صفحه اینستاگرامی «مشقهای معنوی» بخشی از یک سخنرانی مصطفی ملکیان را به اشتراک گذاشت. ملکیان در این بخش از سخنرانی میگوید: در ایران، وقتی شخصی در دهه سوم یا چهارم زندگی خود مدرک دکتری میگیرد، منصفانه که به خود مینگرد متوجه میشود که زندگی کردن بلد نیست! در حالت آرمانی، این فرد مثلاً در آزمایشگاه فیزیک همه کاری از دستش برمیآید، اما وقتی پا را از آن آزمایشگاه بیرون میگذارد، گویی که هیچچیز نمیداند! زندگی کردن را نمیداند. فارغالتحصیلان دانشگاههای ایران، نیازمند مشاور خانواده، روانشناس، روانکاو و مشاور روابط اجتماعی هستند. این نقایص هستند که این نیاز را ایجاد میکنند تا برای آموزش به کودکان، فلسفه و روانشناسی در نظر گرفته شود، در صورتی که این مقولات در تعلیم و تربیت کودکان باید گنجانده میشد تا به صورت فوقالعاده اقدام به پرکردن این حفرهها در سیستم آموزشی مطرح نشود. تا زمانی که نقص در آموزشوپرورش وجود دارد، محصلین نیازمند آموزشهای حاشیهای و جانبی هستند.