با اعلام حکم نهایی کمیته انضباطی در مورد اتفاقات زشت دقایق پایانی بازی استقلال خوزستان و استقلال تهران تصور می‌شد طرفین درگیری و بقیه کسانی که تاکنون مرتکب رفتار‌های زشت شده بودند با قبول اشتباه خود از ماجرا‌ها و رفتار‌های زشت صورت گرفته درس عبرت بگیرند و حداقل مدتی شاهد این‌گونه حرکات زننده در ورزشگاه‌ها نباشیم. اما درست در اوج خوش‌خیالی ما اتفاقات جدیدی رخ داد که نشان می‌دهد قرار نیست شاهد پشیمانی خاصی باشیم.
این روز‌ها دو طرف هتاک درگیری پیش آمده به‌شدت مورد حمایت مدیران بالادستی خود قرار گرفته‌اند. از یک‌سو رئیس کمیته داوران فدراسیون فوتبال اعلام می‌کند کمک‌داور خاطی از کرده خود پشیمان است و به نوعی سفیدشویی دست می‌زند و از طرف دیگر باشگاه استقلال چنان از وینگر متخلف خود حمایت می‌کند که گویی چشمان تمام بینندگان تلویزیونی و حاضران در ورزشگاه اشتباه دیده و حرکت آسانی اصلاً چیز دیگری بوده است.
جالب اینجاست که باشگاه استقلال در اعتراض به محرومیت حداقلی در نظر گرفته شده برای بازیکن خاطی خود بیانیه تند صادر می‌کند. بیانیه‌ای که در بخشی از آن آمده است: «باشگاه استقلال تأکید می‌کند که دفاع از حقوق بازیکنانش یک مسئولیت جدی و غیرقابل چشم‌پوشی است. عدالت زمانی معنا پیدا می‌کند که هر کس، فارغ از جایگاه و مسئولیتی که دارد، در برابر رفتار خود پاسخگو باشد.»
ظاهراً یک چیزی هم بدهکار شدیم. کسی نیست به این آقایان بگوید اگر حرف زشت علیرضا ایلدورم را کسی جز خود یاسر آسانی نشنید، حرکت زشت بازیکن شما را تمام عالم و آدم دیدند. واقعاً باشگاه استقلال از چه چیزی دفاع می‌کند؟ پیش از این نوشتیم که حتی اگر شروع‌کننده این ماجرا کمک‌داور بازی هم بوده باشد از بازیکنی مانند آسانی توقع می‌رفت رفتاری مناسب‌تر داشته باشد، توقعی که البته برآورده نشد و حالا با حمایت چشم‌بسته کمیته داوران و باشگاه استقلال از طرفین دعوا باید منتظر رفتار‌های زننده‌تر و حرکات زشت هم باشیم.
در اینکه باشگاه باید از حق و حقوق بازیکن خود دفاع کند جای هیچ تردیدی نیست. این هم که کمیته داوران باید از داوران خود مراقبت و صیانت کند هم بر کسی پوشیده نیست، اما این سطح از نادیده گرفتن خطا هم پذیرفتنی نیست. اینکه باشگاه‌ها چشم‌بسته از هر حرکت بازیکن خود حمایت کنند، یعنی به آنها این اجازه را می‌دهند که در مقابل هر اتفاقی شدیدترین و بدترین حرکات را انجام دهند یا الفاظ را به‌کار ببرند، چون مورد حمایت باشگاه هستند. از آن‌سو تعبیر «اتفاقی است که افتاده» از سوی کمیته داوران هم مناسب نیست، چون ممکن است از این دست اتفاقات در هر بازی رخ دهد.
کمک‌داور بازی دو ماه محروم شده، بازیکن استقلال هم یک بازی محروم؛ جای تأسف است که این جریمه کم نه تنها باعث شرمندگی، پشیمانی و درس گرفتن نشده که برعکس گستاخی بیشتر را هم به‌دنبال داشته است. این حمایت‌های کورکورانه در حالی رخ می‌دهد که همزمان شاهد هستیم در فوتبال حرفه‌ای جهان با این دست تخلفات چگونه برخورد می‌شود و باشگاه‌ها و مسئولان ذی‌ربط هم چگونه تمکین می‌کنند و حتی خودشان جرایم جداگانه برای متخلفان در نظر می‌گیرند، اینجا، اما داستان کاملاً متفاوت است. تازه به آقایان برمی‌خورد که چرا به‌خاطر حرکات اضافه دست و پایشان جریمه شده‌اند و بدبختانه‌تر اینکه حامی سفت و محکم هم برای حرکات و الفاظ زشت خود پیدا می‌کنند تا برای مرتبه بعد با خیال راحت هرچه دلشان خواست بگویند و هر حرکتی خواستند انجام دهند.
حمایت از حرمت‌شکنی و رفتار‌های نابه‌جا تنها باعث گسترش این‌گونه رفتار‌ها می‌شود و این اتفاق بسیار بد در فوتبال ایران به اسم دفاع از حق و حقوق بازیکن یا حتی داور در حال رخ دادن است. پس اتفاقات پیش آمده در ورزشگاه اهواز را فراموش کنید و منتظر اتفاقات بدتر از آنچه دیدید، باشید.
