«جوان» از تكاپوی یك جریان انحرافی برای خدشه‌دار كردن اقدامات نیروهای انقلابی گزارش می‌دهد

جریان خزنده و بازی در دو نقش

جعفر تکبیری- ‌نگاهی به رخدادهای 31 سال گذشته، ‌‌بیانگر این حقیقت است كه در این سالیان، همواره افرادی برای مصادره روندها و اعتراضات انقلابی به نفع خود و تحقق اهداف گروهی آماده بوده‌اند. ‌‌اهدافی كه چه بسا در حیطه خواست دشمنان قابل تعریف بوده است. ‌این تجربه سیاسی تلخ در حالی طی سالیان دراز پس از انقلاب ادامه‌دار بوده است كه نمونه قابل مشاهده و عینی آن را می‌توان در سردادن شعارهای انحرافی با اهداف تسویه حساب سیاسی به هنگام برگزاری تجمع دانشجویان انقلابی مقابل مجلس در اعتراض به لایحه نمایندگان پیرامون مجاز كردن وقف اموال دانشگاه آزاد مشاهده كرد. ‌‌تجمعی كه مبتنی بر رفتار منطقی، ‌‌عدالتخواهانه و انقلابی دانشجویان بود، اما با سردادن این شعارها به دستاویزی برای رسانه‌های بیگانه در جهت ایجاد تشكیك و تفرقه میان نیروهای اصیل انقلاب تبدیل شد.اگرچه نزدیكی خط این كانون تخریبی به بخش‌هایی از قدرت ـ ‌‌كه به دنبال تسویه‌حساب‌های شخصی با بهره‌گیری از نیروهای انقلابی به واسطه این نزدیكی هستند ـ ‌‌مانع از افشای صریح نام آنها می‌شود، اما بازخوانی وقایع دهه 70 كشور كه پر از این حركات تند توسط افراد نابخرد به منظور تسویه حساب‌های جناحی است، ‌‌بتواند بخشی از ماهیت این افراد را برای خوانندگان مشخص كند. ‌‌به نام حزب الله به كام اصلاحات!شاید بتوان یكی از نمونه‌های بارز بازیگری دو چهره با بهره‌گیری از نام نیروهای انقلابی را امیرفرشاد ابراهیمی معرفی كرد. ‌‌وی و دوستانش در جریان رخدادهای سیاسی دهه 70، به اسم حزب‌الله خط افراط و خشونت‌ورزی نامتعارف را در تجمعات مختلف دنبال می‌كردند. این چهره مشكوك حمله به عبدالله نوری و عطاءالله‌مهاجرانی دو وزیر وقت دولت اصلاحات در جریان یك نماز جمعه را به عهده گرفت. ‌‌این حركت ابراهیمی باعث شد كه این دو وزیر كه در مظان اتهامات مختلف قرار داشتند، ‌‌بر روی این موج سوار شوند و این موضوع را به پیراهن عثمانی برای عدم پاسخگویی در قبال عملكرد خود تبدیل كنند. ‌‌البته فرشاد ابراهیمی در ادامه با درگیری در پرونده‌ای به نام «نوارسازان» ماهیت واقعی خود را افشا كرد و سپس از ایران گریخت. ‌كیانوش مظفری و بابك شهرستانی نیز دو تن دیگر از این افراد بودند كه در جریان حمله به تجمعات و افراطی‌گری نقش ایفا كردند. البته پس از این ماجراها، كیانوش مظفری به دلیل اینكه به یك مهره سوخته برای جریان هدایت كننده تبدیل شده بود، پس از آنكه مثل ابراهیمی به جریان اصلاحات پیوست ‌‌در جریان كوی دانشگاه ترور شد تا ترور وی به نهادهای انقلابی نسبت داده شود. ‌‌اما این تنها یك گوشه بهره‌جویی از عناوین انقلابی برای تحقق اهداف از پیش تعیین شده بود. ‌‌در نمونه قابل ذكر دیگری از این ماجرا می‌توان به تلاش‌های حزب كارگزاران در جریان انتخابات مجلس پنجم اشاره كرد. ‌‌این حزب با استخدام برخی افراد كه چهر‌ه‌ای حزب‌اللهی داشتند اقدام به برهم زدن میتینگ‌های تبلیغاتی كاندیداهای مورد حمایت خود در جریان انتخابات مجلس پنجم می‌كردند تا از این راه ضمن مظلوم‌نمایی بتوانند چهره امت حزب‌اللهی و انقلابی را مخدوش كنند. ‌تسویه حساب با نقاب فتنه گریاین حركت ادامه‌دار بود و حتی با روی كار آمدن یك دولت اصولگرا بازهم تغییری در این سیستم مشاهده نشد. ‌‌هنوز گروه‌ها و جریانات تحت نام‌های مختلف سعی در مصادره این حركت‌های اعتراضی-انقلابی به نام خود و بهره‌جویی‌های شخصی از آن هستند. سردادن شعارهای انحرافی در مقابل مجلس و در جریان تجمع خودجوش دانشجویان انقلابی یكی از این نمونه‌ها بود. ‌‌حملاتی تند و بی‌‌پروا كه باورهای عمومی در خصوص حركات انقلابی را با چالش مواجه خواهد كرد. ‌‌حركاتی كه به دنبال ایجاد اختلاف و چالش جدی در میان جریان اصولگراست.این حركات در حالی بود كه ملت با بصیرت ایران در جریان راهپیمایی‌های پرشكوه و بی‌‌نظیر 9 دی و 22 بهمن با رعایت كامل ادب و اخلاق اسلامی و به دور از هرگونه پرخاشگری و با حركاتی معقول و مبتنی بر هنجارهای دینی، ‌‌تومار فتنه را درهم پیچیده و آن را به گورستان تاریخ سپرد. ‌‌بی شك مبارزه با فتنه كه هنوز ریشه‌های آن در درون نظام و كشور قابل مشاهده است، ‌‌امری الزامی و واجب برای آحاد جامعه است، اما به گفته رهبر انقلاب این موضوع نیاز به بصیرت و شناخت عرصه دارد. ‌‌ ایشان در اظهارات خود تأكید‌‌ كرده‌اند: ‌«بصیرت خودتان را بالا ببرید آگاهی خودتان را بالا ببرید حقیقت را باید فهمید» از این رو حركات تند و زننده به نام دفاع از انقلاب به هیچ وجه مورد تأیید رهبری نیست. ‌‌جریانی كه تلاش می‌كند حركات انقلابی را به سمت و سوی غیرمتعارف برده و كل جریان را زیر سؤال ببرد. ‌‌تلاشی كه پیش از این ردپای آن با انتشار برخی نشریات موهوم و در تقابل نشان دادن نیروهای اصیل انقلاب نمود بیشتری پیدا می‌كند و عزم این جریان را برای تضعیف پایه‌های نظام اسلامی به وسیله تئوری‌های غیر‌اسلامی و ایجاد تقابل در میان نیروهای اصیل انقلاب به اثبات رسانده است؛ ‌‌تلاشی برای حفظ قدرت.