نگرانی مردم از افزایش چندین باره قیمت متاثر از اجرای نامناسب مرحله اول هدفمندی یارانه ها روز به روز با انتشار اخبار جدید در باره اهتمام دولت به اجرای مرحله دوم هدفمندی یارانه ها فزونی می گیرد. نگرانی که اگر چه مقامات دولتی به خوبی آن را حس می کنند، اما بر آنند که در طی چند ماهه باقی مانده از دولت دهم ، فاز دوم این طرح را نیز با دستان خود اجرا کنند.
به گزارش «تابناک»، اما دولت و رسانه های دولتی با استناد به سخنان مردم و رضایت آنان از دریافت یارانه نقدی، مدعی هستند که این مردم نیستند که مخالف اجرای فاز دوم هدفمندی یارانه هستند ، بلکه مخالفان دولت هستند که با این امر مخالفت می کنند و به نوعی می خواهند در مقابل خواست دولت برای بهبود وضعیت اقتصادی کشور مقاومت کنند.
بر اساس این گزارش، اینکه مخالفان دولت یا منتقدان دولت با برخی از اقدامات دولت، مخالفت می کنند و یا انتقاد دارند، طبیعی است و این ناشی از طبیعت و ذات مخالف یا منتقد دولت مستقر است. مخالفت هایی که در عرصه سیاسی در برخی موارد ممکن است از روی رقابت با دولت بر سر کسب قدرت باشد در موارد دیگر هم از روی دلسوزی. اما به هر حال دولت می تواند مخالفت یا انتقادات سیاسی رقبا را چه از سر رقابت برای کسب قدرت باشد و چه از سر دلسوزی برای بهبود امور را تفسیری شخصی کند و نه تنها به آنها توجهی نکند، بلکه جدیت خود را در مورد کند.
انتقادات اقتصادی را نمی توان با سخنرانی از بین برد
اما در عرصه اقتصادی مخالفت یا انتقاد به تصمیمات دولت از آنجا که بسیار ملموس است و در زندگی روزمره مردم ملموس و قابل مشاهده است کمتر می توان آن را تفسیر شخصی کرد و با یک سخنرانی یا یک موضع گیری همه آنان را به گوشه رینگ راند. اینک وضعیت تورم در کشور باید مدیریت می شد و نشد حرف مخالفان نیست، حرف مردم هم نیست . زجری است که کشیده می شود.اینکه ارزش دارایی مردم در طول چند ماه به یک سوم رسید نه حرف مردم است و نه حرف مخالفان، دردی است که احساس می شود! و خیلی از مصائب دیگر که نه حرف مردم است و نه مخالفان! مخالفان و منتقدان که دشمن اند و مردم هم نایی نمانده که سخنی بگویند و گوسی نیست که سخنشان را بشنوند.
مردم یارانه می خواهند!
اما شاید شنیده اید که می گویند مردم خواهان دریافت یارانه نقدی بیشتر هستند و حتی در گفت و گوها این را بر زبان می آورند؛ پس کسانی که مخالفت می کنند اصولا مردم نیستند! ظاهر این حرف ، سخن درستی است . مردم به ویژه اقشار فرو دست و البته متاسفانه اقشار فرادست هم موافق دریافت یارانه نقدی بیشتر هستند. اما اگر چه ظاهر حرف مردم با ادعای دولت همخوانی دارد، اما استدلال نهفته در سخن مردم با استدلال نهفته در ادعای دولت فرق دارد.
تفاوت استدلال دولت و مردم
دولت معتقد است تمایل مردم برای دریافت یارانه نقدی بیشتر یعنی درستی راه و اجرای برنامه دولت در هدفمندی یارانه ها؛ اما مردم معتقدند که اوضاع اقتصادی که با مشارکت آنان یا نظر آنان بهتر نمی شود پس بهتر است همین یارانه نقدی را هم از دست ندهند و با استاد بخ این ضرب المثل که کندن یک مو از خرس هم غنیمت است ، حتی با افزایش آن نیز موافقت دارند. در استدلال مردم اتفاقا بی اعتمادی شدید به وضعیت اقتصادی وجود دارد. بی اعتمادی که ناشی از عدم مشارکت مردم در اقتصاد و یا توجه به معیشت و زندگی آنان در تصمیمات اقتصادی است .
اینکه مردم به دنبال آن باشند وقتی نظر و مشارکت آنان در بهبود وضعیت اقتصادی شان تاثیری ندارد و بهتر است اگر پولی هم از طرف دولت داده می شود دو دستی بچسبند که نکند آن را هم از دست بدهند و آن وقت علی بماند و حوضش یک مساله است . اما اینکه مردم راضی باشند از این موضوع مساله دیگری است. مردم می گویند که دولت فکری که به حال تورم و گرانی نمی کند اگر این سی و چند هزار تومان هم نداد چه کنیم ؟ مردم بی اعتمادند و می ترسند! ساختن یک کشور بر ترس و نگرانی مردم از وضعیت آینده شان امکان پذیر نیست.
بهتر است از مردم این سئوال پرسیده شود که نرخ تورم به میزانی که وجود دارد باقی می ماند و حتی ممکن است بالاتر هم برود. قیمت حامل های انرژی هم افزایش یافته و خواهد یافت و.... حال در چنین شرایطی بنا است به شما چهل هزار تومان پول هم داده شود. آیا کسی می تواند بگوید نمی خواهم ؟
از قدیم گفته اند بیچاره ، داری چاره؟!
