظريه آموزش بدوي و پايهاي را رد كند، همانطور كه هيچ كس نميتواند منكر نقش اساسي خانوادهها در آموزشهاي اساسي و پايدار به نسل بعد باشد. آموزش ورزش يك طرف و فراگير شدن آن طرف ديگر است چه بسا گسترش يافتن و نهادينه شدن فرهنگ ورزشي به ويژه ورزش همگاني و عمومي بسيار مهمتر از ورزشهاي حرفهاي و قهرماني باشد چون مطمئناً يك امر پايهاي نتيجهاي اساسيتر به دنبال خواهد داشت. تصور اينكه يك جمع خانوادگي در يك برنامه ورزش همگاني حضور داشته باشند علاوه بر اينكه ميتواند بسياري از دغدغههاي جوامع را رفع كند، ميتواند نگراني ما را از شكل دادن سالم نسل بعدي براي كشور هم برطرف كند. كاهش بزهكاريهاي اجتماعي، كاهش افسردگي به ويژه در ميان جوانها و به دنبال آن كاهش خودكشيها، افزايش ميزان اميد به زندگي در ميان ميانسالان، كاهش بيماريهاي قلبي و عروقي، افزايش ضريب هوشي به دنبال ورزشهاي هوازي و در نهايت بالارفتن راندمان بازدهي نسبي جمعيتها از جمله نتايج مثبت علمي ورزشهاي همگاني است كه اثبات شده است.
