جوان آنلاین: مهراب صادقنیا در کانال شخصی خود نوشت: امر اخلاق ماهیتی اجرایی و عملی دارد. به این معنا که دستورالعملی برای زیستن است و باید آن را زندگی کرد. تبدیل آن به یک امر صرفاً شناختی، گرهگشای جامعه نیست. هیچ جامعهای با اعترافات اخلاقی و بازگو کردن ماهیت ارزشی موضوعاتی، چون راستی، راستگویی، امانتداری، وفای به عهد، عدالتخواهی و آزادی رستگار نمیشود. سعادتمندی در گرو زندگی کردن بر اساس فضیلتهای یادشده است نه باور به آنها و تکرارشان بر فراز منبر و محراب. جامعهای که اخلاق را به امری اعتقادی تبدیل کرده، آن را تعلیم دهد و از آن دفاع کند، بدون آنکه آن را به تجربه تبدیل نماید، آب در هاون میکوبد و ره به جایی نمیبرد. چه اینکه از قدیم گفتهاند: «با حلوا حلوا کردن دهان کسی شیرین نمیشود.» اگر عالم بیعمل را زنبور بیعسل بدانیم، جامعهای که اخلاق را به باور فرو میکاهد ولی آن را زندگی نمیکند یا به هر دلیل امکان رفتار بر اساس آن را ندارد، کندوی بیعسل است. کندویی که خویشخوش ولی بیخاصیت است. امر اخلاق اگر از امری برای زیستن به موضوعی برای گواهی و اعتقاد تبدیل شود، منازعه برانگیز میشود. بهانهای میشود برای رفتارهای غیراخلاقیای، چون طرد و تحقیر و خشونت. اخلاق اعتقاد شده را گروهی چماق میکنند و به بهانه پاسداری از آن بههر رفتار خلاف اخلاقی دست میزنند. شبیه آدمهایی که برای مراقبت از اعتقادات خود تهمت میزنند؛ همان اعتقاداتی که به آنها میگوید نباید تهمت بزنند.
