محمدصادق زمانی
شاید در هیچ کجای دنیا خبرنگارها و روزنامهنگارها غریب و مظلوم نباشند.نه امنیت شغلی دارند نه جایگاهشان آنگونه که شایسته است درک می شود.خبرنگاری و روزنامهنگاری را شاید بشود اینطور تعریف کرد: «حرفه جذاب پراسترس ناامن»! خاص بودن این حرفه در ایران سبب شده تا به ندرت خبرنگار یا روزنامهنگاری پیدا شود که مویش را در این کار سپید کرده باشد.
در جهانی که امروز به واسطه اهمیت و پیشرفت ارتباطات و رسانه «دهکده جهانی» لقب گرفته، اهمیت و شأن خبرنگاران و روزنامهنگاران آنگونه که باید حفظ و شناخته نشده است. چهار سال از روزی که هواپیمای 130C ارتش در حوالی فرودگاه مهرآباد تهران سقوط و سرنشینان را در شعلههای آتش حبس کرد میگذرد.پانزدهم آذر ماه سال 84، جمعی از روزنامهنگاران و خبرنگاران کشورمان که در راستای عمل به رسالت اطلاع رسانی عازم بندرعباس بودند در این هواپیما به شهادت رسیدند و پروازشان ماندنی شد؛ پروازی که آن را باید به خاطر سپرد.تاریخ هم این پرواز ناتمام را که در حسرت روبوسی با ابرهای آسمان ماند به خاطر میسپارد.در کنار حوادث غیرمترقبهای که اهالی رسانه را تهدید میکند، حوادث دیگری چون ابتلا به انواع بیماریها در اثر فشار و استرس بسیار زیاد این حرفه، روزنامه نگارها و خبرنگاران را به کمین نشسته است.با تمام سختیها، کمبودها، بیمهریها و خطراتی که در این حرفه وجود دارد اما اصحاب این فن با عشقی مثال زدنی در وادی بیآینده آن میجنبند و نفس میکشند.آنها به عشق وطن، به عشق مردم و به عشق دین و برای رسیدن به ایرانی نمونه و آباد روزنامهنگاری و خبرنگاری را برگزیده و مرام و مسلک خویش قرار دادهاند.
