سیداحسان مرعشی در کانال تلگرامی «دورنمای اقتصاد» نوشت: امروزه کربنزدایی بهمنظور دستیابی بههدف انتشار خالص صفر، به یک رویکرد جهانی تبدیل شده است. در این میان، توجه به فناوریهای کربنگیری، استفاده و ذخیره آن (Carbon Capture, Utilisation and Storage, CCUS) در حال افزایش است. بهطور کلی، این فناوریها، از سه فرآیند اصلی زیر تشکیل شدهاند: ۱) جذب CO۲ از منابع نقطهای بزرگ، مانند نیروگاههای برق یا واحدهای تولیدی که از سوختهای فسیلی یا زیست توده استفاده میکنند. CO۲ را همچنین میتوان به طور مستقیم از هوا گرفت۲) استفاده از CO۲ در ساخت محصولاتی مانند مصالح ساختمانی ۳) ذخیرهسازی CO۲ در زیر زمین.
انتقال CO۲ از محل کربنگیری بهمحل استفاده یا ذخیرهسازی، از طریق زمینی، ریلی، هوایی و دریایی انجام میشود. فناوریهای CCUS، امروزه بهعنوان یک راه حل مهم برای کربنزدایی از سیستم انرژی جهان و صنایع بهشدت آلاینده مانند فولاد و سیمان، در حال توسعه هستند. با این حال، استقرار موفقیتآمیز آن به در دسترسبودن ذخیرهسازی CO۲ بستگی دارد. برای استقرار گسترده CCUS، زیرساخت ذخیرهسازی CO۲ باید با همان سرعت یا سریعتر از امکانات جذب CO۲ توسعه یابد. لازم بهذکر است، کربنگیری و ذخیرهسازی همچنین، نقش تعیینکنندهای در تولید هیدروژن با انتشار کربن کمتر دارد. با توجه به وجود صنایع آلاینده مانند نفت، گاز، نیروگاه، سیمان و فولاد در ایران بهنظر میرسد ضروری است این فناوری بهعنوان یک اولویت مورد توجه قرار گیرد. بدیهی است پیش نیاز این اقدام، تدوین برنامه جامع گذار انرژی در سطح ملی است.
