آنان در اندیشه خود میپندارند کار تهیه کننده فقط خرج کردن پول و دادن دستمزدهاست، این اشتباه محض است.
کار تهیه کننده به مراتب سختتر از بقیه عوامل فیلم و سریال است. او نفر اول پروژه و مسوول تمام اتفاقات ریز و درشت است. وی باید حداقل اطلاعات راجع به فیلم و سریال سازی را داشته باشد تا بتواند گروه را کنترل کرده و یک پروژه را با وجود مشکلات به سرانجام برساند.
بعضی از تهیه کنندگان تازه کار یا کسانی که بعد از سالها تهیه کنندگی هنوز با چم و خم کار آشنا نیستند، اعتقاد دارند تزریق بودجه نجومی موجب موفقیت پروژه میشود. فکر میکنند با دادن دستمزدهای سنگین به تعدادی از بازیگران و راضی کردن آنان برای بازی در فیلم یا سریال شان، موفقیت تضمینی نصیب خواهد شد.
شکست این تفکر و باور غلط بارها اثبات شده، اما برخی از تهیه کنندگان کارنابلد همچنان روی دنده لج بلند شده و اصرار دارند که هزینه زیاد برای استخدام بازیگران مطرح موفقیت را تضمین کرده و مخاطبان وادار به دیدن اثرشان میشوند.
هرچند که باور داریم، بعضی از پروژهها و داستانهای به خصوص تاریخی، احتیاج به بودجهای قابل توجه دارند تا حاصل کار مورد پسند مخاطبان و منتقدان قرار بگیرد. این حقیقتی است که نمیتوان آن را کتمان کرد، اما آیا تمام پروژهها این قابلیت را دارند؟
در سینما، تلویزیون و به ویژه در شبکه نمایش خانگی، برای برخی از سریالها بودجههای عظیم و نجومی اختصاص میدهند که با این مقدار پول میتوان چندین سریال خوب و مخاطب پسند ساخت و نمایش داد.
در سریال «رحیل» با تهیه کنندگی رامین عباسی زاده که در شبکه سه تلویزیون عرضه شده، تلاش تهیه کننده این بوده که با بودجهای متعارف، مجموعهای سنگین و رنگین تولید کند که هم مورد توجه منتقدان قرار بگیرد و هم مخاطبان از آن استقبال کنند. عباسیزاده با چم و خم کار تهیه کنندگی در صداوسیما آشناست و میداند چگونه میشود با بودجهای متعارف که بسیار کمتر از هزینه تولید مجموعههای مشابه آن در شبکه خانگی است، کار را به پیش ببرد و به سرانجام برساند.
از هنرهای یک تهیه کننده حرفهای این است که برای متعادل نگه داشتن هزینه ها، تعادلی در همه بخشها ایجاد کند. مثلا جمعی از بازیگرانی را دعوت به کار کند که هم کار خودشان را بلد باشند و هم دستمزد آنان خارج از توان پروژه نباشد. در حقیقت ترکیبی از بازیگران را تشکیل میدهد که هم به سریال آسیب نرسانند و هم مجموع دستمزدها به تعادل برسد.
اگر بخواهد بخش اعظم بودجه را مانند برخی از سریالهای شبکه نمایش خانگی به بازیگران اختصاص دهد، با بقیه بودجه چگونه باید کل پروژه را به سرانجام رساند؟!
رامین عباسی زاده که تجربه زیادی در این حرفه دارد، توانسته با مدیریت خوب و بودجهای متعارف، سریالی مانند «رحیل» را تولید کرده و روی آنتن بفرستد. سریالی که اتفاقا تنوع بازیگران آن که طیف متنوعی از باتجربهها تا نسل میانه و جوانترها را دربرمیگیرد قابل توجه است. سریال از منظر تولید و به خصوص تصویربرداریهای با میزانسنهای دشوار و پیچیدگیهای دکوپاژ، کار قابل تاملی است و در برخی جاها یادآور آثار سینمای کلاسیک و در عین حال با اینکه طراحی صحنه و لباس در گونه تاریخی بوده، ولی از اغراق در گریم و پوشش بازیگران به شدت دوری شده...
انتخاب یک تهیهکننده باتجربه توسط تلویزیون برای تولید سریال رحیل، اتفاق مثبتی بوده که با قرارگیری چند تیم تولید و حضور چهرههای فنسالاری نظیر مسعود آب پرور در گروه کارگردانی، ایرج عاشوری و رضا بهارانگیز با سابقه سالها کار تلویزیونی در مقام مدیر فیلمبرداری و تدوینگر و... تکامل یافته و سبب ساز شکل گیری یک سریال تاریخی قابل تامل سرگرم کننده شده است.
به نظر میرسد رسانه ملی حتی اگر به دلایل مختلف قصد جوانگرایی دارد باز باید این جوانگرایی را در سطوح دوم و سوم انجام دهد یعنی همچون نمونه سریال رحیل با گماردن تهیه کننده و کارگردان باتجربه در صدر امور و سپس استفاده از جوانترها در گروه تولید و کارگردانی، کاری کند که ضریب خطاها پایین آمده، از تلفات سرمایه جلوگیری گردد و در عین حال مخاطب با طیب خاطر به تماشای سریال بنشیند
