۲۴ مهرماه روز ملی پارالمپیک که از راه میرسد، پیامهای تبریک زیادی منتشر میشود و مخاطب همه آنها ورزشکاران جانباز و توانیابی هستند که با تلاش، اراده و ایمان خود پلههای ترقی را پیمودهاند. امیدواریم حداقل سالی یکبار هم که شده مسئولان امر از خودشان بپرسند آیا به وظایفشان در قبال این قشر عمل کردهاند. ورزشکاران سختکوش پارالمپیکی برای موفقیت در عرصه ورزش بسیار بیشتر از المپیکیها تلاش میکنند و مشقتهای زیادی را پشت سر میگذارند. همین که با کمبودهای سختافزاری زیاد در جامعه و ورزش قهرمانی میسازند و به رغم این کمبودها به مدالهای خوشرنگ میرسند، یعنی ارادهشان از سایر اقشار بیشتر است. اختصاص یک روز تحت عنوان روز ملی پارالمپیک اقدامی شایسته و ارزشمند است و انتظار میرود به این روز خاص بیشتر از اینها توجه شود. رفع تبعیض و نگاه یکسان، حداقل انتظاری است که پارالمپیکیها برای تحقق آن لحظهشماری میکنند. مدالهای پرشمار ورزشکاران جانباز و توانیاب در پارالمپیک و بازیهای پاراآسیایی همواره دل مردم را شاد کرده و پرچم کشور را در سراسر جهان به اهتزاز درآورده است. به پاس تقدیر و ارج نهادن به این قشر میطلبد بیش از اینها در جهت رسیدگی به حال و روز جانبازان و توانیابان چه در عرصه ورزش قهرمانی و چه در عرصه ورزش حرفهای تلاش شود. در بعد همگانی به رغم وعدههای داده شده هنوز هم بسیاری از توانیابان از ورزش دور هستند و این دوری دلایل مختلف اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی دارد. در بعد حرفهای نیز ورزشکاران مدالآور کماکان برای گرفتن حق و حقوق خود میجنگند. در پیش بودن بازیهای پاراآسیایی هانگژو موقعیت خوبی است تا مسئولان توجه ویژه خود را به پارالمپیکیها نشان دهند. پذیرفتن درخواست رئیس کمیته ملی پارالمپیک برای همسانسازی پاداش مدالهای بازیهای آسیایی و پاراآسیایی آن هم همزمان با روز ملی پارالمپیک اتفاقی است که میتواند انگیزه ورزشکاران اعزامی به چین را دوچندان کند.
