این روزها که همه فوتبال (شاید تمام مملکت) چشم به راه آمدن کریستیانو رونالدو هستند، این روزها که تمام فوتبال خلاصه شده در آمادهسازی ورزشگاه آزادی برای نریختن آبروی ایران مقابل فوقستاره پرتغالی، تیم امید بیسرصدا حذف شد!
به همین راحتی، باورتان میشود. امیدهای فوتبال ایران اینبار حتی به مرحله نهایی رقابتهای انتخابی المپیک هم نرسیدند و با شکست مقابل ازبکستان حذف شدند تا غیبت فوتبال ایران در بزرگترین آوردگاه ورزش جهان ۵۲ ساله شود.
جالب است که این شکست هیچ بازخوردی در فدراسیون فوتبال نداشت. مهدی تاج دستور سکوت داده، آنهم برای برهم نخوردن تمرکز نمایندگان فوتبال ایران در لیگ قهرمانان آسیا، همان تیمهایی که تخلفات گسترده آنها در ثبت قرارداد بازیکنانشان این روزها سروصدای زیادی به راه انداخته و خود فدراسیون هم وادار شده تا عکسالعمل نشان دهد. در چنین آشفتهبازاری تیم امید ایران باز هم از صعود به المپیک بازماند، از المپیک که چه عرض کنیم، حتی به مرحله آخر مسابقات انتخابی هم نرسید تا حداقل دلمان به این خوش باشد که مثلاً مقابل مدعیان بزرگ قاره کهن باختیم و حذف شدیم.
تیم امید ایران سالهاست که به حال خود رها شده، تفاوتی هم نمیکند که چه کسی سکاندار هدایت آن باشد. امروز از بداقبالی رضا عنایتی است که او سرمربی این تیم همیشه ناکام است و شکست تازه تیم امید به نام او نوشته میشود، اما در اصل ماجرا هیچ فرقی نمیکند. این سرنوشت تمام کسانی است که هدایت این تیم نفرین شده را به دست میگیرند. تیمی که حتی در داخل فدراسیون فوتبال هم حامی ندارد. تیمی که حتی باشگاهها هم حاضر نیستند برای کمک به آن دست یاری دراز کنند.
حسرت راهیابی امید ایران به المپیک ۵۲ ساله شد. البته قابل پیشبینی بود، چون شرایط تیم امید با تمام سالها و دورههای قبل هیچ تفاوتی نکرده بود. تیمی که خلقالساعه شکل گرفت، در چند تورنمنت نامعتبر شرکت کرد و شکست خورد و در نهایت بدون داشتن پشتوانه مناسب راهی مرحله اول مسابقات انتخابی المپیک شد و نتوانست از پس اصلیترین حریف خود یعنی ازبکستان بربیاید و حذف شد. امروز درحالیکه فدراسیون فوتبال در مقابل این تحقیر تاریخی مهر سکوت بر لب زده است باز هم انتقادها شروع شده، انتقاد از نحوه آموزش، از برنامهریزی و از عدم توجه به تیمی که قرار بود به حسرت المپیکی شدن فوتبال پایان دهد. همان حرفهای همیشگی، بدون کوچکترین راهحلی برای خارج شدن از اینبن بست تاریخی و این رسمی است که هر چهار سال یکبار تکرار میشود.
تیم امید باز هم قبل از شروع مسابقات حذف شد. تیمی که به قول کارشناسان، مربیان آموزشی آن در فدراسیون با میانگین سنی بالای ۶۷ سال عملاً چیزی برای یاد دادن به آنها ندارند. تیمی که برخلاف تمام شعارها و سروصداها به هیچ عنوان جدی گرفته نمیشود و هیچ برنامهای برای موفقیت و پیشرفت آن وجود ندارد. حسرت حضور در المپیک ۵۲ ساله شد، چون همتی برای حضور فوتبال در بزرگترین آوردگاه ورزش جهان وجود ندارد. چون فوتبال اینقدر اسیر حاشیه، فساد و سوءمدیریت شده که رسیدن به المپیک در حاشیه قرار گرفته است.
