دکتر ابراهیم رزاقی*: در دو طرح هدفمندی یارانه ها و سهام عدالت کار کارشناسی خوب و جامعی انجام نشد و قانون هدفمندی در زمان نامناسب و بدون در نظر گرفتن عواقب و اثرات آن به مرحله اجرا رسید و نتیجه آن این شد که امروز بخش تولید در کشور به خواب فرو رفته است و مردم خصوصا قشر فقیر و ضعیف جامعه را عادت داده اند هر ماه مبلغی را دریافت کنند و در مقابل وضعیت نامناسب اقتصادی فعلی سکوت کنند.
پیش از اجرای هر طرحی باید اثرات و عواقب اجتماعی،فرهنگی و سیاسی آن مورد بررسی و کارشناسی قرار گیرد که متاسفانه این روند در همه دولت ها وجود داشته است که طرح های اقتصادی بدون درنظر گرفتن عوامل جانبی به مرحله اجرا می رسد و بعد از مدتی تازه اثرات سوء آن مشخص می شود.
در حال حاضر کشاورز زحمت کش با زحمت زیاد محصول تولید می کند ولی سود اصلی به جیب دلالان می رود. طرح های اقتصادی اجرا می شود که بازده اقتصادی ندارند، آن وقت حرف از عدالت هم زده می شود. متاسفانه هنوز این ضعف ها و واقعیت های اقتصادی مدیریت نشده اند و همه تصمیم های شعاری و تبلیغاتی تنها به اقتصاد کشور ضربه زده اند؛ باید تحول اقتصادی را به بخش های تولیدی،صنعتی و کشاورزی هدایت کنیم.
براساس اصل ۴۳ قانون اساسی، دولت ها موظف به ایجاد اشتغال برای همه افرادی هستند که به سن کار و شغل رسیده باشند به گونه ای که از طریق این شغل بتوانند امرار معاش کنند اما در حال حاضر بیکاران زیادی در همین سنین کار با تحصیلات بالا وجود دارند.
دولت اگر همین درامدهای حاصل از نفت و صادرات را نداشت قطعا در اجرای قانون هدفمندی به مشکل می خورد، در حالیکه می توانست به جای توزیع این پول ها در بین مردم طرح های اقتصادی پر بازده را به مرحله اجرا برساند تا مردم به سمت اشتغال بروند نه دریافت پول نقدی از دولت؛ متاسفانه قیمت ها را به یکباره بالا می برند بدون آنکه سطح درآمدی مردم را بالا ببرند، می شد همان کاری که در بخش گاز شد در سایر بخش ها هم اجرا شود یعنی یک حداقل هایی برای هر چیز مشخص شود و اگر بالاتر از آن مقدار شد پول بیشتری دریافت کنند.
اقتصاد کشور ما تحت تاثیر سیاست های بانک جهانی و صندوق بین المللی پول است و به آثار اجرای این سیاست ها در این بیست و چند سال هم توجهی نشده است. مسئولان اقتصادی یک بار بررسی کرده اند که آیا کشوری وجود دارد که با سیاست های اقتصادی بانک جهانی توسعه یافته باشد؟ نگاهی دقیق و روند پیشرفت کشورهای توسعه یافته به خوبی نشان می دهد که این کشورها جدا از سیاست های بانک جهانی عمل کرده اند.
درواقع سه فرمول وجو دارد؛ خام صادر نکنیم، ساخته شده صادر کنیم و از تولیدات داخلی استفاده کنیم اما ما عکس این عمل می کنیم. یعنی خام صادر می کنیم، ساخته شده مصرف می کنیم و از تولیدات خارجی استفاده می کنیم. وقتی اجازه ورد بی رویه کالاها به داخل کشور داده می شود، کدام کارخانه و تولیدگر داخلی می تواند سود ببرد.
در حال حاضر تعیین کننده و نفع برنده کسانی هستند که از وضع موجود استفاده می برند مثلا کسانی که از بانک ها وام های کلان می برند و پس نمی دهند یا در کارهای غیرتولیدی و دلالی وارد می شوند. باید این فرصت از این افراد گرفته وارد بخش تولید شود؛ هرچند این افراد قطعا در برابر این تغییرات مقاومت خواهند کرد اما باید روند اقتصاد کشور را به سمت بهبود هدایت کنیم نه به نفع یک عده خاص
اقتصاددان* 
