جوان آنلاین: تیم ملی فوتبال ایران در دومین دیدار خود در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، فردا شب مقابل بلژیک قرار میگیرد. شاگردان قلعهنویی در اولین دیدار خود با تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند متوقف شدند و برای اینکه شانس صعود خود را زنده نگه دارند، باید از دو دیدار باقی مانده خود امتیاز کسب کنند.
به گزارش ایرنا، بر اساس این گزارش، بازی بلژیک و مصر بهخوبی نشان داد که این تیم اروپایی با وجود کیفیت بالای فردی، مقابل تیمهایی که ساختار دفاعی منسجم و فشرده دارند، با مشکل جدی روبهرو میشود. در آن دیدار، مصر با بستن فضاها، دفاع خطی و فشرده و جلوگیری از نفوذ در نیمفضاها، توانست ریتم بازی بلژیک را تا حد زیادی مختل کند و اجازه ندهد این تیم در یکسوم پایانی؛ به موقعیتهای پرتعداد برسد.
بلژیک طبق انتظار، مالکیت توپ را در اختیار داشت و سعی میکرد با پاسهای سریع و جابهجاییهای مداوم در نیمه زمین حریف، ساختار دفاعی مصر را باز کند. نکته کلیدی اینجا بود که مصریها از همان ابتدا تصمیم گرفتند فضاها را ببندند، نه اینکه صرفاً دنبال توپ باشند و انرژی خود را حفظ کردند. فشردگی خطوط، کاهش فاصله بین هافبکها و مدافعان و پوشش دقیق نیمفضاها باعث شد جریان بازی بلژیک در یکسوم نهایی بارها متوقف شود و نتوانند خطر جدی روی دروازه مصر ایجاد کنند.
در مقابل، برنامه مصر بیشتر روی بازی مستقیم و انتقال سریع توپ از دفاع به حمله بود. استفاده هوشمندانه از کنارهها و تغییر جهتهای سریع، باعث شد هر بار که بلژیک برای حمله نفرات بیشتری جلو میبرد، در بازگشت دچار مشکل شود. نقش ستارههایی مثل محمد صلاح در این ساختار اهمیت بالایی داشت، او بیشتر باعث میشد که مصر بتواند با تکیه بر سرعت و تنکنیک و البته حفظ توپ بالا، کمی از فشار بلژیک خارج شود.
در نهایت این مسابقه نشان داد که بلژیک در برابر تیمهایی که بلوک دفاعی فشرده دارند، همچنان با چالش جدی روبهرو است. بهخصوص زمانی که فضای بازی بین خطوط از آنها گرفته شود و مجبور شوند از کنارهها حمله کنند و بازیکنانی مانند دی بروینه از جریان بازی خارج شوند.
با توجه به همین الگو، تقابل پیشروی تیم ملی ایران با بلژیک را باید در همین چارچوب تحلیل کرد. بازی که به توان فردی بازیکنان مربوط نیست، بلکه اگر تیمی بتواند برنامه تاکتیکی دقیقتری داشته باشد، با امتیاز از زمین بازی خارج میشود.
واقعیت این است که اگر ایران بخواهد با دفاع باز و بدون احتیاط مقابل بلژیک بازی کند، احتمالاً برابر فشار و پرس سنگین حریف دچار مشکل جدی خواهد شد. اتفاقی که دوبار مقابل نیوزیلند رخ داد، در حالی که با توجه به ستارههای بلژیک آنها قطعا خطرناکتر در فاز تهاجمی هستند.
بلژیک تیمی است که در لحظه از دست دادن توپ، بهسرعت به پرس چندلایه روی میآورد و اجازه خروج راحت از عقب زمین را نمیدهد. به همین دلیل، مهمترین مسئله برای ایران، مدیریت شروع بازی از خط دفاعی است.
یکی از گزینههای منطقی، کاهش ریسک در بازیسازی از عقب و استفاده از انتقالهای سریعتر و سادهتر است. در چنین شرایطی، اصرار بیش از حد بر پاسکاری تحت فشار میتواند خطرناک باشد و به از دست رفتن توپ در مناطق حساس منجر شود؛ بنابراین بازی مستقیمتر و هدفمندتر، در بسیاری از دقایق میتواند انتخاب منطقیتری باشد. نه به معنای فوتبال صرفاً تدافعی، بلکه بهعنوان ابزاری برای عبور از پرس اولیه حریف و نگه داشتن بازی در نیمه حریف و خارج شدن از فشار بالای بلژیک.
در فاز دفاعی، کلید اصلی برای ایران، بستن فضاهای بین خطوط است. بلژیک زمانی خطرناک میشود که هافبکهای خلاقش بین خطوط صاحب توپ شوند و بتوانند با پاسهای عمقی یا چرخشی، ساختار دفاعی را بشکنند؛ بنابراین فشردگی در مرکز زمین و جلوگیری از دریافت راحت توپ در این نواحی، اهمیت حیاتی دارد. احتمالا استفاده از دو هافبک تدافعی و یک هافبک بازیساز میتواند برتری عددی ایران را در میانه میدان افزایش دهد.
از سوی دیگر، استفاده از ضدحملات میتواند مهمترین سلاح ایران در این مسابقه باشد. بلژیک معمولاً در زمان حمله، نفرات زیادی را جلو میبرد و همین موضوع پشت دفاعش فضا ایجاد میکند. اگر شاگردان قلعهنویی بتوانند در انتقال سریع توپ از دفاع به حمله موفق باشند و تصمیمهای درست برای انتقال داشته باشند، قطعا فرصتهای مناسبی برای یوزها فراهم میشود.
به غیر از ضد حملات، ایران باید روی ضربات ایستگاهی هم حساب ویژهای باز کند. در بازیهایی که اختلاف کیفیت وجود دارد، یکی از راههای رسیدن به گل این ضربات هستند و بازیکنان ما قطعا میتوانند از این راه نیز بر روی دروازه کورتوا خطرساز باشند.
بازی بلژیک و مصر این را برای ایران روشن کرد که بلژیک انقدرهام ترسناک نیست و یوزها میتوانند با آنالیز دقیق و پایین آوردن اشتباهات فردی مخصوصا در خط دفاعی از شیاطین سرخ امتیاز بگیرند.
