
تقريباً يكچهارم افراد جوان در منطقه يورو بيكار هستند و اين آمار براي مردمي كه داراي سابقه اقليتي هستند حتي بيشتر است. جاكينتا آدانده زن ۲۸ ساله فرانسوي و داراي اصالت نيمهكامروني هنوز نتوانسته پس از گذشت چهار سال از فارغالتحصيلياش از دانشگاه با وقار سوربون شغل ثابتي پيدا كند.
وي مجبور بود تا با مادرش به محله شلوغ و مهاجرنشين حومه پاريس منتقل شود و از اخراج شدن خود جلوگيري كند. آدانده ميگويد: «من بايد خوشبين باشم.
در غير اين صورت چارهاي به جز افسردگي ندارم.» پس از گشت اين مدت و پيدا نشدن شغل براي وي، آدانده از خود ميپرسد كه آيا اسم آفريقايي و رنگ پوست او تأثيري در بيكار ماندنش نداشته است؟ وي گفت: «من از خود ميپرسيدم آيا تبعيض وجود دارد. من به يقين نميدانم. آنها هرگز دليلش را به شما نميگويند.» وي كه تمام تلاش خود را براي يافتن هر شغلي از جمله آموزش زبان انگليسي امتحان كرده و ناموفق مانده است، افزود: «حتي براي مصاحبه دادن هم با مشكلات زيادي روبهرو بودهام.»
پيدا كردن ريشه مشكلات سخت است زيرا قانون فرانسه جمعآوري اطلاعات نژادي را قدغن كرده است. با اين حال كارشناساني كه درباره اين معضل تحقيق كردهاند، دريافتهاند كه بيشك تبعيض نژادي باعث سخت پيدا شدن شغل براي اقليتهاي نژادي شده است. اين بدترين نوع تبعيض از انواع سني، جنسيتي و ناتواني است.