بابا کمرش گرفته بود و راه‌رفتن برایش سخت بود. دکتر چشم‌درشت کرده و سه بار گفته بود: «فقط استراحت کن.» وقتی از مدرسه برمی‌گشتم، گاهی مامان خانه نبود. رفته بود خرید یا بنزین بزند. وقتی برمی‌گشت، چادرش را روی دسته صندلی می‌گذاشت و با همان لباس بیرون، می‌رفت سراغ آشپزخانه تا غذایمان دیر نشود. تندتند سبزی می‌شست تا سبزی سفره‌مان هرروزه باشد. شب که سکوت خانه را دست می‌گرفت، می‌نشست به دعا. مفاتیح‌الجنان را آرام ورق می‌زد تا صفحه‌های به مو بندشده‌اش جدا نشوند. کنارش می‌نشستم و درس‌هایم را مرور می‌کردم. گاهی خیره می‌شدم به حدیث کسا خواندنش. به «ما ذُکِرَ خَبَرُنا هذا فی مَحْفِل مِنْ مَحافِلِ اَهْلِ الاَْرْضِ، وَفیهِ جَمْعٌ مِنْ شَیعَتِنا وَمُحِبّینا، اِلاّ وَنَزَلَتْ عَلَیْهِمُ الرَّحْمَةُ وَحَفَّتْ بِهِمُ الْمَلائِکَةُ» که می‌رسید، گهواره‌ای تکان می‌خورد. دست‌هایش را بالا می‌برد و نوک بینی‌اش قرمز می‌شد. وقتی کتاب را می‌بست، نگاهم می‌کرد و به شمالی می‌گفت: «حدیث کسا، جانه.»
فردا دوباره دکتر می‌آورد بالای سر بابا، بانک می‌رفت و باز با همان لباس‌های بیرونی می‌ایستاد پای گاز. آن روز‌ها نمی‌فهمیدم چطور با آن همه خستگی، باز هم برای همه‌چیز جان داشت. بزرگ‌تر که شدم، مامان را وقتی همه‌چیز زندگی به هم گره می‌خورد، کنارم می‌دیدم. وقتی گرمای گاز می‌خورد به صورتم، وقتی جلزولز پیاز‌ها بالا می‌گرفت، دستش روی شانه‌ام بود. چند روز دستم بند پاشویه و دمنوش و استامینوفن بچه‌ها بود. شب‌ها تب‌سنج به دستم بود و لگن آب کنارم. از بی‌خوابی چشم‌هایم می‌سوخت.
تازه می‌فهمیدم مامان آن شب‌ها با چه حالی مفاتیح را باز می‌کرد. چطور جان سروکله زدن با ما را داشت. بچه‌هام که سر توپ و ماشین به جان هم افتاده‌اند، بهشان تشر می‌زنم. چانه‌ام می‌لرزد. انگار می‌خواهم با گریه عذاب وجدانم را کمتر کنم. کلافه سرم را که بلند می‌کنم، کتیبه سیاه «یا زهرا» در دست‌های کوچک پسرم تاب می‌خورد. یاد مامان و حدیث‌کساهایش می‌افتم. در مستطیل کنار ذره‌بین مفاتیح گوشی می‌نویسم: «حدیث کسا». حالا نوبت من بود که از حدیث کسا جان بگیرم. بلند می‌خوانم تا صدایم در خانه پخش شود. پسرم بلندگوی اسباب‌بازی‌اش را جلوی دهانم می‌گیرد تا مداحی بازی کنیم.
