«با چماق نميتوان در واليبال فرهنگسازي كرد.» اين جملهاي بود كه رئيس فدراسيون واليبال صبح روز چهارشنبه در مصاحبهاش با يكي از خبرگزاريها به زبان آورد. در شرايطي كه انتظار ميرفت رئيس موفق موضعي قاطع عليه حاشيهسازان اين رشته بگيرد، جنجالهاي دوباره در ديدار سايپا- متين ورامين ثابت كرد «واليبال به چماق نيازمند است.»
ديدار دوم سايپا و متين در چارچوب مرحله پلياف ليگ واليبال سراسر حاشيه بود. خودروسازان در ورامين به يك پيروزي حياتي رسيدند و در جهت تحريم هواداران آنقدر خوشحالي كردند كه برخي تماشاگران وراميني به زمين هجوم آوردند و زمين واليبال به رينگ بوكس تبديل شد. كتك كاري به همراه استفاده از چوب و چماق. تصاوير تلويزيوني حاكي از آن است كه نيروي انتظامي و مأموران حراست سالن نيز در مهار اين درگيري ناتوان بودند. اپيدمي زد و خوردها در ليگ واليبال فرهنگ زشت و غيرقابل قبولي است كه متأسفانه با بيتوجهي مسئولان مربوطه به اتفاقي عادي و روزمره تبديل شده است.
محمدرضا داورزني در حالي در قبال اتفاقات زشت هفتههاي اخير سكوت اختيار كرده كه جنجالها هر روز وسعت بيشتري پيدا ميكند. در ابتدا فقط بازيكنان با داور مسابقه جر و بحث ميكردند ولي حالا مشت و لگد و ناسزا از سوي هواداران، مربيان و بازيكنان جزء لاينفك واليبال تلقي ميشود. كميته انضباطي آنقدر دير دست به كار شده كه ديگر كسي براي آرامي اين كميته تره هم خرد نميكند. اين كميته ميزباني برگزاري ديدار سوم پلي آف (سايپا- متين) را به سالن آزادي داده است، منتها ورامينيها به شدت نسبت به اين رأي معترضند و كنارهگيري متين از ليگ واليبال رسماً از سوي كارخانه، سرمربي با تجربه اين تيم اعلام شده است. جريمههاي غيراصولي و در جهت ساكت كردن انتقادها از جمله برخوردهايي است كه كميته انضباطي در دستور كار قرار داده؛ برخوردهايي كه هرگز دواي درد ريشهكن كردن بداخلاقيها نبوده است. در اين ميان حتي پورحسن رئيس سازمان ليگ واليبال نيز از اين برخوردها گلايه دارد.
انتقال ميزباني از ورامين به تهران قطعاً علاج كار نيست. اگرچه تيمي كه تماشاگرانش حريف را با فحش و ناسزا بدرقه كنند به حكم قانون بعضاً از ميزباني محروم ميشود اما هيچ بعيد نيست هواداران سايپا و متين (در صورت برگزاري بازي سوم) سالن واليبال آزادي را نيز به آشوب بكشند و در قبال توهينهاي طرف مقابل كوتاه نيايند. در آن صورت واكنش كميته انضباطي چه خواهد بود؟
رفتارهاي غيرمنطقي، جريمههاي سنگين و برخوردهاي قهري بدون شك راه مناسبي براي فرهنگسازي در هيچ رشته ورزشي نيست ولي ديگر براي گرفتن چنين ژستهايي دير است. آقاي داورزني! متأسفانه آنقدر دست روي دست گذاشتيد و بيخيال ليگ شديد كه ديگر مجبوريد دست به دامن زور و چماق شويد بلكه آتش جنجالها موقتاً خاموش شود. تازه پس از كم شدن موج بداخلاقيهاست كه ميتوانيد به سراغ شيوههاي فرهنگسازي حرفهاي برويد و به اصطلاح كار بنيادين انجام دهيد.
عجالتاً براي آنكه پيش از اين شاهد بوكسور شدن واليباليستها و واليبال دوستان نباشيم برخوردي قاطع از خودتان نشان دهيد. با ادامه اين شرايط ديگر سنگ روي سنگ بند نميشود، مگر اينكه هرچه زودتر فكري به حال ليگ پرحاشيه واليبال شود.
