«پرايدهايي كه قيمت لامبورگيني هستند!» تيتر يادداشت چند وقت پيش يكي از روزنامههاي ورزشي شايد بهترين توصيف براي آشفته بازار فصل نقل و انتقالات باشد؛ بازاري كه قيمتهاي سر به فلك كشيده بازيكنان خيليها را مات و مبهوت كرده.
اگر تا فصل گذشته يك دروازهبان با ۸۰۰ميليون گرانترين بازيكن فوتبال ايران بود امروز صحبت از قراردادهاي ميلياردي است. ديگر مانند فصل پيش اين تنها سيدمهدي رحمتي نيست كه بيشترين رقم قرارداد را در بين بازيكنان ايراني دارد بلكه او هووهاي زيادي پيدا كرده .
ديگر ۸۰۰ميليون كف قرارداد ستارههاست و ستارههاي ليگ برتر قراردادهايي كه به يك ميليارد و ۵۰۰ميليون هم ميرسد روي ميز مديرعامل باشگاهها ميگذارند. افزايش دو برابري قيمت بازيكنان ليگ برتر آن هم در يك سال با هيچ استدلال و منطقي پذيرفته شده نيست آن هم در شرايطي كه اقتصاد ايران دوره ركود را تجربه ميكند و سرمايه گذاري در ورزش هيچ بازگشتي ندارد. در اين شرايط دليل افزايش دو برابري قراردادها را بايد در جايي ديگر غير از صرفه اقتصادي آن براي باشگاهها جستوجو كرد.
قانون سقف قرارداد را هم نميتوان دليل اصلي افزايش افسارگسيخته قيمت بازيكناني عنوان كرد كه امروز ابايي از دادن پيشنهادهاي ميلياردي به باشگاهها ندارند. دليل اصلي را بايد در اتاق مديران باشگاههاي ليگ برتري جستوجو كرد كه براي عزيز شدن پيش چشم هواداران از هيچ كوششي دريغ نميكنند؛ مديراني كه با اتصال به بدنه دولت و ارتباطهايي كه دارند ميتوانند حسابي پرو پيمان براي باشگاه رديف كنند تا دست باشگاه در فصل نقل و انتقالات باز باشد و با پيشنهادهاي وسوسهكننده كه كمتر كسي ميتواند به آن نه بگويد تيمي كهكشاني بسازند.
البته اين داستان مربوط به اين فصل و چند فصل گذشته نيست. از آن روزي كه ليگ ايران پسوند حرفهاي گرفت فصل به فصل كه ميگذشت قيمت بازيكنان روند صعودي داشت. هر چند امروز علي فتحاللهزاده در گوشه رينگ قافيه را به محمد رويانيان باخته و مديرعامل پرسپوليس را مقصر اصلي اين بازار اعلام ميكند اما بايد او را از اولين مديراني در فوتبال ايران دانست كه سنگ بناي اين قراردادهاي ميلياردي را گذاشت. علي فتح اللهزاده اولين مديري بود كه با پيشنهادهايي چند برابر باشگاههاي ديگر تا توانست در سالهاي گذشته ستارههاي فوتبال را آبيپوش كرد.
او اواخر دهه ۷۰ با يك قرارداد ۱۵۰ميليوني مهدي هاشمي نسب را از پرسپوليس به استقلال آورد آن هم در روزهايي كه بيشترين رقمي كه يك بازيكن درجه يك ميگرفت حداكثر ۵۰ميليون بود. تا همين فصل پيش هم فتحاللهزاده سردمدار مديراني بود كه از بستن قراردادهاي چند برابر سقف هم ابا نداشتند و به قول خودشان متخصص تركاندن بمب بودند. حالا در فصل جديد فتحاللهزاده جايش را به محمد رويانيان داده و به جاي حساب باشگاه استقلال، حساب پرسپوليس پرو پيمان است و مديرعامل قرمزها يكه تاز بازار نقل و انتقالات شده. بايد گفت او و مديراني مانند او مقصر اصلي قراردادهاي ميلياردي هستند كه خيليها را شگفت زده كرده است.
اينگونه مديران براي عملي كردن وعدههايشان به هواداران و ندادن ميدان به ديگر تيمها از پرداختهاي ميلياردي به بازيكنان ترسي ندارند و اين باعث ميشود تا قيمت بازيكنان با يك روند غير طبيعي بالا برود تا جايي كه همه اين روزها از شنيدن پولهاي رد و بدل شده بين بازيكنان و باشگاهها شگفتزده ميشوند.
اگر چه ميداندار اصلي فصل انتقالات امسال رويانيان است اما مديران مس و چند تيم ديگر كه آنها هم از تمكن مالي برخوردارند دستي بر اين بازار دارند و رقابتي كه بين اين تيمها براي جذب بازيكنان وجود دارد در افزايش بيرويه قراردادها بيتاثير نيست.
حالا ميتوان به حرف علي كفاشيان رسيد كه گفته بود رقابت غيرحرفهاي بين مديران باشگاهها قراردادهاي بازيكنان را ميلياردي كرده است؛ رقمي كه با تواناييهاي فوتباليستهاي ايراني همخواني ندارد و به قول خيليها ارزش اين بازيكنان يك دهم اين رقمها هم نيست!
