براساس آمار، نزديك به 5/4 ميليون نفر در كشور ما به خاطر ناتوانيهاي مالي، زير پوشش كميته امداد امام(ره) هستند؛ كميته امداد هم ماهانه 50 هزار تومان به هر مددجو پرداخت ميكند. افزون بر اين، حدود ۴۰۰ هزار يتيم در كشور ما زندگي ميكنند كه تحت پوشش كميته امداد امام(ره) هستند.
از سوي ديگر، از 5/4 ميليون مددجو، 5/1 ميليون نفر را زنان سرپرست خانوار همسر فوت شده، مطلقه و... تشكيل ميدهند.
اينها همان قشر مستضعف و محروم جامعه ما هستند كه پس از گذشت چند سال از انقلاب، عدهاي با ديدگاههاي تكنوكراتي ترجيح دادند به جاي به كار بردن عنوان مستضعف و محروم براي اين قشر، عنوان «آسيب پذير» يا «طبقه 3» بر آنان بگذارند! اين در حالي بود كه مستضعف و محروم، واژههايي قرآني هستند و امام(ره) و مقام معظم رهبري به طور مداوم بر آنها تأكيد كردهاند.
اين روزها در بازار آشفته سلامت و درمان، گراني دارو، نايابي دارو و هزينههاي كمرشكن بيمارستاني و درماني، قشر مستضعف، بيشترين فشار را متحمل ميشوند.
اين افراد حتي از عهده خريد نيازهاي ضروري و اوليه خود مثل گوشت و لبنيات بر نميآيند، چه برسد به اينكه بخواهند به قول ظاهر رستمي، مديرعامل سازمان تداركات پزشكي هلال احمر، هزينه 10 ميليوني دارو را بپردازند!
راستي يك مددجو با ماهانه 50 هزار تومان چطور ميتواند هزينههاي كمرشكن دارو و درمان را پرداخت كند؟ از كجا و كدام منبع، بايد اين مبالغ رؤيايي را تهيه و تأمين كند؟! اين قشر، چگونه ميتواند در شرايط افزايش 40 تا 100 درصدي هزينههاي دارو و درمان، سلامتي خود را حفظ كنند.
از آنجا كه قشر مستضعف و محروم، توان مالي و درآمد كافي ندارند، زماني كه دچار بيماري ميشوند در برابر مراجعه به دكتر مقاومت ميكنند و با اين توجيه كه «چيزي نيست، خودش خوب ميشود!»، حفظ سلامتي و درمان بيماري خود را به خوشبيني و تقدير حواله ميدهند. آنها كه حتي وقتي آشكارا بيمار ميشوند، نميتوانند به پزشك مراجعه كنند، طبيعي است كه نميتوانند براي چكاپ و معاينات عادي هم توجه داشته باشند. از اين رو، افرادي كه جزو قشر محروم و مستضعف هستند، بيشتر از سايرين به بيماريهاي گوناگون مبتلا ميشوند. بنابراين، زندگي اين افراد به شدت در معرض مخاطره است.
در آموزههاي دين هدايتگر اسلام، يك سفارش بسيار تأمل برانگيز وجود دارد و آن اين است كه امام جماعت در نماز جماعت بايد حال ضعيفترين نمازگزار را رعايت كند؛ يعني هميشه با اين پيشفرض كه ممكن است يك نمازگزار سالخورده، بيمار يا داراي عذر جسماني در بين نمازگزاران ديگر به نماز ايستاده، بايد نماز را طولاني اقامه نكند. اين اصل را ميتوان به مناسبات و رويكردهاي اجتماعي هم تعميم داد؛ به اين معنا كه مسئولان به عنوان امام جماعت، هميشه حال ضعيفترين افراد جامعه مانند فقرا، مددجويان، معلولان، بيماران، سالخوردگان و يتيمان را رعايت كنند.
البته اين اصل، فقط مختص مسئولان نيست بلكه شامل همه ما كه توانمند و توانگر هستيم ميشود؛ همه بايد رعايت كنيم چراكه پيامبر اسلام(ص) خطاب به همه ما فرمود: «كلُكم راعٍ وَ كلُكم مسئول عَن رَعيته.»
