جوان آنلاین: از شیوههایی که امریکا بارها برای آنچه تغییر حکومت ایران مینامد، استفاده کرده و در حال حاضر روی آن تمرکز دارد، ایجاد ناامنی داخلی از طریق آشوب و اغتشاش است. رویدادی که هر بار با تجهیز عناصر آموزشدیده و استفاده از همه ظرفیتهای مالی و سیاسی و رسانهای، اما با سد اراده مردم ایران روبهرو شده و شکست خورده است.
این شیوه کهنه قرار بود که در زمان جنگ امریکا با ایران با ابعاد گستردهتر به عنوان عامل مکمل جنگ وارد میدان شود و همزمان با جنگ، یک منازعه داخلی را رقم بزند. در واقع نقشه راه امریکا ایجاد یک جنگ داخلی برای کاهش هزینههای آن برای تداوم جنگ بود. سناریویی که بیانگر خطای بزرگ محاسباتی دشمن بود و بر خلاف پیشبینی امریکا، با تداوم جنگ هزینههای گزاف توقفناپذیری برای آن رقم زده است.
تایمز اسرائیل چند هفته بعد از جنگ، با استناد به گزارش نیویورکتایمز و مقامهای اطلاعاتی فعلی و سابق امریکا و اسرائیل، نوشت که نتانیاهو از طرح موساد برای تحریک یک قیام مردمی در آغاز جنگ حمایت کرده بود و از اینکه این قیام طبق وعدهها شکل نگرفته، ناراضی شده بود.
این راهبرد هماکنون و پس از ناکامی دشمن از نبرد نظامی تشدید شده است. در واقع راهبرد جنگ- آشوب با دلایل امنیتی به راهبرد آشوب- جنگ با دلایل متنوعی، چون اقتصادی تغییر جهت داده است. در واقع، اکنون برنامه دشمن ابتدا تشدید ناآرامیهای داخلی اجتماعی و سیاسی و کلید خوردن یک جنگ داخلی چندوجهی شامل آشوب خیابانی، آغاز عملیات تروریستهای تجزیهطلب و عملیاتهای پراکنده امنیتی است. سپس در این فضا بتواند جنگی را که در آن ناکام مانده است، به پایان برساند و به پندار خویش، فروپاشی را حتمی سازد.
عبارت «جنگ اقتصادی» و «خردکنندهترین عملیات اقتصادی تاریخ» که از سوی ترامپ مطرح شد، برای توصیف راهبرد جدید دولت امریکا به کار رفته است؛ راهبردی که هدف آن انزوای کامل ایران، تداوم محاصره و بستن تمام گلوگاههای تجاری و ارزی کشور است. البته در عمل، او با بهکارگیری این ادبیات اغراقآمیز و تهییجکننده، سعی دارد عملیات روانی علیه مردم ایران را تشدید کرده و فضای تهدید را افزایش دهد.
در همین راستا، رسانههای وابسته به غرب که با القائات خود و اخبار جعلی و سیاهنمایی نقش مهمی در تحریک افکار عمومی و شوراندن برخی از اقشار مردم داشتند، دوباره به خط شدند تا یک حادثه را به تبعات امنیتی داخلی در داخل برسانند. تشدید معضلات اقتصادی و بهرهجویی این رسانهها از این بهانه برای تبدیل نارضایتی به خشم و انزجار عمومی اتفاقی است که این روزها در رسانههای دشمن در حال رخ دادن است. بسیاری از آنها به طور شبکهای و هماهنگ تلاش میکنند که تصویر دردناکی از اقتصاد ایران ارائه دهند و به دنبال آن، چون گذشته نسخه برونرفت را عملیات سخت خیابانی معرفی کنند. تحرکاتی که بیشک تلاش میکند که فرصت ورود مزدوران مسلح آموزشدیده به عرصه خیابانها را فراهم کند و وقایع دردناک گذشته را تکرار نماید. به جز رسانههای معلومالحالی مثل اینترنشنال و کانالهای خبری متعدد منافقین، سلطنتطلبان و تجزیهطلبان، اندیشکدههای متعددی، چون FDD هم که در طراحی نقشههای ضدایرانی پیشینه دارند، به طور خاص وارد میدان شدهاند.
در این بین، برخی اظهارات مقامات مسئول نیز خواسته یا ناخواسته بهانه هجمه رسانههای معاند شده و به محلی برای استناد به وضعیت بغرنج زندگی برای مردم و حتی کارامدی جنگ اقتصادی تبدیل شده است. برخی ادبیات داخلی گزارههای دروغ دشمن را تأیید میکند و اعتبار آنها را نزد افکار عمومی داخلی ایران بالا میبرد. در واقع میدان فعالیت آنها را گسترش میدهد. از این رو، هر تصمیم اقتصادی بدون توجه به پیامدهای اجتماعی آن و با تحمیل هزینههای یکسویه به مردم، میتواند بستر مناسبی برای شکلگیری یک آشوب داخلی ایجاد کند. در میانه جنگ، هر تصمیمی باید با در نظر گرفتن همه ابعاد آن، قابلیت اجرایی داشته باشد و هر تصمیم آنی و شتابزدهای که روی کاغذ، به اشتباه نسخهای برای بهبود اقتصاد معرفی شود، در واقع سوخت ماشین براندازی دشمن را تأمین خواهد کرد.
با وجود این برخی از تحلیلها از نتیجهبخش بودن راهبرد ایجاد آشوب برای تسهیل جنگ تردید دارند. تحلیل مؤسسه مطالعات جنگ (ISW) هم میکوشد با بحرانسازی از کاهش ارزش ریال، بیکاری و اخبار دروغ، چون کمبود کالاهای اساسی در شرایط جنگی، امنیت داخلی ایران را در آستانه خطر نشان دهد. این رسانه با بزرگنمایی پیرو اتفاقاتی که به طور محدود در اصفهان روی داد، اما همچنان وقوع آن را تردیدآمیز میداند و تحلیل میکند که «هنوز نمیتوان گفت این اعتراض به یک موج سراسری تبدیل خواهد شد.» شورای آتلانتیک هم با بررسی امکان اغتشاش دوباره در ایران، اما وجود ضعفهای سیستماتیک آشوبگران و مزدوران، چون نبود رهبری مشخص، ضعف سازماندهی مخالفان و انسجام دستگاه امنیتی ایران را مانعی برای شکلگیری یک آشوب فراگیر میداند. به گفته وی جنگ و حملات خارجی باعث شده بخشی از نارضایتی مردم به سمت نگرانی درباره تمامیت ارضی، امنیت و حملات امریکا و اسرائیل منحرف شود و ممکن است جنگ به طور موقت، مانع تبدیل نارضایتی به یک اغتشاش ضدحکومتی شود، اما به هر حال نقطه پایانی برای آن نمیگذارد.
