جوان آنلاین: مشعل المپیک یا بازیهای آسیایی که روشن میشود، اگر اتفاق خاصی رخ ندهد یا شگفتیسازی ظهور نکند، باید چند روزی صبر کنیم تا نام ایران را در جدول مدالی این رویدادهای بزرگ ورزش جهان ببینیم. این ماجرایی است که در هر المپیک و در هر دوره بازیهای آسیایی تکرار میشود اما....
اما داستان پاراالمپیک و پاراآسیایی کاملاً متفاوت است. اینجا نام ایران از همان لحظه روشنشدن مشعل آن بالابالاهاست، آنقدر بالا که اگر بخواهید نگاهش کنید، باید کلاهتان را از سر بردارید والا میافتد. اصلاً این ورزشکاران جانباز و توانیاب بد عادتمان کردهاند، آنقدر بدعادت شدهایم که فقط طلا راضیمان میکند، اگر یکی از این جمع نقره بگیرد، دادمان بلند میشود. با وجود این صحنههایی که این دلاورمردان و این شیرزنان ایران خلق میکنند، صحنههایی است بهیادماندنی که میشود تا سالها به آن بالید. میتوان تا سالها تصاویر افتخارآفرینی آنها را جلوی چشم گذاشت و لذت برد. در یک کلمه ایران به این فرزندانش میبالد. هانگژو اوج افتخارآفرینی بچههای کاروان فرزندان ایران بود. کسب جایگاه دومی جدول نهایی مسابقات حتی در باورمان هم نمیگنجید با اینکه میدانستیم این قهرمانان و پهلوانان کم نمیگذارند، اما گذشتن از مدعیانی، چون ژاپن، کرهجنوبی و حتی ازبکستان و هند که با لشکری عظیمتر به میدان پاراآسیایی آمده بودند، کار سختی بود؛ کاری که تقریباً غیرممکن به نظر میآمد، اما بچههای جانباز و توانیاب ایران عادت دارند غیرممکنها را ممکن کنند و این بار هم با شایستگی تمام این کار را انجام دادند.
فرزندان ایران حالا ثابت کردهاند با وجود تمام بیمهریها و دیدهنشدنها برای سرفرازی نام ایران تا آخر تلاش میکنند. رتبه دوم بازیهای پاراآسیایی هانگژو مهر تأییدی بر تواناییهای تمامنشدنی این ورزشکاران پرافتخار ایران اسلامی و سربلند است، باشد که مسئولان ورزش کشور هم با تغییر نوع نگاه خود به ورزش بیشتر و بهتر این قهرمانان را ببینند و حمایت کنند.
