جوان آنلاین: جزیرهای که آن را با ماشینهای فرسوده دهه پنجاه، کوچه و خیابانهای رنگارنگ و کارت پستالی و آسمان آبی بی مثال میشناسیم، چند ماهی است که در حال تجربه لرزههایی است که ساختار سیاسی و اقتصادی آن را تحت تاثیر قرار داده است؛ کوبا، این جزیره کوچک کارائیبی که با پشت سر گذاشتن بحران موشکی تاریخی ناشی از رقابت شوروی و ایالات متحده، بیش از ۶ دهه تحریم را تاب آورده، به روزهایی سرنوشتساز نزدیک شده است.
از سوم ژانویه (۱۳ دی) که دست «نیکلاس مادورو» به موجب تجاوز نظامی آمریکا به خاک ونزوئلا از ریاست جمهوری این کشور کوتاه شد، کوباییها نیز با قطع جریان نفت تحت تاثیر قرار گرفتند؛ دولت «دونالد ترامپ» رئیسجمهوری آمریکا محاصره انرژی را اعمال کرد که مانع از رسیدن همه محمولههای نفت خارجی به کوبا شده است، محمولههایی که کوبا از مکزیک نیز دریافت میکرد.
حدود یک ماه قبل، تنها یک محموله ۱۰۰ هزار تنی نفت از روسیه با مجوز آمریکا به این جزیره رسید که تا حدودی تسکینبخش بود، با این حال، در ماههای اخیر، بسیاری از شهرهای کوبا فراتر از هاوانا، دچار قطعیهای طولانیمدت روزانه برق شدهاند.
«ویسنته دِ لا لِوی» وزیر انرژی و معادن کوبا حدود ۱۰ روز پیش اعلام کرد که ذخایر سوخت و گازوئیل این کشور به پایان رسیده و خاموشیها از ۲۰ ساعت در روز فراتر رفته است.
رئیسجمهوری آمریکا که خود را به عنوان پیام آور صلح و پایاندهنده به جنگها معرفی میکرد، پس از تجاوز به خاک ونزوئلا و جنگ تجاوزکارانه علیه ایران بارها تهدید کرده است که «کوبا بعدی است». ترامپ با برچسب زدن به کوبا به عنوان «تهدید غیرمعمول و فوقالعاده» برای امنیت ایالات متحده و منطقه، فرمان اجرایی اعلام «وضعیت اضطراری ملی» را امضا کرد.
دولت کوبا اما همزمان با اعلام آمادگی در برابر هرگونه تجاوز نظامی به خاک این کشور، پنجره مذاکره با واشنگتن را نبسته و اعلام کرده به شرط رعایت اصل حاکمیت و در چارچوب منافع کشور آماده است تا با آمریکا گفتوگو کند. اواخر اسفند ماه بود که «میگل دیاز کانل» رئیسجمهوری کوبا از آغاز گفتوگوهای دوجانبه با آمریکا به منظور «یافتن راهحلها» در برابر بیش از ۶ دهه تحریمهای یکجانبه خبر داد.
همزمان با اعلام مقامهای کوبایی، گزارشهایی از سوی رسانههای آمریکایی آسوشیتدپرس و آکسیوس مبنی بر تماسهای دولت ترامپ با «رائول گیِرمو رودریگس کاسترو» نوه «رائول کاسترو» رئیسجمهوری پیشین کوبا منتشر شد؛ خبرهایی که فراتر از یک افشاگری رسانهای میتواند نشانهای از تغییر در شیوه اعمال فشار واشنگتن علیه کوبا باشد. تمرکز ادعایی این تماسها نه بر مذاکره رسمی با دولت مستقر به ریاست میگل دیاز کانل، بلکه بر ارتباطگیری با نسل جدیدی از بازیگران اقتصادی و سیاسی است؛ رویکردی که هدف آن دور زدن هسته سخت قدرت و سرمایهگذاری بر لایههای میانی ساختار حاکمیت تلقی میشود.
