دنيا حيدري | پرسپولیس با یحیی،روند خوبی را در پیش گرفته بود.چهارده هفته نباختن خودش یک رکورد عالی بود برای تیمی که نیم فصل اول به هیچ تیمی نه نگفته بود و شش باخت در کارنامه خود ثبت کرده بود.
اما پر واضح بود که تمام کاری که یحیی روی تیمش کرده،روحی روانی بود و آزاد کردن بازیکنان از یک فضای خفه که مانوئل برایشان ایجاد کرده بود و همین آزادی باعث شد پتانسیل فشرده شده ای که در نیم فصل اول خودش را نشان نداده بود،در نیم فصل دوم تبدیل شود به نتایجی قابل قبول که چهارده هفته بدون باخت را رقم زد و همین روند مثبت توانست سرخپوشان را بعد از مدتها ،به رتبه ای تک رقمی در جدول رده بندی برساند و کار حتی به جایی رسید که یحیی امیدواری زیادی داشت که پرسپولیس را بر سکوی پنجم جدول بنشاند.یعنی آخرین صعودی که این تیم می تواند در لیگ دوازدهم داشته باشد.اما این آرزوی یکشنبه محقق نشد و پرسپولیس بعد از چهارده هفته،طعم تلخ شکست را چشید.شکست با یحیی که هیچ باختی از زمان حضورش در پرسپولیس به عنوان سرمربی با این تیم تجربه نکرده بود.
پرسپولیس اولین باختش با یحیی را درست در شبی تجربه کرد که بد بازی نکرد و تعداد حملاتی که روی دروازه حریف داشت زیاد هم بود اما مشکل اصلی سرخپوشان در این بازی این بود که یاران گل محمدی برنامه ای برای گلزنی و پیروزی نداشتند و همین مسئله به اضافه بی دقتی مفرط سرخپوشان باعث شد رکورد سرمربی جوان سرخپوشان شکسته شود.
یحیی طی این مدت،با استفاده از پتانسیل آزاد شده بازیکنان و مانور روی مسائل روحی روانی توانسته بود خوب پیش برود اما تکیه بر مسائل روانی به تنهایی کافی نیست و او برای ادامه این روند نیاز به یک برنامه حساب شده دارد.خصوصا که تیم ها در این چند هفته پایانی،برای جبران مافات و سهل انگاریهایی که در طول فصل داشته اند و برای کسب حداکثر امتیازهای باقیمانده لیگ با برنامه تر و حساب شده تر عمل می کنند و دیگر نمی توان آنها را تنها با تکیه بر مسائل روحی روانی از سد راه کنار زد.
خصوصا که مسئله حساسی که یحیی مدتی است با آن روبه رو شده و سعی می کند آن را بروز ندهد،به وجود آمدن اندک اختلافاتی است بین او و شاگردانش .مصدومیت طولانی مدت کیا و درگیری های جزئی بین بازیکنان که شاید مسئله ای عادی باشد در تیم ها،می تواند در هفته های پایانی که به مراتب حساس تر هم هستند،به مسئله ای بغرنج برای سرمربی جوان نیمکت پرسپولیس تبدیل شود.
این باخت اگر چه برای سرخپوشان بسیار تلخ بود و ناکامی های ناگوار نیم فصل اول را یادآور می شد اما شاید بهترین موقع رغم خورد و پیام خوبی برای یحیی و شاگردانش داشت تا در ادامه راه محتاط تر و جدی تر قدم بردارند تا به سرنوشتی که نیم فصل اول گریبان این تیم را گرفته بود دچار نشوند.
این باخت زنگ خطر را برای یحیی به صدا در آورد اما به شرط آنکه او پیام این شکست را گرفته باشد.
بازی شاگردان یحیی در این مدت بار فنی بالایی نداشته است.این مسئله اگر هم تا کنون خیلی نمود پیدا نکرده ،تنها به این دلیل است که کار گل محمدی روی مسائل روحی روانی تیم و پتانسیل آزاد شده بازیکنان خیلی خوب بوده .اما از اینجا به بعد،او نیاز به یک برنامه فنی دارد برای آنکه بتواند این روند رو به رشدی را که در نیم فصل دوم در پیش گرفته را به خوبی ادامه داده و از آن نتیجه لازم را بگیرد.چرا که در این هفته های پایانی شراط کاملا متفاوت است و اگر سرمربی پرسپولیس بازیهای باقیمانده را جدی تر دنبال نکند،تضمینی نیست که به سرنوشت مانوئل در پرسپولیس دچار نشود.سرنوشتی مملو از ناکامی!
