جوان آنلاین: این روزها بازهم همه کارشناس شدهاند. بازهم همه از تیم امید حرف میزنند؛ یکی میگوید به این تیم خیانت شده، یکی میگوید سرمربی تیم ملی باید پاسخگو باشد، یکی دیگر فدراسیون فوتبال را متهم میکند. خلاصه بلبشویی بپاست که بیا و ببین.
ولی چرا راه دور برویم. از همان اول هم معلوم بود این تیم با این کادر فنی و بازیکنان به جایی نمیرسد چراکه اصولاً و طی چند دهه گذشته این مسئله جا افتاده که تیم فوتبال امید به هیچ جا نمیرسد. اصلاً هم تفاوتی نمیکند چه کسی سرمربی آن باشد یا بازیکنانش در چه وضعیتی قرار داشته باشند. شاید بهتر باشد نام این تیم را هم عوض کنیم، چون اصلاً هیچ امیدی به موفقیت آن نیست، حتی اگر نام سرمربی آن هم امید باشد!
امیدهای فوتبال بازهم ناامیدمان کردند؛ تیمی که قرار است رؤیای رسیدن فوتبال به المپیک را محقق کند، اما از پس ازبکستان و لبنان هم برنمیآید، چه رسد به اینکه بخواهد مقابل تیمهای با انگیزه شرق آسیا یا حریفان قدر غرب آسیا قدرتنمایی کند. جام ملتهای زیر ۲۳ سال آسیا یک سیلی سخت به صورت فوتبال ایران بود؛ سیلیای که امیدواریم آقایان مسئول فوتبال را بیدار کرده باشد. واقعیت این است که فوتبال با این دستفرمان آیندهای نخواهد داشت. واقعیت این است که این تیم آینده فوتبال ایران است؛ آیندهای که همین حالا دستهایش را به علامت تسلیم مقابل تیمهای سطح دوم آسیا بالا برده است؛ تیمی که فقط در حد حرف زدن بزرگ است و وقتی وارد میدان میشود، چیزی برای ارائه کردن ندارد.
یکی از کارشناسان فوتبال حرف درستی زد، وقتی که گفت: «فوتبال پایههای ما به مربیان بزرگ نیاز دارد تا ساختار فوتبالمان را تغییر دهند و اعتقاد دارم از همین امروز باید تغییرات گسترده در تیم امید صورت بگیرد تا دوباره شاهد چنین نتایج ضعیفی از این تیم نباشیم.» این حرف درست البته سالهای سال است که از سوی فوتبالیها زده میشود و اتفاقاً درست زمانی بیان میشود که همه چیز را باختهایم و این خود دردی علاج ناپذیر برای فوتبال امید است که چنین حرفهایی فقط زمانی مطرح میشود که تیم رفته و باخته و برگشته و همه چیز تمام شده است. تیم امید مثل همیشه حتماً دستخوش تغییرات زیادی خواهد شد ولی آیا این تغییرات در اصل ماجرا تفاوتی ایجاد میکند، این سؤالی است که پاسخ آن سالهاست به معضل اصلی فوتبال تبدیل شده است.
