صهیونیستهای شهرکنشین با چراغ سبز این رژیم و در میان سکوت مجامع جهانی و منطقهای بار دیگر به مسجدی در بیت فجار نزدیک بیتاللحم یورش برده و آن را به آتش کشیدند. صهیونیستها پیش از این نیز چندین مسجد را در مناطق مختلف کرانه باختری از جمله حوالی جنین، نابلس، الخلیل به آتش کشیده و قرآنهای موجود در آن را سوزانده بودند.
با وجود اینکه حمله صهیونیستها به مساجد در فلسطین سابقه طولانی دارد و نقطه اوج آن در آتش زدن مسجدالاقصی در سال 1969 بود و در سالهای بعدی نیز اهانت به مقدسات اسلامی و ازبین بردن بافت اسلامی اراضی اشغالی به شکلهای مختلف از جمله شهرکسازی ادامه یافته است اما آنچه در ماههای اخیر اتفاق افتاده شتاب گرفتن این اقدامات از یکسو و انفعال فلسطینیها و مجامع جهانی و منطقهای در قبال آن از دیگر سو است.
از این رو ارتباط معناداری بین این دو موضوع مشاهده میشود و به میزانی که صهیونیستها عکسالعمل قوی و جدی را در قبال اقدامات اهانتآمیز خود دریافت نمیدهند، برای شدت بخشیدن به اهانتهای خود و علنی کردن آن جریتر میشوند. تجربه نشان داده است که رژیم صهیونیستی نیز معمولاً قبل از اجرای یک طرح توسعه طلبانه، ابتدا با انجام اقداماتی مشابه واکنش فلسطینیها ومجامع جهانی و منطقهای را میسنجد و در صورتی که عکس العمل قاطع دریافت نکند طرح توسعه طلبانه جدید خود را به مرحله اجرا میگذارد.
از این دید مقابله با ادامه اقدامات اهانتآمیز صهیونیستها در آتش زدن مساجد نیازمند واکنش جدی فلسطینیها و مجامع جهانی و منطقهای و بخصوص اسلامی – عربی است به خصوص آنکه شواهد موجود نشان میدهد حمله به مساجد در فلسطین و آتش زدن مساجد ادامه روند مشابهی است که درکشورهای مختلف غربی جریان دارد و در آنجا نیز ردپای صهیونیستها دیده شده است.
از طرف دیگر از آنجا که افزایش اقدامات اهانتآمیز به مقدسات اسلامی نتیجه مذاکراتسازش و باقیماندن طرف سازشکار در مذاکرات بهرغم از سرگیری اقدامات توسعهطلبانه رژیم صهیونیستی است از این رو خروج طرف فلسطینی از این مذاکرات و بازگشت آن به رویکرد مقاومت نیز از دیگر راهکارهای مقابله با توسعهطلبیها و اقدامات اهانتآمیز صهیونیستها ارزیابی میشود. در واقع از آنجا که رژیم صهیونیستی و همچنین صهیونیستهای شهرکنشین میدانند که رئیس تشکیلات خودگردان بنا به گفته خود تحت هیچ شرایطی دست از مذاکره برنخواهد داشت بنابراین از تحمیل هیچ شروط و اهانتی دریغ نمیکنند والا در حال حاضر همه شرایط ظهور انتفاضه جدید در فلسطین مهیاست و اوضاع فلسطین از خیلی جهات از جمله شکست کامل مذاکراتسازش و نومیدی حاصل از آن یا از لحاظ توسل صهیونیستها به اقدامات تحریکآمیز به اوضاع سال 2000 میلادی شباهت دارد که در پی دیدار اهانتآمیز آریل شارون از مسجدالاقصی به آغاز و ادامه انتفاضه مسجدالاقصی انجامید.
با این حال به نظر میرسد در صورت ادامه اقدامات تحریکآمیز صهیونیستها به خصوص در آتش زدن مساجد، صبر و تحمل فلسطینیها و ملتهای مسلمان لبریز شده و موج اعتراضات ضدصهیونیستی سراسر جهان را فرا بگیرد و از این لحاظ اوضاع به آرامش قبل از توفان شباهت دارد. آنچه این احتمال را تقویت میکند این است که رژیم صهیونیستی خود را برای اجرای طرح تشکیل دولت خالص یهودی آماده میکند که در آن برای اخراج نزدیک به یک و نیم میلیون فلسطینی ساکن اراضی اشغالی سال 1948 برنامهریزی میکند و بنا بر این انتفاضه جدید در صورتی که آغاز شود به سراسر سرزمینهای اشغالی گسترش خواهد یافت و از این لحاظ اقدامات تحریکآمیز صهیونیستها در آتش زدن مساجد بازی با آتش محسوب میشود.
