محمد منان رئیسی در کانال ایتای خود نوشت: همیشه از دوران نوجوانی برایم سؤال بود که چرا بین این همه زیارت، در روایات ما زیارت اربعین به عنوان یکی از نشانههای مؤمن معرفی شده؟ اما حالا که طوفان اربعین در حال فتح سنگر به سنگر مواضع دشمن با آن همه مال و منال و عِدّه و عُدّه است، پاسخ سؤال سالها دور خودم را پیدا کردهام. پرچمی که تا حدود ۱۵ سال قبل، نهایتاً فقط مجاور چند موکب محدود در مرزهای ایران و عراق نصب میشد حالا جوشش کنان، تمام شهرهای ما را تسخیر کرده و از شلمچه و مهران به مرزهای افغانستان و پاکستان رسیده و انشاءالله دیر نباشد که به زودی بالاتر از تمام پرچمها، همه مرزهای ایمان را فتح کند.
چرا چنین شد؟ چون این حقیقت هستی است که در قاموس ایمان، همه اصوات در برابر صوت احسن، سر تواضع فرو میآورند: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَکُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِی (حجرات/۲) و آنچه در نظام خلقت احسن است، چه از سنخ صوت باشد و چه از جنس رنگ، دیر یا زود، بالاتر از همه فراگیر میشود و پرچمی که آغشته به خون خدا (ثارالله) است از رنگ خدا (صِبْغَةَ الله) جدا نیست و چه رنگی احسن از رنگ خداست؟ صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً (بقره/۱۳۸)؛ و این حسین است که چکیده تمام حُسنهای هستی و تجلی تمام و کمال احسن است.