المپيك لندن ديشب با برگزاري مراسم اختتاميه به پايان رسيد،در نگاه اول عملكرد كاروان ورزشي كشورمان موفقيتآميز و تاريخي بود كسب ۱۲ مدال طلا، نقره و برنز از بزرگترين آوردگاه ورزش جهان دستاوردي بود كه شايد كمتر كسي آن را باور داشت.
خب امروز مسئولان ورزش شادمان هستند از اينكه در زمان تصدي اين پست بزرگترين موفقيت تاريخ ورزش كشور را به دست آوردهاند؛ موفقيتي كه جاي هيچ ترديدي در آن نيست. ايران با كسب ۱۲ مدال رتبه قابل قبول شانزدهم جدول ردهبندي پاياني المپيك را به دست آورد و اينگونه تاريخساز شد اما ...
از مجموع ۱۲ مدال كسب شده توسط كاروان ايران ۱۰ مدال توسط وزنهبرداري و كشتي به دست آمد يعني ۱۲ مدالي كه پيشبيني آن را ميكرديم، يك مدال هم توسط تكواندو به دست آمد و يك مدال فوقالعاده در دووميداني كسب شد، يعني اينكه كاروان ورزشي ايران درست در همان رشتههايي كه تصور و توقع آن ميرفت موفق به كسب مدال و موفقيت شد.
امروز شنيده ميشود و خبر ميرسد كه مسئولان ورزش كشور از وزارتنشينان گرفته تا كميته ملي المپيك ميگويند اين موفقيت حاصل زحمات هشت ساله آنها بوده، آقاياني كه قرار است پشت اين ۱۲ مدال پنهان شوند و ناكاميهاي المپيك سيام را به نام ديگران بزنند.
واقعيت اين است كه اگر كشتيفرنگي و وزنهبرداري موفق بودند تنها عامل آن ثبات مديريت و برنامهريزيهاي دقيقي بود كه خوشبختانه اسير اعمال سليقه اين آقايان نشد تا در المپيك هم محمدبنا و شاگردانش بدرخشند و هم باقري و وزنهبرداران موفقش. يك نگاه گذرا حاكي از آن است كه اعمال سليقه و تغييرات بيموقع و نابخردانهاي كه مسئولان ورزش در برخي فدراسيونهاي مدعي انجام دادند، چنان ضربهاي به ورزش ايران زد كه متأسفانه در درخشش كشتي فرنگي و وزنهبرداري در المپيك پنهان ماند.
تكواندوي ايران يعني تكواندوي قهرمان آسيا و جهان در المپيك تنها با كسب يك مدال نقره مقام دهمي را به دست آورد تا جاي خالي رضا مهماندوست در كنار شياپچانگ به وضوح ديده شود.
تيراندازان با كمان ايران در حالي كه ميتوانستند حتي براي مدال در المپيك رقابت كنند بدون مربي و بدون كوچكترين حمايتي از جانب همين مدعيان امروز به لندن رفتند، غريبانه مسابقه دادند و با چشماني اشكبار بازگشتند تا ثابت شود كريم صفايي چه مديريتي داشت و سرپرست منسوب وزارت ورزش چگونه يك تنه تمام زحمات او را بر باد داد.
قايقرانان حاضر در لندن در حالي در تمام رشتهها و مادهها آخر شدند كه به هيچ عنوان نبايد منكر عدمحضور دنيامالي در رأس فدراسيون و احساس كمبود او در مديريت اين رشته شد، هر چند نبايد از حضور مؤثر و درخشان نوشاد عالميان در تنيس روي ميز، الهه احمدي و مهلقا جامبزرگ در تيراندازي و رقابتهاي سخت و نفسگير بوكسورها و دووميدانيكاران به سادگي گذشت اما وقتي اينها را در كنار شكست ناباورانه رشتههايي چون دوچرخهسواري و شمشيربازي قرار ميدهيم، ناخودآگاه نتيجه ميگيريم كه كاروان ورزشي كشورمان هر چند در ظاهر موفق بوده است اما كار خاصي انجام نشده و دوباره همان مدالآوران سنتي براي ورزش كشور كسب مدال كردهاند.
ناگفته نماند كه ميشد تصور كرد مسئولاني كه در روزهاي ابتدايي رقابتها و زماني كه تيراندازان، پينگپنگباز، شمشير زن و قايقرانان ايران غريبانه مسابقه ميدادند، اصلاً در محل بازيها حضور نداشتند و بلافاصله پس از كسب مدالها آفتابي شدند، امروز به راحتي پشت اين ۱۲ مدال پنهان شوند و نداي موفقيت سر دهند.
المپيك تمام شد، كاروان ورزشي كشور بهترين نتيجه تاريخ خود را كسب كرد اما حتماً در روزهاي آينده خواهيم نوشت كه اين نتيجه به قيمت از دست رفتن استعدادها و زحماتي به دست آمد كه در صورت ديده شدن آنها توسط مسئولان حتماً نتيجه بهتر از اين رقم ميخورد و آن وقت ميشد سينه را سپر كرد و گفت كه ما موفق بودهايم.
