از همين رو اخيراً عبدالواحد موسوي لاري در گفتوگويي با سايت جماران ادعاهايي را مطرح كرده است كه در درجه نخست، ساده و سبك انگاري خود در نگاه به مسائل را نشان داده و از سوي ديگر اعترافاتي پنهان را در دل گفت و گوي خود قرار داده است كه ثابت ميكند اصلاحطلبان در سال ۸۸ گرفتار تقصير و اشتباه (بخوانيد فتنه انگيزي) شدهاند. حال جاي تعجب اينجاست كه با وجود چنين اعترافي چرا و بر اساس چه منطقي اصلاحطلبان بدون يك عذرخواهي ساده قصد پرش از اشتباهات و جهش به سمت انتخابات را دارند؟ و حتي در اين پرش و جهش حس طلبكاري خود از نظام را حفظ ميكنند!
فتنهگران سال ۸۸ در زمره مخالفين بودند يا معاندين؟ مهمترين نكتهاي كه موسوي لاري در مصاحبه خود به آن اشاره كرده و توسط وي و برخي از رسانهها سعي شده با شرايط امروز انطباق داده شود، اين است كه «امام (ره) در برخورد با مخالفان داراي منش عفو و اجتناب از انتقام بود. » اولين نكتهاي كه از همين يك جمله به ذهن هر يك از شاهدان عيني حوادث سال ۸۸ ميرسد اين است كه آيا آنان كه خون مردم را در فتنه پس از انتخابات دهم رياست جمهوري ريختند، مخالف بودند يا معاند؟ و ديگر اينكه مسبب اين حوادث و عاملان اصلي خونهاي ريخته شده چه كساني بودند؟ آيا غير از اين بود كه برخي از اصلاحطلبان و حاميان آنها با توهمات شخصي و كمتحملي در برابر شكست، پايتخت را به هم ريختند و با موج سواري بر احساسات مردم، قصد براندازي داشتند؟ اينها سؤالاتي است كه پاسخش براي مردم كاملاً روشن شده است و ديگر اصلاحطلباني چون موسوي لاري نميتوانند با تطبيق نامتجانس تاريخي و جاسازي تاريخ در حوادث دلخواه زمان، چشم مردم را به روي اشتباهات خود و امثال خود ببندند.
مردم هنوز عاشوراي سال ۸۸ را فراموش نكردهاند كه فتنهگران اعم از منافقين و سلطنتطلبان و نفوذيها و فريبخوردگان داخلي به خيابانها ريختند و با سوت و كف حرمت عاشورا را هم شكستند و پس از اين وقايع هيچ يك از اصلاحطلبان حاضر به محكوم كردن اعمال شنيع حرمتشكنان نشد و حتي ميرحسين موسوي اين عده را «مردم خداجو» ناميد. حال آنكه ملت با قيام خود عليه فتنهگران در روز ۹ دي ثابت كردند كه حرمت ولايت را از امام معصوم (ع) تا وليفقيه زمان نگه ميدارند و همواره پشتيبان ولايت باقي خواهند ماند.
مردم به خوبي تفاوت مخالف و معاند را ميدانند و حال اگر افرادي نظير عبدالواحد موسوي لاري معيار تفاوت مخالف از معاند را نميداند يا اگر در تشخيص دچار تشويش ذهن شده است، بهتر است به وجدان بيدار ملت و بصيرت مردم رجوع كند نه آنكه با تفسير به رأي يا نگاه به بخشي از نظرات و رفتارهاي امام راحل درصدد تطهير معاندين و فتنهگراني باشد كه اگر فرصت ميكردند پس از سوزاندن تمثال مبارك حضرت امام (ره)، نام و ياد امام خميني را هم در اين مملكت ميسوزاندند و كمترين اثري از انقلاب اسلامي امام بزرگوار در اين خاك مقدس باقي نميگذاشتند.
تشابه رفتاري رهبر معظم انقلاب در برابر فتنهگران با منش امام (ره) مقابل منافقين
موسوي لاري علاوه بر آنكه منش امام (ره) را بر اساس رأي و مشي سياسي خود ديده است و بر آن بخشها از منش امام (ره) كه مغاير انديشه خودش و برخي تفكرات امروز اصلاحطلبان است، چشم بسته، در مصاحبه خود طوري شرايط امروز جامعه را مطرح كرده كه انگار اكنون شرايط اوايل انقلاب بر جامعه اسلامي ايران حاكم شده است. هر چند كه وقايع تاريخي در حوادث زمان تكرارپذيرند و امروز هم بر اساس همين قاعده برخي از فتنهگران همچون منافقين اوايل انقلاب چهره ننگين خود را پشت نقاب آرايش كردهاي، پنهان كردهاند اما هيچ انسان منصف و معقولي نميتواند ادعا كند كه آن اوضاع وخيم و بحراني اوايل انقلاب كه برخي به محض مشاهده پيروزي سپاه اسلام به فكر جمعآوري غنيمت و ترك كردن تنگه احد بودند، با وضعيت امروز كه در شرايط بدر و خيبر به سر ميبريم، يكسان است.
اما با اين وجود حتي اگر به خواست برخي افراد نظير موسوي لاري قرار باشد اين قياس انجام شود، هم ايشان ميداند و هم مردم بهتر ميدانند كه فتنهگران امروز نيز به مانند منافقين رسوا شدهاند و بعد از اين هم با هر تحركي مشابه منافقين دهه ۶۰ بخواهند عليه نظام جمهوري اسلامي ايران توطئه كنند و با بيگانگان همدست شوند، فقط در مسير رسوايي خويش دست و پا ميزنند. بنابراين طبيعي است كه همان منشي كه امام(ره) در برابر منافقين داشتند را امروز مقام معظم رهبري در برابر فتنهگران داشته باشند و همان واكنشي كه ملت در برابر منافقين داشتند را امروز مردم در برابر فتنهگران داشته باشند. با اين وجود بد نيست بخشهايي از منش و سيره عملي امام خميني (ره) را به ياد افرادي نظير موسوي لاري بياوريم.
آيا ايشان برخورد بنيانگذار انقلاب اسلامي با منافقين تحت عنوان مجاهدين خلق و برخي گروهكهاي اوايل انقلاب مانند نهضت آزادي را فراموش كردهاند كه اين عده را مورد سختترين عتاب خود قرار ميدادند؟ آيا رفتار امام با قانونشكنان و خارجشدگان از مسير انقلاب و بنيصدرها و منتظريها و سيد مهدي هاشميها را هم به ياد ندارند؟ آيا به ياد ندارند كه امام (ره) در برابر توطئه و خيانت ولو به اندازه ذرهاي كه موجب سستي نظام شود، بسيار حساس بودند و در اين حيطه هيچ گونه عفو و گذشتي نداشتند؛ حتي اگر نوه خود ايشان در ميدان توطئه و اهداف بيگانگان ميايستاد. امام(ره) اگرچه مخالفان را تا حد امكان تحمل ميكردند اما آستانه تحمل ايشان تا حدي بود كه مخالفان وارد مرز معاندان نظام نشوند.
اينها مواردي است كه در تاريخ وجود دارد و در نسخهبرداري از منش امام (ره) به سبك موسوي لاري قابل تحريف و حذف نيست و اين عده به خوبي از چنين حقايقي مطلعند و حوادث ايام را به ياد دارند. اگر هم احياناً به ياد ندارند يا دچار آلزايمر سياسي – تاريخي شدهاند، صحيفه نور و تاريخ انقلاب نگاشته شده است براي آنكه هر كس نتواند در آيينه دلخواه خود عكس امام را عكس واقعيات تاريخي منعكس كند و به گونهاي فضاسازي و القا كند كه اگر امروز عدهاي براي حفظ نظام تلاش ميكنند به «مغايرت عملي با منش امام (ره)» و «انتقام جويي» محكوم شوند.
توبه از جرم بزرگ، تنها راه ورود به انتخابات
هدف از تصويربافي تاريخي و وارونهسازي واقعيات اگرچه مشخص است اما يادآوري اين نكته ضرورت دارد كه مهمترين هدف عدهاي از اين اعمال، نمايش نامه نويسي براي آينده سياسي خودشان است؛ با نگارش يك سناريو و اجراي نمايش آن، فتنهاي عميق را رقم ميزنند و سپس با نگارش يك سناريو تازه و اجراي نمايش ديگري قصد حواس پرتي جمعي، عبور از اشتباهات و حضور طلبكارانه در انتخابات را دارند. زماني به دنبال جمع آوري غنايم اغتشاشات بودند و اكنون با زين بستن اسب اصلاحات به دنبال غنايم انتخاباتي هستند.
طوري رفتار ميكنند كه انگار طبق قانون اساسي و منش رهبر كبير انقلاب اكنون وظيفه نظام است كه با عفو و اجتناب از مجازات فتنهگران، بايد براي حضور آنان در انتخابات التماس كند! اين عده بدون آنكه يك عذرخواهي ساده و اعتراف علني و رسمي به اشتباهات سال ۸۸ خود داشته باشند، قصد دارند به انتخابات ورود پيدا كنند تا اگر شد از غنايم پيروزي انتخابات استفاده كنند و اگر هم نشد از غنايم اغتشاشاتي نو از پس انتخابات ۹۲. به همين خاطر است كه اينك از جرم بزرگ خود توبه نميكنند زيرا ميدانند كه با عذرخواهي در شرايط كنوني آن هم به خاطر اشتباهات سال ۸۸، در صورت نياز ديگر كسي توهمات پس از انتخابات يازدهم رياست جمهوري اين عده را باور نخواهد كرد و براي همه آشكار ميشود كه اين افراد به اين كارها عادت دارند و در سال ۸۸ نيز به چنين توهماتي گرفتار شدند.
