گيت استون اينستيتوت: آلمان به دنبال استخدام مسلمانان بيشتري در ارتش است، زيرا بعد از لغو قانون سربازي قادر نيست كه كادر نظامي مورد نياز خود را تأمين كند.
توماس دي مايزير، وزير دفاع آلمان تمايل خود براي چند فرهنگي كردن نيروي دفاع فدرال آلمان را روز بيستم ژوئن در جريان سفر به آنكارا، پايتخت تركيه اعلام كرد و گفت: «من ميخواهم ارتش (آلمان) نماينده بخشهاي مختلف جمعيت آلمان باشد.»
آلمان از روز يك جولاي ۲۰۱۱ به عنوان بخشي از اصلاحات جامع براي ايجاد يك ارتش كوچك و البته پرتحرك ۱۸۵ هزار نفري، سربازي اجباري را لغو كرد. با اين حال، اين ارتش جديد داوطلب، طي ۱۲ ماه اول شروع به كار قادر نبوده است كه نيروي مورد نياز هدفگذاري شده خود را تأمين كند و چشمانداز تأمين نيروي ارتش در آينده قابل پيشبيني هم اندك به نظر ميرسد. مقامهاي ارتش آلمان در تلاش براي تأمين سرباز مورد نياز خودشان جمعيت ۵/۳ ميليون نفري تركهاي مسلمان آلماني را به عنوان منبع تأمين نيروي جديدشان قلمداد ميكنند.
مايزير در تلاش بوده در پرش اوليه جهت استخدام تركهاي آلماني، مشوقهاي منحصر به فردي به آنها پيشنهاد كند. به طور مثال، هدف سفر مايزير به آنكارا اين بوده كه دولت تركيه را متقاعد كند كساني را كه داراي مليت دوگانه تركي- آلماني هستند و حداقل ۱۵ ماه در ارتش آلمان خدمت سربازي كردهاند را از خدمت در تركيه معاف كند. مايزير معتقد است كه تركها بيش از آنكه مايل به خدمت كردن در تركيه باشند به خدمت در آلمان تمايل دارند ولي عصمت ييلماز، وزير دفاع تركيه با اين ايده مخالفت و تأكيد كرد كه قانون تركيه به شهروندان تركيهاي واجد خدمت اجباري در تركيه اجازه نميدهد كه خدمت داوطلبانه سربازي در آلمان يا هر كشور ديگري داشته باشند.
با اين حال، فشارهاي جمعيتي بر آلمان باعث شده كه اين كشور استانداردهاي لازم را كاهش داده و روند به كارگيري خارجيان در بخشهاي غيرنظامي نيرويهاي مسلح خود را شروع كند. هلموت كنيسشاس، كميسيونر پارلماني نيروهاي مسلح اخيراً تأكيد كرد كه شهروندان غيرآلماني هم بايد بتوانند به ارتش آلمان ملحق شوند. او به عنوان يك مشوق پيشنهاد كرد كه آلمان روند اعطاي اقامت به مهاجراني را كه با سربازي در اين كشور موافق باشند، تسريع كند. كنيسشاس مشكلات وفاداري كساني را كه گذرنامه آلماني ندارند، رد كرده و ميگويد: «به طور طبيعي، تأمين نيرو بايد از خارجيهاي داوطلبي انجام شود كه به كشور و قانون اساسيمان ابراز وفاداري كرده و همچنين آلماني صحبت ميكنند.»
ولي چرا به خدمات گرفتن خارجيان در ارتشهاي ملي، با به خدمت گرفتن آنها در تيمهاي فوتبال متفاوت است؟ بخشي از جواب اين پرسش را ميتوان در فرانسه پيدا كرد، كشوري كه ارتش با مشكل ادغام سربازان مسلمان در كادرهاي خود روبهرو است. در حال حاضر مهاجران مسلمان، ۱۵ درصد پرسنل ارتش را تشكيل ميدهند و در واقع، حدود ۳۰ هزار از مجموع هزار نيروي آماده به خدمت در نيروهاي مسلح فرانسه مسلمانان هستند. بيشتر بحثها درباره به خدمت گرفتن مسلمانان حول اين سؤال فرضي ميچرخد كه در صورت ورود ارتش فرانسه در يك جنگ مسلحانه در يك كشور مسلمان، وفاداري مسلمانان به ارتش چگونه خواهد بود. مسئله وفاداري به خصوص بعد از شورشهاي مسلمانان در حومه پاريس و ديگر شهرهاي فرانسه در اكتبر و همچنين سال ۲۰۰۵، نيز مطرح شد. اين شورشها ۲۷۴ شهر فرانسه را تحت تأثير قرار داد و ۲۷۴ ميليون يورو خسارت به بار آورد. در جريان اين شورشها، مسئولان فرانسوي نگران بودند كه اين مسئله به يك قيام ملي مسلمانان در سراسر فرانسه تبديل شود و همچنين سعي ميكردند كه رفتار سربازان مسلمان را در حالتي كه ارتش فرانسه براي دخالت فراخوانده شود، پيش بيني كنند.
